III SAB/Kr 33/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty świadczeń postanawia skargę odrzucić. K. J. pismem z dnia 23 lutego 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty świadczeń z funduszu socjalnego w latach 2007-2014. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pomimo upływu terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego do załatwienia sprawy organ nie rozpoznał jego wniosku dotyczącego wypłaty świadczeń z funduszu socjalnego. Komendant Wojewódzki Policji nie zakończył sprawy administracyjnej zgodnie ze wskazaniami zawartymi w art. 104 K.p.a., gdyż nie podjął żadnej czynności materialno – technicznej, jak również nie wydał żadnego rozstrzygnięcia merytorycznego. W opinii skarżącego również przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 września 2004 r. wskazują, że wnioskowane świadczenia przyznawane są przez organ administracyjny. Tym samym nie może ulegać wątpliwości, że organ był zobowiązany do podjęcia działań w celu zakończenia sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ stwierdził, że w dniu 19 grudnia 2014 r. K. J. wniósł drogą elektroniczną pismo zatytułowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które w istocie stanowiło wniosek skarżącego, w którym domagał się usunięcia naruszenia prawa w zakresie postępowań administracyjnych wszczętych z wniosków o dopłatę do wypoczynku dla funkcjonariusza w stanie spoczynku w latach 2007 do 2014. Pismem z dnia 12 stycznia 2015 r. organ wezwał K. J. do sprecyzowania czy jego żądania dotyczą świadczenia określonego w art. 27 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin czy też świadczenia określonego w art. 73 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. K. J. nie sprecyzował jednak swojego żądania. W związku z tym organ ponownie wezwał do sprecyzowania żądania, nadając jednocześnie rygor z art. 64 § 2 K.p.a. Powyższe pismo zostało doręczone K. J. w dniu 10 lutego 2015 r. W związku z tym, że odpowiedź została nadesłana po upływie 7 dniowego terminu organ pozostawił sprawę bez rozpoznania. W opinii organu nie pozostaje on w bezczynności. Podstawowym zadaniem organu administracji publicznej jest określenie przedmiotu sprawy. K. J., dwukrotnie wezwany, nie sprecyzował jednak swojego żądania. Zatem organ prawidłowo zastosował rygor z art. 64 § 2 K.p.a. i pozostawił podanie bez rozpoznania. W takiej sytuacji nie jest konieczne wydanie jakiejkolwiek decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "P.p.s.a.") sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego artykułu. Na podstawie więc tego przepisu skarga ta przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1 – 3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a. W myśl art. 149 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto Sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zarazem przepis ten w § 2 określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Skarga na bezczynność organu dotyczy sytuacji, gdy organ administracji nie zajął stanowiska w sprawie w formie nakazanej przez prawo np. w formie decyzji, czy postanowienia. W takim przypadku wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie środka określonego w art. 37 § 1 K.p.a. który stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie o którym mowa w przytoczonym przepisie, jest środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniesienie skargi na bezczynność organu musi poprzedzać zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia lub – jeżeli takiego organu nie ma – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zachowanie procedury nakazanej przez przytoczone przepisy warunkuje skuteczne wniesienie skargi. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organem wyższego stopnia nad Komendantem Wojewódzkim Policji jest Komendant Główny Policji, co wynika z regulacji art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Do tego organu przed wniesieniem skargi, skarżący powinien był wnieść zażalenie, o jakim mowa w art. 37 K.p.a. Skoro skarżący - jak wynika z akt sądowych i administracyjnych oraz z przedstawionej w skardze relacji zdarzeń - nie złożył takiego zażalenia, to tym samym nie wyczerpał trybu przewidzianego powyższymi przepisami postępowania. Dlatego też Sąd zobowiązany był - w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. - odrzucić skargę, jako niedopuszczalną.