III SAB/Kr 23/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie NSA Piotr Lechowski NSA Wiesław Kisiel Protokolant Monika Musiał po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi B. R. na bezczynność [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] postanawia skargę odrzucić postanowienia WSA w Krakowie z dnia 29 grudnia 2006r. W dniu [...] 2006r. (data nadania) B. R. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] zarzucając bezczynność w wydaniu orzeczenia lekarskiego w przedmiocie choroby zawodowej. Skarga została poprzedzona wezwaniem z dnia [...] 2006r. skierowanym przez skarżącą do [...]OMP w [...] o usunięcie naruszenia prawa. Ustosunkowując się do treści tej skargi [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...] podniósł w odpowiedzi na skargę argumenty merytoryczne uzasadniające niewydanie końcowego orzeczenia lekarskiego i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność [...]OMP w [...] z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określają art. 3 § 1-3. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, a także na inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia m.in. skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach cytowanych powyżej, a określonych w art. 3 §2 pkt 1-4. Powstaje zatem pytanie, czy na [...] Ośrodku Medycyny Pracy w [...] ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu żaden z tych przypadków w niniejszej sprawie nie zachodził. W przedmiotowej sprawie bowiem [...] Ośrodek Medycyny Pracy nie był uprawniony do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego. Zgodnie z treścią § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpatrywania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002r. nr 132, poz. 1115) podstawą wydania przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim wydanym przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i ocena narażenia zawodowego pracownika. Z treści zaś §6 cyt. powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpatrywania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, wynika, że orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej wydaje się na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I S.A. 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I S.A. 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I S.A. 1200/98, LEX nr 45833) i podlegają ocenie przez organ administracyjny na tych samych zasadach jak inne dowody gromadzone w sprawie. Nie mają one natomiast charakteru władczego rozstrzygnięcia administracyjnego: decyzji czy postanowienia w rozumieniu kpa. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżącego [...]OMP w [...] nie był w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego, nie można mówić o jego bezczynności jako bezczynności organu administracji publicznej. Organem właściwym do władczego rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej decyzją administracyjną jest bowiem organ inspekcji sanitarnej, a nie biegli lekarze, którzy jedynie wydają opinię lekarską mającą charakter opinii biegłych, a nazwaną w cytowanym Rozporządzeniu orzeczeniem.. W tym stanie rzeczy zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność [...]OMP w [...] nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie ulega więc wątpliwości, że przedmiotowa skarga na bezczynność [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] jest nieuzasadniona. Podmiot ten nie mógł bowiem żadnym władczym rozstrzygnięciem o którym mowa w art. 3 §2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygnąć w przedmiocie choroby zawodowej. Nie może zatem być mowy o jego bezczynności w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Sąd odrzucił skargę na bezczynność [...]OMP w [...] na podstawie art.58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.