III SAB/Kr 21/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 stycznia 2016r. Z. Ś. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W treści skargi skarżący podał szereg sygnatur spraw sądowych i administracyjnych, w których jego zdaniem miało dojść do bezczynności SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23, zwanej dalej k.p.a.). Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Wniesienie skargi na bezczynność organu należy zatem poprzedzić zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu – wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tylko zachowanie powyższej procedury pozwala uznać, iż skarga została skutecznie wniesiona i że może być rozpoznana przez sąd. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż skarżący nie poprzedził skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W swojej skardze skarżący wskazał jedynie, że w dniu 27 stycznia 2016r. złożył do organu II instancji, czyli WSA w Krakowie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, na podstawie art. 37 k.p.a., natomiast zażalenie które złożył w dniu 27 stycznia 2015r. do SKO zostało zatuszowane. Należy jednak podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i nie rozpatruje zażaleń ani wezwań do usunięcia naruszenia prawa. Nadto zaś w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek pisma skarżącego datowanego na dzień 27 stycznia 2016r. Należy zatem uznać, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia i nie poprzedził skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł o odrzuceniu skargi, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.