III SAB/Kr 37/18

|Sygn. akt III SAB/Kr 37/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 sierpnia 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Barbara Pasternak, Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki, WSA Ewa Michna (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 9 sierpnia 2018 r. sprawy skargi S. L., na bezczynność Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu, w przedmiocie przyznania stypendium socjalnego dla osób niepełnosprawnych, , stwierdza bezczynność Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu w przedmiocie przyznania stypendium socjalnego dla osób niepełnosprawnych,, stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa., , S. L. pismem z 15 stycznia 2018 r. (po złożeniu ponaglenia) złożył skargę na bezczynność Dziekana Wydziału [...] w przedmiocie przyznania stypendium socjalnego dla osób niepełnosprawnych. Wniosek o stypendium miał zostać złożony 1 sierpnia 2017 r. Wniosek ten nie został w ogóle rozpatrzony. Skarżący ponowił swój wniosek ("pro memoria") 2 października 2017 r. Do dnia złożenia skargi, nie została wydana w tej sprawie żadna decyzja. W uzasadnieniu skarżący wskazał ponadto, że w ponagleniu z 13 listopada 2017 r. (złożonym za pośrednictwem skrzynki ePUAP) wniósł o doręczanie również za pośrednictwem skrzynki ePUAP. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rektora wniósł o oddalenie skargi wskazując, że decyzja w tej sprawie została wydana 22 lutego 2018 r., przy czym czas rozstrzygania sprawy (4 miesiące) wynikał z konieczności jednoczesnego rozpoznania wszystkich wniosków studentów i doktorantów. Dodatkowo, pełnomocnik organu wyjaśniał, że opóźnienie wynikało z oczekiwania na zakończenie sporu skarżącego z Kierownikiem Studiów Doktoranckich w zakresie zaliczenia II roku studiów, ponieważ niezaliczenie roku studiów uniemożliwiało w ogóle przyznanie skarżącemu stypendium zgodnie z §10 ust.5 lit. c regulaminu stypendialnego. Było to więc działanie władz uczelni podyktowane korzyścią skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Organ nadal pozostawał bezczynny ponieważ nie doręczył wydanej przez Dziekana w sprawie decyzji zgodnie z art. 391ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.). Podjęta przez organ próba doręczenia decyzji w sposób tradycyjny tj. pocztą w sytuacji, gdy adresat żądał doręczenia w formie elektronicznej, spowodowało, że wobec nieodebrania przesyłki, organ nie mógł powołać się na fikcję doręczenia (podwójne awizowana przesyłka) wynikającą z art. 44§4 k.p.a. Z akt przedstawionych przez organ wynikało, że skarżący złożył pisemny wniosek o stypendium socjalne wyraźnie we wniosku zaznaczając, że prosi o kierowanie korespondencji przez wskazaną skrzynkę ePUAP. Skarżący złożył również przez ePUAP ponaglenie, w którym w sposób wyraźny zażądał doręczeń również przez ePUAP (k. 5 i 6 akt sądowych). Wydana, już po wniesieniu skargi, decyzja została doręczona tradycyjnie tj. pocztą. Nie została odebrana i została zwrócona po dwukrotnym awizowaniu. Zdaniem Sądu, zgodnie z ww. art. 391§1 pkt 1 i 2 k.p.a. organ miał obowiązek doręczać pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2016 r. poz. 1030 i 1579). Organ nie ma bowiem możliwości odstąpienia od wskazanego przez stronę doręczenia drogą elektroniczną, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę w art. 391 § 1 sformułowania "doręczenie następuje" (por. podobny pogląd Anna Golęba, uwagi do art. 391 k.p.a. [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. pod red. Hanny Knysiak-Molczyk, Warszawa, 2015). Wprawdzie w judykaturze akceptuje się doręczanie pism tradycyjnie, ale tylko w sytuacjach gdy adresat faktycznie odbierze przesyłkę (por. wyrok WSA w Krakowie z 10 czerwca 2015 r., II SA/Kr 504/15 i powołane tam orzeczenia). Sąd zauważa również, że orzecznictwo dopuszcza doręczanie tradycyjne, ale tylko w przypadku braku skuteczności uprzedniego doręczenia elektronicznego (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., II OSK 2629/15). Z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika, aby doręczanie elektroniczne było z jakiś przyczyn niemożliwe lub bezskuteczne. Skarżący zasadniczo składał pisma poprzez ePUAP, a więc Uniwersytet dysponował możliwościami technicznymi pozwalającymi na doręczanie pism w formie elektronicznej. Sąd doszedł więc do wniosku, że organ nadal pozostawał bezczynny. Niemniej jednak bezczynność ta nie miała charakteru rażącego ponieważ opóźnienie w załatwieniu sprawy wynikało z oczekiwania władz uczelni na zaliczenie przez skarżącego II roku studiów doktoranckich (akta sprawy potwierdzają istniejący w tym zakresie konflikt – Sąd uznał więc te tłumaczenia za wiarygodne), a w pozostałym zakresie (już po wydaniu decyzji) bezczynność dotyczyła jedynie ostatniej fazy tj. samego faktu doręczenia. Organ pozostawał w przekonaniu, że sprawę zakończył (decyzja wydana 21 lutego 2018 r. została wysłana pocztą 22 lutego 2018 r.). W aktach sprawy brak jest przy tym dowodu na okoliczność, że skarżący zwrócił uwagę organowi na niewłaściwość formy doręczenia. Co więcej skarżący przyjął metodę nieodbierania awizowanych przez pocztę przesyłek, co zakłóciło komunikację miedzy stronami. Sąd zdaje sobie sprawę, że niepełnosprawność skarżącego mogła mu utrudnić odbieranie korespondencji w urzędzie pocztowym, niemniej jednak gdyby skarżący w sposób wyraźny wskazał, że jedynie przyjęty przez uczelnię "tradycyjny" sposób doręczania powoduje, że korespondencja nie jest odbierana – sprawa zakończona byłaby dużo szybciej. Stwierdzenie bezczynności organu nastąpiło na podstawie art. 149§1 pkt 3 i §1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi