III SAB/Kr 24/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na przewlekłość postępowania Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie nie wydania znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Pismem z dnia 2 kwietnia 2012 roku K. J. wniósł skargę przeciwko Komendantowi Powiatowemu Policji dotyczącą "przewlekłości" postępowania "w przedmiocie nierozpoznania żądania uprawnionego podmiotu zarządzenia zwrotu odznaki indywidualnej funkcjonariusza Policji". Na uzasadnienie podał, że "skarżony organ działa z rażącą przewlekłością postępowania administracyjnego, poprzez nie spełnienie żądania podmiotu skarżącego i zarządzenia zwrotu odebranej odznaki indywidualnej" i z tego względu skarżący wnosi "o zobowiązanie organu do dokonania czynności zwrotu żądanej odznaki indywidualnej, bądź wydania wymaganego prawem orzeczenia administracyjnego". Skarżący jednocześnie wniósł "o wymierzenie skarżonemu organowi grzywny w maksymalnej prawem przewidzianej wysokości" podając jako podstawę prawną art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji podał, że K. J. dotychczas nie występował do tego organu z żądaniem zwrotu odznaki indywidualnej funkcjonariusza Policji i żadne postępowanie przed tym organem nie było w tym zakresie prowadzone. Organ podkreślił, że K. J. był funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji i został zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r., a w ramach czynności związanych z rozliczeniem policjanta przechodzącego w stan spoczynku pracownik kadrowy odebrał od niego w dniu 4 maja 2005 r. m.in. legitymację służbową funkcjonariusza i znak identyfikacji indywidualnej policjanta, co znalazło potwierdzenie w "Karcie zwolnienia" policjanta. Następnie, zgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą, legitymacja służbową funkcjonariusza i znak identyfikacji indywidualnej policjanta zostały przekazane do Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji. Organ podał, że w dacie zwolnienia go ze służby kwestie związane z przedmiotowym znakiem regulowało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 listopada 2001 r. w sprawie umundurowania policjantów (Dz. U. z 2002 r., Nr 3, poz. 29), które w § 2 wskazywało, że umundurowanie, dystynkcje i znaki identyfikacyjne w nim określone są prawnie zastrzeżone i mogą być noszone wyłącznie przez policjantów, a związku z tym posiadaczem znaku identyfikacji indywidualnej mógł być funkcjonariusz Policji pozostający w służbie i dlatego policjanci zwalniani ze służby zobowiązani byli do zwrotu tego znaku. Pismem z dnia 26 kwietnia 2012 r. K. J. przyznał, że dotychczas nie występował z żądaniem zwrotu znaku identyfikacji indywidualnej do Komendanta Powiatowego Policji, jednak – jego zdaniem – w sytuacji, gdy Komendant Wojewódzki Policji, do którego zwrócił się z takim żądaniem, uznał się za niewłaściwy w tej sprawie, to organ ten był zobligowany do przekazania jego żądania do Komendanta Powiatowego Policji, który "najwidoczniej" jest właściwym organem w tej sprawie. Następnie, w piśmie z dnia 16 maja 2012 r. K. J. stwierdził, że w sprawie odznaki indywidualnej skierował szereg pism pod adresem KWP, co nie zwalnia organu właściwego do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i podniósł, że "skarżący wniósł stosowną skargę, a KPP nie podjął w tej sprawie żadnych czynności" Sąd stwierdza z urzędu, że w sprawie zwrotu odznaki indywidualnej funkcjonariusza Policji była prowadzona w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie sprawa ze skargi K. J. przeciwko Komendantowi Wojewódzkiemu Policji i postanowieniem z dnia 22 marca 2012 r. do sygn. akt III SA/Kr 281/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę odrzucił. Nadto skarżący pismem z dnia 25 marca 2012 roku wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do sygn. akt III SAB/Kr 17/12 na przewlekłość postępowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie nie wydania znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia, czy jest ona dopuszczalna z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego, a następnie do oceny, czy w sprawie nie zachodzą inne przesłanki, które uniemożliwiają merytoryczne rozpoznanie przedmiotowej skargi. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 – 4a i pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.": "Art. 3. § 1. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; (...) 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a." Mając na względzie treść wyżej przytoczonego artykułu należy zwrócić uwagę, że punkt 8 tego przepisu wymienia skargi na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Oznacza to, że warunkiem wstępnym oceny zasadności skargi jest uprzednie stwierdzenie, że na danym organie ciąży obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie. Zdaniem Sądu, żaden z przypadków wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Wniosek skarżącego w przedmiocie zwrotu przez organ znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza Policji, czyli inaczej identyfikatora służbowego policjanta, o ile taki zostałby złożony do organu, nie ma charakteru żądania administracyjnoprawnego, albowiem żaden organ administracyjny nie jest uprawniony (i zobowiązany) w tym zakresie do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego, a więc nie jest uprawniony (i zobowiązany) do wydania decyzji administracyjnej, której domaga się skarżący. Tak więc, co należy podkreślić, ani żądanie ustalenia prawa do posiadania przez emeryta policyjnego identyfikatora służbowego funkcjonariusza Policji ani żądanie zwrotu emerytowi policyjnemu znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza Policji, odebranego przy zwalnianiu ze służby w Policji, nie mieści się w katalogu art. 3 p.p.s.a. Sąd zauważa, że w żadnym wypadku nie można mówić o bezczynności organu w działaniu lub przewlekłości działania organu w sytuacji, gdy do tego organu nie wniesiono żadnego wniosku, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Nadto Sąd zwraca uwagę na treść art. 52 p.p.s.a.: "Art. 52. § 1. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. § 2. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie." Z powyższego wynika, że nawet gdyby do organu wystąpiono z wnioskiem o zwrot odznaki indywidualnej funkcjonariusza Policji, to bezczynność organu lub przewlekłość postępowania w takiej sprawie nie mieści się w granicach przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i tryb jej wniesienia nie jest zgodny z art. 52 p.p.s.a, a tym samym skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę odrzucił.