III SAB/Kr 30/06

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego D. D. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w sprawie ze skargi F. J. na bezczynność Starosty postanawia: oddalić wniosek. Ustanowiony dla skarżącego w związku z postanowieniem z dnia 15 maja 2008 r. (k. 157 i n.) pełnomocnik, wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w osobie radcy prawnego D. D. (pismo Dziekan OIRP), któremu skarżący udzielił pełnomocnictwa, złożył w dniu 22 lipca 2008 r. w tutejszym Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym pismo zatytułowane "Pismo pełnomocnika skarżącego". Stwierdzając w nim, iż w sprawie nie zachodzą podstawy prawne do zaskarżenia kończącego postępowanie postanowienia z dnia 13 grudnia 2007 r. w przedmiocie odrzucenia skargi na bezczynność Starosty wniósł "o przyznanie kosztów udzielonej skarżącemu pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych" Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wskazując na tę regulację przybliżenia wymagają trzy kwestie: Po pierwsze zgodnie z aktualnie obowiązującymi rozwiązaniami przyjętymi w §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie radcy prawnego, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku radca prawny nie złożył takiego oświadczenia. Już z tego względu nie istniała inna możliwość jak konieczność oddalenia złożonego wniosku. Nie ma bowiem podstaw, aby wzywać radcę prawnego do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 ppsa w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 § 1 ppsa odnosi się wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca radcy prawnego nie została wynagrodzona. Nie ma też możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia z osnowy wniosku "o przyznanie kosztów udzielonej skarżącemu pomocy prawnej według norm przepisanych, w tym kosztów uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa". Nie bacząc na to, że wniosek pochodzi od profesjonalisty istotnym jest to, że działanie takie prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnego nadawania z urzędu składanym pismom treści, których są one pozbawione. Po wtóre, kierując się treścią pisma z dnia 22 lipca 2008 r. i przyjmując w tym względzie, iż stanowi ono opinię radcy prawnego o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należy podnieść, że w przypadku gdy pomoc prawna udzielona przez pełnomocnika ustanowionego w ramach przyznanego prawa pomocy polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej powinien on wykazać, że opinia ta została sporządzona i przekazana stronie po prostu dlatego, że adresatem tej czynności jest strona a nie sąd (por. post. NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. OZ 720/04 ONSAiWSA 05/5/93). W okolicznościach rozstrzyganego przypadku radca prawny nie wykazał jednak tego by sporządzoną przez siebie opinię przekazał skarżącemu. Na koniec pożądanym zdaje się zwrócenie uwagi, że określone perturbacje wywołuje też złożenie przez skarżącego sprzeciwu od postanowienia referendarskiego z dnia 15 maja 2008 r. Jeśli bowiem został on wniesiony skutecznie to zgodnie z art. 260 ppsa orzeczenie referendarskie straci moc. Okoliczność, że skarżący w swym sprzeciwie wnosi jedynie o zmianę punktu II postanowienia jest prawnie nierelewantna. Zgodnie z aktualnymi poglądami doktryny i orzecznictwa skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje bowiem utratę mocy całego orzeczenia referendarza sądowego, niezależnie od tego jakiej jego części dotyczył sprzeciw (tak. L. Kaligowska, A. Medej: Prawo pomocy w postępowaniu sądowoadaministracyjnym – zagadnienia proceduralne PS 2007/9 s. 82 i powołane tam postanow. NSA z 7 maja 2004 r. OZ 112/04; postan. NSA z 1 lutego 2005 r. FZ 715/04; postanow. NSA z 13 stycznia 2005 r. FZ 592/04) Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.