III SAB/Kr 31/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2009r. sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Burmistrza skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 lipca 2009r. W dniu 6 grudnia 2007r. B. S. złożyła w Urzędzie Gminy wniosek o wydanie dowodu osobistego. Odmówiła jednak podpisania formularza - część A, kwestionując podane w nim dane adresowe. W dniu [...] 2008r. Burmistrz wydał decyzję nr [...], w której odmówił wydania B. S. dowodu osobistego zgodnie z danymi zawartymi we wniosku. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993 z późn. zm.) i § 1 ust. 7, § 2 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2000r. w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz trybu postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych, ich wymiany, zwrotu lub utraty (Dz. U. nr 112, poz. 1182) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Uzasadniając swoją decyzję Burmistrz stwierdził, że zgodnie z § 1 ust. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2000r., organ rozpatrujący wniosek sprawdza zgodność danych z danymi zawartymi w rejestrze meldunkowym, według którego adres zameldowania na pobyt stały B. S. to: [...] B. ul. A. [...]. Burmistrz podniósł, iż wnioskodawczyni posiada co najmniej kilkuletnią wiedzę (prowadzona w tej sprawie korespondencja) o tym, że w gminnym zbiorze meldunkowym figuruje pod w/w adresem i takim adresem powinna się posługiwać. Organ administracyjny wyjaśnił przy tym, że art. 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2000r. mówi, że wnioskodawca potwierdza zgodność danych osobowych zawartych w części A formularza własnoręcznym podpisem, czego jednak B. S. nie uczyniła, a co jest elementem koniecznym aby organ gminy mógł przekazać dane do wytwórcy dowodu osobistego (§ 2 ust. 4 cytowanego wyżej rozporządzenia). Od powyższej decyzji B. S. wniosła odwołanie, w którym domagała się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie prawa. B. S. wyjaśniła, iż wskazała miejsce zamieszkania na pobyt stały: B. ul. B. [...], gdyż od [...] 1986r. pod takim właśnie adresem jest zameldowana. Wskazała również, że na wniosku jej męża - W. S. urzędnik dokonał poświadczenia nieprawdy gdyż w 1986r. w B. nie widniała ul. A. Ówczesna Rada Narodowa nie miała nawet takiego zamysłu, gdyż stosowna uchwała w tej materii została podjęta dopiero w 1989r. W okresie działania Rady Narodowej nikt nie dokonał zmiany nazwy ulicy B. na ul. A. B. S. stwierdziła, że Urząd Gminy dokonał samoistnie zmiany jej adresu zameldowania właśnie na podstawie dawnej uchwały Rady Narodowej, przy czy sam nie wie, czy dokonał tego w 1992r. czy w 2001r., czy też znacznie później. O braku wiedzy w tym zakresie przemawia fakt, że Urząd Gminy w pismach wskazuje na rok 1992, jednak sam wydając zaświadczenia o zameldowaniu celem ich przedłożenia innym organom wskazuje, że w 2001r. adresem zamieszkania W. S. była ul. B. [...]. B. S. stwierdziła, że zakwestionowała dokonaną przez Urząd Gminy czynność, gdyż ta została podjęta po transformacji ustrojowej zaś jej podstawę stanowiła uchwała Rady Narodowej. Zdaniem odwołującej się, legalność takiego działania należy kwestionować, gdyż stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191 z późn. zm.) uchwały rad narodowych stopnia podstawowego podjęte przed dniem 27 maja 1990r. zachowały moc obowiązującą na obszarze gmin, jeżeli rady gmin do dnia 31 grudnia 1990r. zamieściły je w uchwalonych wykazach aktów prawa miejscowego. Wykazy te ogłaszali wojewodowie w wojewódzkich dziennikach urzędowych. Jednakże stosowny wykaz, nie zawierał uchwały Rady Narodowej z dnia [...] 