III SAB/Kr 23/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na bezczynność Komendanta Policji p o s t a n a w i a o d r z u c i ć s k a r g ę. W. R. złożył skargę do Sądu pismem z dnia 23.03.2009r. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji wobec niewydania decyzji w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2008. Wyjaśnił, że do wskazanego wyżej organu wniósł w dniu 14.02.2009r. zażalenie od stanowiska wyrażonego w piśmie z 28.01.2009r. przez Komendanta Miejskiego Policji, który nie odniósł się pozytywnie do wypłaty równoważnika i nie wydał również decyzji w tej sprawie. Organ ten wyjaśnił bowiem, że w świetle obowiązujących przepisów prawnych emeryci i renciści policyjni oraz osoby uprawnione do policyjnej renty rodzinnej utracili nabyte uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, wskazując, ze wprowadzone zmiany skutkowały również uchyleniem przepisów dotyczących określenia organów właściwych do wydania decyzji w przedmiocie równoważnika. Skarżący podniósł, że Komendant Wojewódzki Policji nie tylko nie wydał decyzji w sprawie, ale też powielił błędy oraz stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w zakresie braku podstaw do wypłaty równoważnika. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego w sprawie, względnie o oddalenie skargi. Powołał się na stan faktyczny sprawy wskazujący, że W. R. jest emerytem policyjnym. Został zwolniony ze służby w KMP z dniem 31.07.2007r. Ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] 2007r. Komendant Miejski Policji stwierdził wygaśnięcie z dniem 1.02.2007r. własnej decyzji nr [...] przyznającej skarżącemu równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W dniu 16.01.2009r. skarżący złożył w Komendzie Miejskiej Policji o wypłacenie mu równoważnika pieniężnego za remont lokalu i została mu udzielona odmowna odpowiedź w związku z brakiem w ocenie organu podstawy prawnej do wypłaty tego świadczenia. W dniu 1.01.2006r, weszło bowiem w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005r. zmieniające rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania prze policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, które uchyliło przepisy § 8 i § 9 ust. 2, które stanowiły podstawę prawną do przyznania przedmiotowego równoważnika emerytom i rencistom policyjnym w formie decyzji administracyjnej. Organ podniósł dalej, że sprawa W. R. nie mieści się jako taka w katalogu spraw określonych w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), które podlegają kognicji sądu administracyjnego. Ponadto wydanie decyzji rozstrzygającej żądanie skarżącego, w świetle funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji stwierdzającej wygaśnięcie uprawnień skarżącego do przedmiotowego równoważnika, stanowiłoby zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 kpa wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co byłoby podstawą do stwierdzenia nieważności tej drugiej decyzji. W piśmie z dnia 6.06.2009r. W. R. oświadczył, że nie składał zażalenia na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji do organu wyższego stopnia tj. do Komendanta Głównego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określają art. 3 § 1 -3. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia m.in. skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4. Jak wynika jednak z art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W § 2 tego przepisu zostało z kolei wyjaśnione, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przedmiotowej sprawie skarżący W. R. miał możliwość - zgodnie z 37 §1 kodeksu postępowania administracyjnego - wnieść zażalenie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji skierowane do organu wyższego stopnia - w tym wypadku do Komendanta Głównego Policji. Służył zatem skarżącemu środek zaskarżenia, którego zastosowanie było koniecznym warunkiem umożliwiającym wniesienie skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji. W związku z tym, że skarżący nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia, skarga podlega na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a odrzuceniu, wobec stwierdzenia, że nie jest dopuszczalna skarga, względem której nie wyczerpano toku zaskarżenia.