III SAB/Kr 37/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Prezydenta Miasta postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu wpis sądowy w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). Pismem z dnia 12 maja 2009 r. P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta polegającą na niewydaniu przez organ decyzji nakazujących właścicielom, współwłaścicielom i współużytkownikom terenów przylegających do chodników i ulic odśnieżanie tych chodników. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż 26 marca 2009 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta. Na rozprawie w dniu 29 października 2009 r. skarżący przedłożył wydruki komputerowe na okoliczność złożenia zażalenia na bezczynność. Sąd postanowił zobowiązać pełnomocnika organu do uzupełnienia akt sprawy w przedmiocie bezczynności poprzez przedłożenie zażalenia skierowanego do SKO. Odpowiadając na wezwanie Sądu pełnomocnik Prezydenta Miasta w piśmie z dnia 5 listopada 2009 r. wyjaśnił, iż próbował zweryfikować twierdzenie skarżącego o wniesieniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta. W tym celu zostały przeglądnięte wszystkie rejestry służące – zgodnie z instrukcją kancelaryjną obowiązującą w Urzędzie Miasta – do rejestracji wszelkich pism wpływających do Urzędu. W wyniku poszukiwań nie stwierdzono jednak aby do Urzędu wpłynęło zażalenie skarżącego do SKO na bezczynność Prezydenta Miasta lub też postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego rozstrzygające sprawę bezczynności Prezydenta. Posiadając tylko informacje dotyczące potwierdzenia przesłania do SKO w dniu 26 marca 2009 r. zażalenia na bezczynność organu pełnomocnikowi udało się telefonicznie ustalić w Kolegium, iż jakieś pismo od skarżącego wpłynęło do SKO, ale zostało ono już rozpoznane. Pełnomocnik organu zwrócił się również z wnioskiem do SKO o udostępnienie kopii zażalenia z dnia 26 marca 2009 r. celem przedłożenia przed Sądem. W kolejnym piśmie z dnia 11 lutego 2010 r. pełnomocnik Prezydenta Miasta podniósł, iż z nadesłanego pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 stycznia 2010 r. wynika, że dokonane przez Kolegium ustalenia na podstawie badań repertoriów dziennika podawczego nie potwierdzają faktu złożenia przez P. B. zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta. Na rozprawie w dniu 28 października 2010r. skarżący podniósł, że fakt złożenia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wykazał przedkładając do akt wydruk komputerowy potwierdzający przesłanie do Kolegium dokumentu opatrzonego podpisem elektronicznym przewidzianym w art. 63 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zwrócił także uwagę, że Kolegium w swoim piśmie nie odniosło się, do tego, czy w drodze elektronicznej otrzymało takie zażalenie. Sąd wezwał skarżącego do wykazania, że poprzedził skargę zażaleniem na bezczynność oraz do wykazania treści złożonego zażalenia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na wezwanie Sądu skarżący nadesłał pocztą elektroniczną pismo z dnia 4 listopada 2010 r. Z uwagi na to, że pismo to nie było podpisane Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pismem z dnia 17 grudnia 2010 r. wezwał skarżącego o jego podpisanie, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania. W wyznaczonym terminie skarżący nie podpisał pisma z dnia 4 listopada 2010 r. ograniczając się jedynie do przesłania za pośrednictwem poczty elektronicznej pisma z dnia 4 stycznia 2011 r., w którym podniósł, iż jego pismo nie posiadało braków formalnych albowiem było podpisane bezpiecznym kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Również i to pismo nie zostało przez skarżącego podpisane. W związku z tym pismem z dnia 10 stycznia 2011 r. P. B. został wezwany do jego podpisania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 stycznia 2011 r., jednak mimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie podpisał pisma z dnia 4 stycznia 2011 r. Zarządzeniem z dnia 17 marca 2011 r. pisma skarżącego z dnia 4 listopada 2010 r. i z dnia 4 stycznia 2011 r. pozostawiono bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie P. B. na zarządzenie z dnia 17 marca 2011 r., gdyż skarżący go nie podpisał w wyznaczonym terminie. Z kolei postanowieniem z dnia 19 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie z dnia 