III SAB/Kr 3/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 sierpnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 sierpnia 2020 r. K. J. (dalej: skarżący), złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia żądanej treści tj. "o okresach mojej służby czynnej w Policji pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej (...)". Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie w dniu 7 sierpnia 2020 r. przekazał sprawę Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie celem załatwienia zgodnie z właściwością. Postanowieniem nr 28/2020/ZSK z dnia 18 sierpnia 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o okresach służby czynnej w Policji pełnionych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W wyniku zażalenia złożonego przez skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem nr 54/2020/AH z dnia 25 września 2020 r., utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 października 2020 r. poprzez platformę e-puap. Skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w rozpoznaniu i załatwieniu jego wniosku z dnia 2 sierpnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 126/20 skargę tę oddalił. Pismem z dnia 19 grudnia 2024 r., skarżący, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 sierpnia 2020 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Jak wynika z akt sprawy wniosek skarżącego z dnia 2 sierpnia 2020 r. został przekazany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w dniu 7 sierpnia 2020 r. organowi właściwemu do jego rozpoznania, tj. Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie, który postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2020 r. nr 28/2020/ZSK, odmówił wydania zaświadczenia o okresach służby czynnej w Policji pełnionych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W wyniku złożonego przez skarżącego zażalenia, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem nr 54/2020/AH z dnia 25 września 2020 r., utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 października 2020 r. poprzez platformę e-puap. Stwierdzić zatem należy, że przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek o wydanie zaświadczenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Tym samym w przypadku stwierdzenia swojej niewłaściwości organ zobowiązany jest jedynie do przekazania podania organowi właściwemu i poinformowania o tym wnoszącego podanie. Wyjaśnić należy, że przez załatwienie sprawy przez organ należy rozumieć nie tylko wydanie aktu władczego kończącego postępowanie, ale również podjęcie działania stosownie do treści art. 65 § 1 k.p.a. Oznacza to, że organowi administracji nie można przypisać bezczynności, gdy stwierdzając swoją niewłaściwość w sprawie, podejmuje działania stosownie do unormowań wskazanych w art. 65 § 1 k.p.a. Przedmiotem skargi na bezczynność nie jest określony akt lub czynność organu, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie podjął działania przewidziane w art. 65 § 1 k.p.a. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu w/w uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Podkreślić należy, że choć uchwała dotyczyła sprawy rozstrzygniętej decyzją administracyjną, to zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów czy też do podjęcia określonych czynności. W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.