III SAB/Kr 23/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: ASR WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wyliczenia ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby z wniosku z dnia 11 grudnia 2020 r. postanawia odrzucić skargę. W dniu 10 lutego 2024 r. skarżący K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, skargę na bezczynność ww. organu w przedmiocie wyliczenia ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby z wniosku z dnia 11 grudnia 2020 r. (k. 1 akt administracyjnych). Skarżący wniósł także na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. o przyznanie od skarżonego organu sumy pieniędzy. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie, bądź oddalenie skargi. Organ wskazał, że pismem z dnia 16 grudnia 2020 r. poinformował skarżącego, że przedmiotowa sprawa została już prawomocnie rozstrzygnięta. Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 372/12 oddalił bowiem skargę skarżącego na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 lutego 2012 r. nr 3 utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z dnia 27 października 2011 r. Nr 58/2011 w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w ilości 96 godzin w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Ponadto tut. Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 25 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 542/20 oddalił skargę skarżącego na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 7 maja 2020 r. Nr 21/2020/AH w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego naliczenia i wypłaty ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji. Nadto postanowieniem z dnia 24 maja 2021 r., sygn. akt III SAB/Kr 12/21 WSA w Krakowie odrzucił skargą skarżącego na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wyliczenia ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby z wniosku z dnia 11 grudnia 2020 r. W piśmie z dnia 28 kwietnia 2023 r., skarżący nie zgodził się zez stanowiskiem organu zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę i zażądał "dopełnienia obowiązku ustawowego w zakresie prawa do ekwiwalentu pieniężnego (...) obowiązkiem organu winno być winno być nakazane orzeczeniem sądowym, załatwienie wniosku strony poprzez naliczenie i zarządzenie zgodne z obowiązującymi w tym przedmiocie przepisami prawa materialnego należnego za 96 godzin ekwiwalentu pieniężnego (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wypłaty skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywne 96 godzin służby czynnej w Policji. Celem przypomnienia, we wniosku z dnia 11 grudnia 2020 r. skarżący wniósł o "dokonanie czynności materialno technicznej, polegającej na wyliczeniu i wypłaceniu ze środków budżetowych należności publicznoprawnych, ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas czynności służbowych ponad normy prawem określone w wymiarze posiadanych na dzień zwolnienia ze służby czynnej ich 96, które to wbrew obowiązkowi z art. 114 ust. 1 punkt 2 ustawy o Policji, a który to ekwiwalent wbrew obowiązkowi ustawowemu do dnia dzisiejszego nie został mi wypłacony, jak również do dnia dzisiejszego organ - płatnik takich należności publicznoprawnych nie wydał decyzji o odmowie ich wypłacenie." Zauważyć należy, że kognicja sądów administracyjnych określona została w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści ww. przepisu wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i akty w nim wymienione (pkt 1-7) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 8-9). Co wymaga zasygnalizowania, organ administracyjny pismami z dnia 16 grudnia 2020 r. (k. 3 akt admin.) oraz 20 stycznia 2021 r. (k. 8 akt admin.) odpowiedział skarżącemu na jego wniosek z 22 grudnia 2020 r., wyjaśniając, m.in. że sprawa naliczenia i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby została już prawomocnie rozstrzygnięta oraz zakończona. Zatem w ocenie Sądu, powtarzanie żądania we wnioskach różniących się jedynie datami ich złożenia, nie może, rozpoczynać "nowej sprawy administracyjnej". W sytuacji powielania tożsamych wniosków (żądań) strony prawidłowe było zatem odwołanie się do wcześniejszych rozstrzygnięć jego żądania. Istotne jest to, że jak wynika z wydanych decyzji oraz prawomocnych ww. wyroków tut. Sądu, organ rozstrzygnął żądanie skarżącego co do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywne 96 godzin służby czynnej w Policji, a zatem nie pozostaje on, wbrew twierdzeniom skarżącego, w tym zakresie w bezczynności. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Z tego też względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.