17 czerwca 2011 r. Sąd wskazał, iż skarżący pomimo wezwania nie usunął braków formalnych zażalenia i go nie podpisał. Natomiast postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie z dnia 19 października 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący nie uiścił w wyznaczonym terminie wpisu od zażalenia, zaś składanego przez niego wnioski o prawo pomocy nie zostały uwzględnione. Poza tym skarżący nie podpisał zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu, polegającą na niezajęciu przez organ administracji stanowiska w sprawie w przypisanej prawem formie, np. decyzji czy postanowienia, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.). Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Wniesienie skargi na bezczynność organu należy zatem poprzedzić zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu – wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tylko zachowanie powyższej procedury pozwala uznać, iż skarga została skutecznie wniesiona i że może być rozpoznana przez sąd. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż skarżący nie poprzedził skargi na bezczynność Prezydenta Miasta zażaleniem wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji brak jest dokumentów potwierdzających wniesienie takiego zażalenia. W szczególności za dowód dokonania tej czynności nie można uznać przekazanego tut. Sądowi przez skarżącą pisma z dnia 26 marca 2009 r. Brak bowiem jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego nadanie tego pisma do organu. Za taki dowód potwierdzenia nadania nie może być uznany wydruk z poczty elektronicznej skarżącego albowiem wynika z niego jedynie, iż skarżący przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo, ale nie wiadomo jaka była jego treść i czego ono dotyczyło. Takim dowodem mogłoby być natomiast urzędowe poświadczenie odbioru, o którym mowa w art. 63 § 4 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż organ administracji publicznej jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący tego zażąda. W przypadku wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego organ jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania przez doręczenie urzędowego poświadczenia odbioru na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny. Z przepisu tego wynika, iż osoba wysyłająca do organu pismo drogą elektroniczną może, ale nie musi, domagać się od tego organu potwierdzenia przyjęcia tego rodzaju przesyłki. Należy jednak zauważyć, iż wszelkie ryzyko związane z awarią systemu lub jakąkolwiek inną przeszkodą, która spowodowała, że pismo nie dotarło do organu, obciąża nadawcę. To na nim spoczywa wówczas obowiązek wykazania, że pismo określonej treści zostało wysłane do organu. Dlatego też strona należycie dbające o swoje interesy winna upewnić się, że wysłane przez nią pismo dotarło do organu i w tym celu zażądać od organu urzędowego poświadczenia odbioru. Samo wysłanie maila, potwierdzone raportem ze skrzynki pocztowej, nie jest wystarczające do uznania, że pismo zostało wysłane i dotarło do organu. W niniejszej sprawie skarżący pismem z dnia 28 października 2010 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o przesłanie na adres Sądu potwierdzenia wpływu zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta. Jednak i to pismo nie może być uznane za dowód potwierdzający, że skarżący wniósł zażalenie, ponieważ po pierwsze, do dnia wydania niniejszego postanowienia takie potwierdzenie nie wpłynęło do Sądu, a po drugie, w aktach sądowych znajduje się pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 stycznia 2010 r. nr [...], z którego wynika, iż badanie repertoriów dziennika podawczego Kolegium nie wykazało by skarżący składał zażalenie. Sąd wezwał również skarżącego do wykazania, że poprzedził skargę zażaleniem na bezczynność oraz do wykazania treści złożonego zażalenia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednak pismo skarżącego z dnia 4 listopada 2010 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie Sądu, pozostawiono bez rozpoznania, gdyż skarżący nie usunął jego braków formalnych. Należy zatem uznać, iż skarżący nie wykazał, że poprzedził skargi zażaleniem, a w związku z tym nie wyczerpał wszystkich przysługujących mu środków zaskarżenia. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – jak w pkt 2 postanowienia.