1989r. w sprawie ustalenia nazw ulic. W tym stanie rzeczy uchwała Rady Narodowej utraciła swą moc obowiązującą zaś Urząd Gminy nie miał prawa dokonać zameldowania odwołującej się na ulicy A. [...] powołując się na uchwałę Rady Narodowej. B. S. powołała się w swoim odwołaniu na art. 40 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym posiadacz dowodu osobistego ma obowiązek wymienić ten dokument w razie zmiany danych, które zamieszcza się w dowodzie osobistym. Jej zdaniem, jeżeli ciążył na niej taki obowiązek, a zmiana danych wynikała ze zmian wprowadzanych przez Urząd Gminy to by mogła ona sprostać temu obowiązkowi Urząd miał o dokonanym fakcie ją zawiadomić co wprost wynika z § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 czerwca 1968r. w sprawie numeracji nieruchomości (Dz. U. z dnia 10 lipca 1968r.). Odwołująca się stwierdziła zatem, iż w tym stanie rzeczy nie mogła własnoręcznym podpisem potwierdzić danych zawartych w części A formularza, gdyż swym podpisem potwierdza się ich zgodność, która jest zakwestionowana i niezgodna z prawem. Za brakiem poświadczenia danych zawartych we wspomnianym formularzu przemawia także fakt, że mogłaby ona odpowiadać karnie za poświadczanie nieprawdy. Decyzją z dnia [...] 2008r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 37 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993 z późn. zm.), Wojewoda uchylił decyzję Burmistrza z dnia [...] 2008r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 31 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 10 maja 1990r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990r. nr 32, poz. 191 z późn. zm.), rady gmin zobowiązane były uchwalić i ogłosić w terminie do dnia 31 grudnia 1990r. wykazy aktów prawa miejscowego, wydanych przez rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej o właściwości ogólnej stopnia podstawowego podjęte przed dniem 27 maja 1990r. (tj. przed dniem wejścia w życie ustawy), które nadal obowiązywać miały na obszarze tej gminy. Akta prawa miejscowego nie zamieszczone w wykazach publikowanych w wojewódzkich dziennikach urzędowych, utraciły moc z dniem ogłoszenia wykazów. Wojewoda zaznaczył też, że uchwała rady gminy w sprawie nadania nazwy ulicom ma charakter aktu ogólnego i jest zaliczana do przepisów gminnych. Uchwała ta bowiem tworzy nową normę, a krąg jej adresatów jest nieograniczony. Jest to więc akt generalny i zewnętrzny, przez co musi zostać uznany za akt prawa miejscowego, dodatkowo również i z tego powodu, że nadanie nazwy ulicy spełnia funkcje publicznoprawne. Organ II instancji stwierdził, iż z materiału dowodowego niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że Burmistrz potwierdził, że uchwała Rady Narodowej z dnia [...] 1989r. w sprawie ustalenia nazw ulic utraciła moc wiążącą i obecnie opracowywany jest projekt stosownej uchwały, który w "najbliższym czasie" zostanie przedłożony Radzie Miejskiej do uchwalenia. Projekt ten, w zakresie ulic B. i A. nie będzie merytorycznie odbiegał od treści uchwały w sprawie nazw ulic z 1989 roku. Tym samym w obrocie prawnym w chwili obecnej nie występuje uchwała Rady Narodowej Miasta i Gminy określająca, iż ulica przy której mieszka B. S. to ulica A. Zdaniem organu odwoławczego, przyjęcie zatem takiego stanowiska jakie reprezentuje w zaskarżonej decyzji organ I instancji, doprowadziłoby w konsekwencji do błędnej tezy, że ujemne skutki prawne dla strony postępowania organ wydający dowody osobiste mógłby wywieść z faktu niewykonania zadań własnych organów administracji publicznej, określonych w przepisach prawa. