III SAB/Kr 21/13
PostanowienieWSA w Krakowie2016-07-01
Skład orzekający: Grzegorz Karcz
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy powinno zostać umorzone, gdy rozpoznanie wniosku stało się zbędne z uwagi na brak podstaw do złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia?Ratio decidendi
Postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy podlega umorzeniu, jeżeli jego rozpoznanie stało się zbędne. W sytuacji, gdy skarżący deklaruje zamiar złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, lecz jej przedmiotem zamierza uczynić pisma organu przedstawiające akta sprawy, a nie prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego, brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o prawo pomocy, co czyni jego rozpoznanie zbędnym.Stan faktyczny
Skarżący J. J. złożył wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej. Skarżący korygował przedmiot zaskarżenia, wskazując ostatecznie, że skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zamierza objąć pisma organu dotyczące przekazania akt spraw rzecznikowi dyscyplinarnemu. Wcześniej skarżący złożył kilkadziesiąt podobnych wniosków w innych sprawach.Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie o przyznanie prawa pomocy wywołane wnioskiem skarżącego.Pełny tekst orzeczenia
Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków J. J. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J. J. na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w przedmiocie przekazania akt postępowań sadowych rzecznikowi dyscyplinarnemu postanawia: umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy wywołane wnioskiem skarżącego.
Po przesłaniu skarżącemu urzędowego formularza "PPF" wniosku o prawo pomocy zgodnego z obowiązującym od dnia 29 sierpnia 2015 r. wzorem określonym przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. (Dz.U. z 28.08.2015 r. poz. 1257) skarżący w złożonym dnia 02.05.2016 (wpływ 05.05.2016 r.) wniosku (k. 287) skorygował pierwotną informację o przedmiocie zaskarżenia zwartą we wniosku z dnia. 23.03.2016 (k. 249) a następnie z dnia 12.04.2016 (k. 280) podając ostatecznie, że skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zamierza objąć "Pismo do wiadomości sygn. akt [...] z 26 maja 2014 r".
Z kolei w złożonym w dniu 01.06.2016 r. na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy poinformował, że skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zamierza objąć "Pismo do wiadomości sygn. akt [...] z 14 sierpnia 2014 r (k. 271).
Z urzędu stwierdza się, że na przestrzeni ostatnich sześciu miesięcy skarżący złożył w licznych, prawomocnie zakończonych sprawach kilkadziesiąt wniosków o przyznanie prawa pomocy. We wszystkich tych wnioskach skarżący informuje, że skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem zamierza obejmować albo podobnej treści pisma albo postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne.
W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 285a §1 ppsa). W realiach niniejszej sprawy nie ma o tym mowy. Wnioskodawca w swych wnioskach deklaruje zamiar złożenia takiej skargi ale jej przedmiotem zamierza uczynić pisma Prezesa WSA w Krakowie przedstawiające Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skargi J. J. na przewlekłość postępowania wraz z aktami sądowymi (k. 150; 172).
Z uwagi na przytoczone okoliczności rozpoznanie obecne złożonych wniosków strony o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego jest więc zbędne a w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło