III SAB/Kr 37/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Prezydenta Miasta postanawia: odrzucić skargę A. S. złożyła w dniu 24 maja 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Prezydenta Miasta, skargę na bezczynność tego organu dotyczącą obowiązku wynikającego z art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezydenta Miasta, zarządcy drogi publicznej ul. [...], do wybudowania zjazdu na działkę ewidencyjną nr 309/10 stanowiącą własność skarżącej. W uzasadnieniu skargi wskazała, że pismem z dnia 24 lutego 2011r. skarżąca złożyła wniosek o wybudowanie zjazdu z drogi publicznej ul. [....]. W odpowiedzi Miejski Zarząd Dróg poinformował skarżącą, iż wniosek nie może być pozytywnie rozpatrzony. Dnia 25 marca 2011r. skarżąca wezwała zarządcę drogi Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niewykonaniu ciążącego na nim obowiązku określonego w przepisie art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem skarżącej z powyższego przepisu wynika obowiązek, iż w przypadku budowy lub przebudowy drogi, budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Zarządca przez niewykonanie obowiązku narusza interes prawny skarżącej - właściciela wskazanej działki, która utraciła przy przebudowie ulicy [...] dostęp do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę na bezczynność Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie jej po terminie, a także z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, a w przypadku nieuwzględnienia tych wniosków o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. Podniósł, że zarzut bezczynności sformułowany w skardze nie dotyczy przypadków wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa, a zatem nie podlega kontroli sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. Wskazał, że pismem z dnia 2 marca 2010r. skarżąca wystąpiła do Prezydenta Miasta o wybudowanie wskazanego zjazdu. W odpowiedzi pismem z dnia 7 kwietnia 2010r. zarząd dróg publicznych – Miejski Zarząd Dróg poinformował skarżącą o braku możliwości uwzględnienia żądania. Skarżąca pismem z dnia 23 czerwca 2010r. ponownie zażądała wybudowania zjazdu wnosząc, aby w przypadku odmowy wykonania obowiązku, organ wydał decyzję administracyjną. Decyzją z dnia [...] 2010r. znak [...] Prezydent Miasta, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wszczętej wnioskiem skarżącej z dnia 2 marca 2010r. wskazując, że żądanie strony nie mogło być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym w formie decyzji administracyjnej. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [....] 2011r. sygn. [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Na powyższą decyzję organu odwoławczego A. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która została zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Kr 340/11 i nie została do chwili obecnej rozpoznana. Pismami które wpłynęły w dniach 25 lutego 2011 r. oraz 25 marca 2011 r. skarżąca wezwała Prezydenta Miasta, jako zarządcę drogi, do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niewykonaniu obowiązku określonego w art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg pismem z dnia 7 marca 2011 r. poinformował skarżącą, ze jej podanie nie może być pozytywnie rozpatrzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., określają art. 3 §2 pkt 1 -4a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Punkt 8 § 2 artykułu 3 p.p.s.a. wymienia m.in. skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4a. Zauważyć należy, że skarga na bezczynność organu jest pochodną dopuszczalności skargi, albowiem jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy można ją wnieść jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy, zatem do czynienia wówczas, gdy organ w ustalonym terminie nie podjął określonych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub czynności. W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła skargę, której przedmiot określiła, jako "bezczynność dotycząca obowiązku z przepisu art. 29 ust. 2" ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, żądając zobowiązania organu do wybudowania zjazdu z drogi publicznej do działki stanowiącej własność skarżącej. Przedmiotem skargi nie jest zatem akt ani czynność, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., ale określona czynność faktyczna polegającą na wybudowaniu zjazdu z drogi publicznej. Nie każde zachowanie organów administracji publicznej podlega kontroli sądów administracyjnych. Jak już wskazano, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna, ale tylko wówczas, gdy bezczynność organu dotyczy przypadków określonych w art.3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Dlatego też Sąd, uznając wniesienie skargi za niedopuszczalne, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.