III SAB/Kr 33/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie AWSA Dorota Dąbek sprawozdawca NSA Piotr Lechowski Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2004 r. sprawy ze skargi C. K. na bezczynność Starosty [...] postanawia skargę odrzucić Postanowieniem z dnia [...] 2002r. Sąd Rejonowy Sąd Pracy w [...] uznał się niewłaściwym i przekazał Naczelnemu Sadowi Administracyjnemu w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę C. K. wniesioną w dniu [...] 2002r. Wezwany do sprecyzowania treści skargi, pismami z dnia [...].2002r. oraz [...].2002r. C. K. wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Starosty [...] polegająca na braku wydania mu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Skarżący podniósł, że pomimo istnienia ustawowego obowiązku wydania mu stopnia awansu zawodowego, w odpowiedzi na swoje pisma z dnia [...].2002r. oraz z dnia [...].2002r. nie otrzymał ostatecznej decyzji, a jedynie odpowiedź z dnia [...].2001. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie podnosząc, że w dniu [...] 2000r. skarżący nie spełniał przewidzianych w ustawie z 18 lutego 2000r. ustawy o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw warunków dla uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego. O tym fakcie udzielono mu pisemnej informacji, w sprawie zaś zatrudnienia na stanowisku stażysty obowiązujące przepisy nie przewidują wydania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Starosty [...]. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określają art. 3 § 1 -3. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia m.in. skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4. Złożony w niniejszej sprawie do Starosty [...] wniosek C. K. z dnia [...].2002r. oraz z dnia [...] .2002r dotyczył uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Starosta [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi jedynie pismem. Tymczasem zgodnie z treścią regulacji zawartej w ustawie Karta Nauczyciela, rozstrzygnięcie w tej sprawie, zarówno pozytywne (tj. nadanie stopnia awansu zawodowego) jak i negatywne (odmowa nadania stopnia awansu zawodowego), nastąpić winno w drodze decyzji administracyjnej. Jak jednak wynika z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W § 2 tego przepisu zostało z kolei wyjaśnione, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżący C. K. miał możliwość - zgodnie z art. 37 §1 kodeksu postępowania administracyjnego - wnieść zażalenie na bezczynność Starosty [...] skierowane do organu wyższego stopnia - w tym wypadku stosownie do treści art. 9b ust. 7 pkt 2 cyt wyżej ustawy Karta Nauczyciela do organu sprawującego nadzór pedagogiczny, tj. kuratora oświaty. Służył zatem skarżącemu środek zaskarżenia, którego zastosowanie było koniecznym warunkiem umożliwiającym wniesienie skargi na bezczynność. Wobec faktu, że skarżący nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia, skarga musi ulec odrzuceniu. Podstawę prawną odrzucenia skargi stanowi art. 58 § 1 pkt 6 wyżej wskazanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do dyspozycji wynikającej z tego przepisu, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Jak zostało to już wcześniej powiedziane, skarga C. K. jest niedopuszczalna, gdyż skarżący nie poprzedził jej wyczerpaniem przysługujących mu środków zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.