III SAB/Kr 29/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanawia skargę odrzucić. Pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. Z. Ś. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając organowi naruszenie szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i używając pod adresem tego organu słów w rodzaju "skorumpowany SKO", "korupcja". Jednocześnie w piśmie tym Z. Ś. żądał zobowiązania WSA do ukarania dyscyplinarnego wymienionych z imienia i nazwiska pracowników SKO. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podało, że Z. Ś. skargę na bezczynność SKO skierował po raz wtóry do sprawy oznaczonej sygn. akt [....], co do której Kolegium udzieliło stosownych wyjaśnień w piśmie z dnia 1 kwietnia 2014 r. skierowanym do WSA. Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. Sąd dopuścił z urzędu dowód z akt sprawy o sygn. III SA/Kr 173/14 ze skargi Z. Ś. na decyzję SKO w przedmiocie umorzenia postępowania. Sąd stwierdza z urzędu, że z dołączonych akt sprawy o sygn. III SA/Kr 173/14 ze skargi Z. .Ś. na decyzję SKO w przedmiocie umorzenia postępowania wynika, że wymieniona w skardze sygn. Akt [....] dotyczy materiałów dołączonych do akt tut. Sądu sygn. III SA/Kr 173/14 zakończonych Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r. o odrzuceniu skargi. Sąd stwierdza z urzędu, że sprawy ze skarg Z. Ś. zakończone odrzuceniem skarg stanowią 14 stron wykazu w formie wydruku z systemu cbois. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), który stanowi: "Art. 3 (...) § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a." Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego albo w przepisach szczególnych w formie: 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a); 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a), czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 p.p.s.a.). Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika również, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. W tych zatem sprawach skarga służy wyłącznie na wydane akty, a nie na bezczynność w ich wydaniu. Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd zwraca uwagę, że w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce mimo, że miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie. Jeżeli natomiast skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.,a tak jest w niniejszej sprawie, sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. Skoro więc skarga Z. Ś. na bezczynność Kolegium nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego, to tym samym podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a.. A zatem, w oparciu o powyższe, Sąd orzekł – jak w sentencji.