III SAB/Kr 27/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Dorota Dąbek Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K. G. na przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta w sprawie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej postanawia: odrzucić skargę K. G. pismem z 3 listopada 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [.....] 2014 r. nr [....] w sprawie dotyczącej opłaty za pobyt dziecka w Placówce Opiekuńczo – Wychowawczej, którą SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [.....] 2014 r. o odstąpieniu w części od ustalenia K. G. opłaty za pobyt dziecka S. C. w placówce opiekuńczo- wychowawczej typu socjalizacyjnego w K. Kwota do wpłaty po odstąpieniu w części od ustalenia opłaty wyniosła 53 zł miesięcznie w następujących okresach: od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 3 stycznia 2014 r., od dnia 1 marca 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. oraz od dnia 1 sierpnia 2014 r. przez okres pobytu w pieczy zastępczej nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2014 r. A także odstąpiono w całości od ustalenia opłaty K. G. za pobyt dziecka w placówce od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 28 lutego 2014 r. oraz od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. Podniosła, że decyzję ustalającą odpłatność za pobyt dziecka w placówce otrzymała w połowie sierpnia 2014 r. dopiero po interwencji w tym przedmiocie. Stwierdziła, że decyzja ta zapadła zbyt późno i z naruszeniem przepisów prawa dotyczących szybkości postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze potraktowało ją, jako skargę na merytoryczne rozstrzygnięcie, które zapadło w sprawie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie 12 marca 2015 r. K. G. oświadczyła, że nie kwestionuje wysokości opłaty ustalonej w decyzjach, a jedynie "opieszały" sposób prowadzenia postępowania przez organ I instancji, czyli Prezydenta Miasta. W związku z powyższym Sąd postanowił zakreślić sprawę w repertorium SA/Kr i wpisać ją pod nową sygnaturą III SAB/Kr 27/15, jako skargę w przedmiocie przewlekłości postępowania Prezydenta Miasta. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta decyzją z [....] 2014 r. nr [....] odstąpił w części od ustalenia K. G. opłaty za pobyt dziecka S. C. w placówce opiekuńczo- wychowawczej typu socjalizacyjnego w K. Kwota do wpłaty po odstąpieniu w części od ustalenia opłaty wyniosła 53 zł miesięcznie w następujących okresach: od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 3 stycznia 2014 r., od dnia 1 marca 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. oraz od dnia 1 sierpnia 2014 r. przez okres pobytu w pieczy zastępczej nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2014 r. A także odstąpił w całości od ustalenia opłaty K. G. za pobyt dziecka w placówce od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 28 lutego 2014 r. oraz od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. Od powyższej decyzji K. G. pismem z dnia 29 sierpnia 2014 r. wniosła odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [.....] 2014 r. nr [....] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Prezydent Miasta w odpowiedzi na skargę z 20 kwietnia 2015 r. opisał stan faktyczny sprawy i dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "P.p.s.a.") sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego artykułu. Na podstawie więc tego przepisu skarga ta przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1 – 3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a. W myśl art. 149 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto Sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zarazem przepis ten w § 2 określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Przewlekłość postępowania oznacza w szczególności sytuację, w której organ w sposób nieuzasadniony przedłuża termin załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., II OSK 1031/12, CBOSA; Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego. PiP 2011, nr 6). Skarga na przewlekłość ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na przewlekłość dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W takim przypadku wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie środka określonego w art. 37 § 1 K.p.a. który stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie, o którym mowa w przytoczonym przepisie, jest środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniesienie skargi na przewlekłe postępowanie organu musi poprzedzać zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia lub – jeżeli takiego organu nie ma – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zachowanie procedury nakazanej przez przytoczone przepisy warunkuje skuteczne wniesienie skargi na przewlekłość postępowania. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organem wyższego stopnia nad Prezydentem Miasta jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, co wynika z art. 17 pkt 1 K.p.a. Zatem do tego organu przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania, K. G. powinna była wnieść zażalenie, o jakim mowa w art. 37 K.p.a. Skoro zaś skarżąca - jak wynika z akt sądowych i administracyjnych oraz z przedstawionej w skardze relacji zdarzeń - nie złożyła takiego zażalenia, to tym samym nie wyczerpała trybu przewidzianego powyższymi przepisami postępowania. Dlatego też Sąd zobowiązany był - w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. - odrzucić skargę, jako niedopuszczalną.