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, taki sposób rozumowania należy uznać za niedopuszczalny. W związku z powyższym, decyzja organu I instancji o odmowie wydania dowodu osobistego z tej przyczyny, że w gminnym zbiorze meldunkowym B. S. figuruje pod adresem: B., ul. A. [...], i takim adresem powinna się posługiwać, nie znajduje podstaw prawnych. Mając powyższe na uwadze, Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję Burmistrza w całości, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w celu ustalenia przez organ meldunkowy, jaką faktycznie nosi nazwę ulica, przy której mieszka odwołująca się. Organ II instancji zwrócił również uwagę, iż w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, organ I instancji wskazał błędne przepisy. Zdaniem organu odwoławczego, w podstawie prawnej tej decyzji winny się znaleźć następujące przepisy: art. 45 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Powyższe uchybienie proceduralne nie miało jednak, zdaniem Wojewody, wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Pismem z dnia 2 maja 2008r. B. S. wniosła zażalenie na bezczynność Burmistrza w sprawie wymiany dowodu osobistego. Jej zdaniem uzasadnienie decyzji Wojewody z dnia [...] 2008r. jest proste i zwięzłe i nie powinno nastręczać organowi administracyjnemu problemów. B. S. stwierdziła również, iż nie zgadza się ze stanowiskiem radcy prawnego Urzędu Gminy, że utrata mocy obowiązującej uchwały Rady Narodowej oznacza, że w Gminie ulice nie mają nazw. Pismem z dnia [...] 2008r. nr [...] Dyrektor Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Urzędu Wojewódzkiego poinformował B. S., że jej skarga na bezczynność jest bezzasadna albowiem nie stwierdzono bezczynności w postępowaniu prowadzonym przez Urząd Gminy w sprawie wydania dowodów osobistych. Organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią przepisu art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest zgodnie z art. 36 § 1 Kpa zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dyrektor Wydziału stwierdził, iż w niniejszej sprawie Urząd Gminy pismem z dnia 10 czerwca 2008r. powiadomił B. S. o niemożliwości załatwienia sprawy w przedmiocie wydania dowodów osobistych, podając przyczyny zwłoki oraz wskazał nowy termin załatwienia sprawy do dnia 11 sierpnia 2008r. Wyznaczenie nowego terminu zakończenia postępowania było w pełni uzasadnione z uwagi na to, iż - jak wynika z ustaleń Wydziału - powyższa sprawa pozostaje nadal w toku załatwienia przez Wojewodę. W dniu [...] 2008r. Rada Miejska podjęła bowiem uchwałę Nr [...] w sprawie nadania nazw ulicom w Gminie, która wejdzie w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa. Publikacja tej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa będzie możliwa dopiero po jej sprawdzeniu pod względem prawnym. Reasumując, Dyrektor Wydziału stwierdził, że skoro organ I instancji dopełnił obowiązku zawiadomienia stron postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie - w myśl przepisu art. 36 Kpa - podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, to brak jest podstaw do uznania, że skarga B. S. na bezczynność Urzędu Gminy w przedmiocie wydania dowodu osobistego jest zasadna. Organ administracji publicznej pozostaje bowiem w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie art. 35 Kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 Kpa. W niniejszej sprawie, sytuacja taka nie miała miejsca. Bezczynność organu administracji publicznej nie istnieje przed upływem wyznaczonych terminów. Pismem z dnia 4 lipca 2008r. B. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Urzędu Gminy w sprawie wydania dowodu osobistego. Zdaniem skarżącej bezczynność trwa już 17 lat. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o odrzucenie skargi z powodu nie poprzedzenia jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, lub ewentualnie o oddalenie skargi. Burmistrz wyjaśnił, iż w trakcie prowadzonego przez Urząd Gminy postępowania uzupełniającego w przedmiocie wydania B. S. dowodu osobistego przygotowywano projekt uchwały w sprawie nadania nazw ulicom w Gminie. Zgodnie z art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) dnia 6 maja 2008r., 10 czerwca 2008r. oraz 11 sierpnia 2008r. zostały wystosowane do skarżącej zawiadomienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Rada Miejska podjęła w dniu [...] 2008r. uchwałę Nr [...] w sprawie nadania nazw ulicom w Gminie, która w dniu [...] 2008r. została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...], poz. [...] i weszła w życie 14 dni od dnia jej ogłoszenia, z mocą obowiązywania od 1 stycznia 1991r. Tym samym ustały przyczyny, dla których Urząd Gminy przedłużał postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania skarżącej dowodu osobistego. Burmistrz stwierdził również, iż w dniu 16 września 2008r. wezwano skarżącą do stawienia się w Urzędzie Gminy w terminie 14 dni od otrzymania pisma i dokonania aktualizacji danych adresowych zawartych we wniosku o wydanie dowodu osobistego oraz o potwierdzenie własnoręcznym podpisem zgodności danych osobowych zawartych w części A formularza. Tym samym wobec podjęcia czynności w przedmiocie wydania skarżącej dowodu osobistego skarga stała się bezzasadna. Pismem z dnia 16 września 2008r. B. S. została wezwana do zgłoszenia się w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma w Urzędzie Gminy celem dokonania aktualizacji danych adresowych zawartych we wniosku o wydanie dowodu osobistego oraz potwierdzenia własnoręcznym podpisem zgodności danych osobowych zawartych w części A formularza. W dniu 8 października 2008r. wpłynęło do Urzędu Gminy pismo skarżącej zawierające wniosek o przesunięcie terminu do końca października, gdyż nie może stawić się w Urzędzie z powodu choroby. Kolejnym pismem z dnia 16 października 2008r. skarżąca ponownie została wezwana do stawienia się w Urzędzie Gminy w dniu 5 listopada 2008r. celem dokonania aktualizacji danych adresowych zawartych we wniosku o wydanie dowodu osobistego oraz potwierdzenia własnoręcznym podpisem zgodności danych osobowych zawartych w części A formularza. Pismem z dnia 4 listopada 2008r. skarżąca wniosła o przesunięcie terminu do dnia 28 listopada 2008r., gdyż oczekuje na odpowiedź z Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, w której zawarte będą wytyczne co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącej zasadne jest również zawieszenie postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 21 listopada 2008r. Burmistrz ponownie wezwał B. S. do stawienia się w Urzędzie Gminy w dniu 10 grudnia 2008r. celem dokonania aktualizacji danych adresowych zawartych we wniosku o wydanie dowodu osobistego oraz potwierdzenia własnoręcznym podpisem zgodności danych osobowych zawartych w części A formularza. Odpowiadając na powyższe pismo skarżąca oświadczyła w piśmie z dnia 7 grudnia 2008r., że po jej stronie nie ustały przyczyny i przeszkody umożliwiające realizacje żądania Urzędu Gminy. Jednocześnie skarżąca nadmieniła, że sprawa uchwały dotycząca zmiany nazewnictwa ulic, a ściślej jej wsteczna moc obowiązująca, jest tematyką, którą zajmuje się Kancelaria Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. Ponadto do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została wniesiona skarga na powyższą uchwałę. Skarżąca oczekuje również na odpowiedź Rzecznika Praw Obywatelskich. Zdaniem skarżącej rozstrzygnięcie tych spraw będzie miało znaczenie dla aktualizacji danych adresowych i dlatego należałoby zawiesić postępowanie administracyjne do czasu zajęcia stanowiska przez w/w instytucje. Postanowieniem z dnia [...] 2009r. nr [...] Burmistrz, na podstawie art. 98 § 1 i art. 101 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wydania B. S. dowodu osobistego. Z kolei postanowieniem z dnia [...] 2009r. nr [...], wydanym na podstawie art. 97 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, Burmistrz podjął na wniosek B. S. zawieszone postępowanie administracyjne. Pismem z dnia 6 marca 2009r. B. S. została wezwana do stawiennictwa w Urzędzie Gminy w dniu 20 marca 2009r. celem dokonania aktualizacji danych adresowych zawartych we wniosku o wydanie dowodu osobistego oraz potwierdzenia własnoręcznym podpisem zgodności danych osobowych zawartych w części A formularza. W dniu 23 marca 2009r. do Urzędu Gminy wpłynął wniosek B. S. o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z dnia [...] 