III SAB/Kr 21/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 20 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. D. na bezczynność Burmistrza Gminy p o s t a n a w i a s k a r g ę o d r z u c i ć. W skardze datowanej na dzień 7.07.2008r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. D. podniosła zarzut bezczynności Burmistrza Gminy polegający na niewszczęciu postępowania mającego na celu uregulowanie stanu prawnego nieruchomości tj. lokalu nr [...] położonego w K. na os. [...]. Załączyła pismo z dnia 13.05.2008r. skierowane do Burmistrza Gminy, w którym wskazała, że brak działań mających na celu wyeliminowanie sytuacji polegającej na tym, że przedmiotowa nieruchomość w części pozostaje w użytkowaniu wieczystym mieszkańców a w części stanowi przedmiot prawa własności stanowi rażące naruszenie prawa i przeszkodę do dokonania wpisu prawa własności w/w lokalu w księdze wieczystej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy wniósł o jej odrzucenie, względnie o oddalenie. Odniósł się do postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej o założenie nowej księgi wieczystej dla odrębnej własności lokalu wraz z udziałem w prawie własności nieruchomości wspólnej (dotyczącym lokalu na os. [...] w K.), oddalonym postanowieniem z dnia 29.04.2008r. Sądu Rejonowego Wydział Ksiąg Wieczystych z uwagi na stwierdzenie, że istnieje przeszkoda do wpisu wynikająca z faktu, że w księgach lokalowych istnieją wpisy użytkowania wieczystego, a niedopuszczalnym jest sprzedaż przez gminę ułamkowej części gruntu zabudowanego domem wielomieszkaniowym, podczas gdy grunt ten stanowi przedmiot współużytkowania wieczystego związany z własnością uprzednio wyodrębnionych lokali. W związku z powyższym Gmina podjęła czynności mające na celu przekształcenie prawa użytkowania w prawo własności zgodnie z ustawą z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459), w pierwszej kolejności powołując rzeczoznawcę majątkowego w celu oszacowania wartości rynkowej gruntu. Burmistrz dodał, że pismem z dnia 16.07.2008r. znak [...] poinformował skarżącą o podjętych działaniach. Ponadto podkreślił, że niniejsza sprawa nie ma charakteru administracyjno - publicznego, który decyduje o właściwości sądu administracyjnego. Jest bowiem sprawą cywilnoprawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Burmistrza Gminy z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) określa art. 3 § 1-3. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia m.in. skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4. Istotą sprawy jest zatem stwierdzenie czy na Burmistrzu Gminy ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu żaden z tych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie bowiem Burmistrz Gminy nie był uprawniony do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego. Kwestia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jest sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego ( Dz. U. z 1964r., nr 43, poz. 296 ze zm.) i jako tak podlega reżimowi prawa cywilnego, stąd też wszelkie działania w tym przedmiocie mają charakter cywilnoprawny a roszczenia wynikające z tych działań lub z ich braku, zgodnie z art. 2 tej ustawy, należy kierować do sądu powszechnego. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom H. D. Burmistrz Gminy nie był w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego, dlatego też nie można mówić o jego bezczynności jako bezczynności organu administracji publicznej. Zaskarżona w niniejszej sprawie przez H. D. bezczynność Burmistrza Gminy nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy podlega odrzuceniu.