III SAB/Kr 31/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sprostowanie wyroku w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 17 listopada 2009 r. o dopłatę do wypoczynku postanawia oddalić wniosek skarżącego o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt: III SAB/Kr 31/13. P O S T A N O W I E N I E Dnia 17 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wykładnię wyroku w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 17 listopada 2009 r. o dopłatę do wypoczynku postanawia oddalić wniosek skarżącego o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt: III SAB/Kr 31/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 września 2013 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 17 listopada 2009 r. o dopłatę do wypoczynku w punkcie I zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji do wydania w terminie miesiąca aktu administracyjnego, bądź dokonania czynności w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego z dnia 17 listopada 2009 r. o przyznanie dopłaty do wypoczynku, w punkcie II stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie III orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Skarżący pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. wniósł o sprostowanie powyższego wyroku wskazując, że Sąd wadliwie wpisał w rozstrzygnięciu: "zainicjowanym wnioskiem skarżącego z dnia 17 listopada 2009 r. o przyznanie dopłaty do wypoczynku", gdzie zakres sprawy wyznaczony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt: I OSK 3102/12 z dnia 4 kwietnia 2013 r., jak i zakres sprawy wniesionej do Komendanta określono jako "wypłatę dopłaty do wypoczynku". Zdaniem skarżącego zamieszczenie w wyroku zakresu zobowiązania organu do czynności przyznania może być błędnie odbierana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie o sprostowaniu wyroku może być podjęte na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 cyt. ustawy). Sprostowanie wyroku może nastąpić również na wniosek strony (art. 159 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wyjaśnić należy, że pod pojęciem "oczywistej omyłki" rozumie się takie omyłki, które są natychmiast rozpoznawalne i wynikają jednoznacznie z treści orzeczenia. Innymi słowy "oczywistość" omyłki wyraża się w tym, że już na pierwszy rzut oka można w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że jest to omyłka (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt: II OZ 974/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl.). W ocenie Sądu żądane przez skarżącego zmiany nie mają charakteru oczywistej omyłki lecz ingerują w treść merytoryczną uzasadnienia i jako takie są niedopuszczalne. Zauważyć należy, że skarżący nie zgadzając się z wyrokiem Sądu ma prawo do wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego o czym został pouczony otrzymując odpis wyroku z uzasadnieniem. Instytucja sprostowania służy jedynie do wyeliminowania z wyroku występujących w nim drobnych niedokładności, omyłek pisarskich czy błędów rachunkowych, a wnioskowane przez skarżącego zmiany do takich nie należą. Na marginesie wskazać należy, że określenie "przyznanie dopłaty do wypoczynku" użyte przez Sąd w punkcie I sentencji wyroku jest jednoznaczne z określeniem "dopłaty do wypoczynku", gdyż taki jest przedmiot postępowania określony w wyroku. Z uzasadnienia wyroku wynika również jednoznacznie, że został on wydany w tej samej sprawie, w jakiej zapadło postanowienia NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn.. akt: I OSK 3102 w przedmiocie "rozpatrzenia wniosku z dnia 17 listopada 2009 r. o wypłatę dopłaty do wypoczynku". W tym stanie rzeczy na podstawie powołanego przepisu należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 156 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 września 2013 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 17 listopada 2009 r. o dopłatę do wypoczynku w punkcie I zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji do wydania w terminie miesiąca aktu administracyjnego, bądź dokonania czynności w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego z dnia 17 listopada 2009 r. o przyznanie dopłaty do wypoczynku, w punkcie II stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie III orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Skarżący pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. wniósł o dokonanie wykładni powyższego wyroku poprzez wyjaśnienie, czy przez nałożenie na Komendanta Powiatowego Policji obowiązku rozpoznania sprawy "o przyznanie dopłaty do wypoczynku" Sąd kontynuując sprawę po orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn.. akt: I OSK 3102/12 miał na myśli działanie faktyczne organu zmierzające do wypłaty świadczenia finansowego, czy też działanie organu decyzją administracyjną kształtującą prawo do świadczenia finansowego, gdzie z przepisów prawa wynika, by świadczenie mogło być decyzją organu przyznane, bowiem prawo do świadczenia powstało z mocy samego prawa i spełniania podstawowe przesłanki nabycia prawa do urlopu wypoczynkowego za rok 2005. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie może być podjęte na posiedzeniu niejawnym. Wykładnia wyroku może nastąpić również na wniosek strony (art. 159 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości. Zdaniem Sądu zarówno treść sentencji wyroku Sądu z dnia 10 września 2013 r., jak i jego uzasadnienie nie budzą wątpliwości. W sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, jak również motywy, jakimi kierował się Sąd. Należy wskazać, że wykładnia orzeczenia polega na wyjaśnieniu wątpliwości co do jego treści, nie zaś na zmianie rozstrzygnięcia. W odniesieniu do uzasadnienia sąd może zatem wyjaśnić, na czym polegają wytknięte organom administracji publicznej naruszenia prawa procesowego albo materialnego, a także rozwiać wątpliwości co do wskazań odnośnie dalszego postępowania. Nie mieści się natomiast w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zmiana zapatrywania sądu na poszczególne uchybienia czy zmiana zaleceń, skierowanych do organów administracji publicznej. Wobec oczywistości rozstrzygnięcia sądu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi " Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności (...)", i tak też orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 września 2013 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 17 listopada 2009 r. o dopłatę do wypoczynku w punkcie I zobowiązując Komendanta Powiatowego Policji do wydania w terminie miesiąca aktu administracyjnego, bądź dokonania czynności w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego z dnia 17 listopada 2009 r. o przyznanie dopłaty do wypoczynku. W tym stanie rzeczy na podstawie powołanego przepisu należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.