2009r. nr [...] Burmistrz, na podstawie art. 98 § 1 i art. 101 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wydania B. S. dowodu osobistego. Na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2009r. skarżąca wyjaśniła, że termin załatwienia sprawy został po raz kolejny przesunięty do dnia 17 kwietnia 2009r., gdyż skierowała do organu prośbę o zawieszenie postępowania. Skarżąca przedłożyła pismo Burmistrza z dnia 17 lutego 2009r. o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 17 kwietnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. O bezczynności organu można mówić wtedy, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. To rozstrzygnięcie natomiast powinno nastąpić niezwłocznie. W szczególności niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Niezależnie od powyższego sprawa administracyjna powinna być załatwiona najpóźniej w granicach terminów zakreślonych w art. 35 § 3 Kpa, zgodnie z którym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Przenosząc powyższe rozważania na niniejszą sprawę należy stwierdzić, że organem właściwym do wydania dowodu osobistego był Burmistrz. Organ ten nie wydał jednak żadnej decyzji w niniejszej sprawie, co jednak, zdaniem Sądu, nie oznacza, że pozostaje on w bezczynności. Burmistrz informował skarżącą o braku możliwości załatwienia jej sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 Kpa. Przedłużenie postępowania organ uzasadniał rozbieżnością danych adresowych podanych przez skarżącą we wniosku o wydanie dowodu osobistego z danymi zawartymi w rejestrze meldunkowym dotyczącymi adresu zamieszkania skarżącej. Ponieważ na obszarze Gminy nie uregulowano kwestii nazewnictwa ulic, organ oczekiwał na wejście w życie uchwały z dnia [...] 2008r. Rady Miejskiej Nr [...] w sprawie nadania nazw ulicom w Gminie. Z chwilą ustania przyczyn uniemożliwiających jego zdaniem zakończenie postępowania podjął dalsze działania zmierzające do rozstrzygnięcia tej sprawy i zakończenia postępowania administracyjnego. Wskazuje na to pismo z dnia 16 września 2008r., w którym wezwano skarżącą do zgłoszenia się w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma w Urzędzie Gminy celem dokonania aktualizacji danych adresowych zawartych we wniosku o wydanie dowodu osobistego oraz potwierdzenia własnoręcznym podpisem zgodności danych osobowych zawartych w części A formularza. Skarżąca jednak nie skorzystała z tej możliwości informując organ, że jest chora. W związku z powyższym organ jeszcze trzykrotnie wzywał skarżącą do stawienia się w Urzędzie Gminy (pisma z dnia 16 października 2008r., 21 listopada 2008r. i 6 marca 2009r.). Za każdym razem skarżąca nie stawiała się jednak na te wezwania. Jak z powyższego wynika, na przeszkodzie rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej i wydania decyzji w niniejszej sprawie stoi sama skarżąca, która nie stawiała się na wezwania organu, a obecnie złożyła kolejny wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Tym samym nie można przypisać Burmistrzowi bezczynności, skoro był on gotów załatwić sprawę już we wrześniu 2008r., ale działania skarżącej spowodowały, że sprawa nadal nie jest zakończona. Postępowanie administracyjne zostało bowiem przez organ administracyjny zawieszone po raz kolejny na wniosek skarżącej, a więc realizując jej wyraźną i jednoznaczną wolę wyrażoną w piśmie z dnia 23 marca 2009r. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga na bezczynność jest w niniejszej sprawie bezzasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) ją oddalił.