III SAB/Kr 3/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2016 r. wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 3/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia Postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 3/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, gdyż sprawa nie należała do zakresu właściwości sądów administracyjnych. Pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarżący wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 24 maja 2016 r. poprzez: zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji do zebrania w sposób właściwy całości akt administracyjnych dotyczących jego sprawy; uznanie sądowego istnienia prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego; stwierdzenia bezskuteczności decyzji numer [.....] Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakresie w jakim wywodzi się z niej możliwość pozbawienia skarżącego prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego; zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji do kontynuacji postepowania po prawomocnym Wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08; zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji do naliczenia i wypłacenia należności równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2015 r. wraz z odsetkami; stwierdzenia niezgodności z prawem i okolicznościami faktycznymi stanowiska, iż Komendant Powiatowy Policji ponownie rozpoznawał sprawę po prawomocnym Wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Bd 891/13). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Sąd w postanowieniu z dnia 24 maja 2016 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żądnego dodatkowego rozstrzygnięcia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji.