III SAB/Kr 35/16

Kraków, dnia 31 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SAB/Kr 35/16 odrzucającego jego skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty świadczeń socjalnych w postaci dopłaty do wypoczynku za 2015 r. postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, gdyż sprawa nie należy do zakresu właściwości sądów administracyjnych. Pismem z dnia 16 maja 2016 r. K. J. wniósł o uzupełnienie "wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2016 r.", ponieważ jego zdaniem wydane orzeczenie nie jest orzeczeniem sądowym spełniającym przesłanki określone w art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a." strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Natomiast art. 157 § 2 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o uzupełnienie wyroku, co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że w dniu 22 kwietnia 2016 r. WSA w Krakowie postanowieniem odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji. W związku z tym pismo skarżącego z dnia 16 maja 2016 r. (data stempla pocztowego) zostało potraktowane jako wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia. Wniosek, o którym mowa w przywołanym art. 157 P.p.s.a., można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 891/13). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Sąd w postanowieniu z dnia 22 kwietnia 2016 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żądnego dodatkowego wyrzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.