III SAB/Kr 37/18

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. L. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. L. na bezczynność Rektora Uniwersytetu w przedmiocie przyznania stypendium socjalnego dla osób niepełnosprawnych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych. Objaśniając swoją sytuację rodzinną wpisał w rubryce 6 tylko siebie Określając swoją sytuację majątkową zadeklarował (prócz zajmowanego mieszkania komunalnego) brak nieruchomości, zasobów, przedmiotów wartościowych, stałych dochodów. Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że nie posiada środków na pokrycie kosztów sadowych. Podnosi, że jest osobą niepełnosprawną (dawna II grupa inwalidzka). Powiada, że jest zdolny do podejmowania zatrudnienia jedynie w warunkach pracy chronionej. Twierdzi, że jest bezrobotny. Nie uzyskuje żadnych regularnych dochodów. Oświadczył, że wspomaga go rodzina i przyjaciele dostarczając produkty żywnościowe, lekarstwa, ubrania. Nie otrzymuje regularnie żadnych pieniędzy. Jest doktorantem w zakresie nauk o polityce. Mieszka w mieszkaniu komunalnym. Poza urządzeniami codziennego użytku nie ma żadnego majątku. Powiada, Sąd Rejonowy ogłosił w dniu 31.8.2017 r. jego upadłość konsumencką. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki oszacował koszt swego wyżywienia na ok. 500 zł, czynszu i mediów na 420 zł, transportu ok. 300 zł, lekarstw ok. 50 zł. Nadmienił także o koszcie badań naukowych związanych za studiami doktoranckimi szacowanym na ok. 16 tys. zl. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym tj. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 §3 ppsa) o ile nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania. W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył wymagane oświadczenie, które jest zbieżne z wcześniej składanymi w innych sprawach skarżącego. W konsekwencji jest wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżący należy do osób niezamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę bez majątku i stałych dochodów, w stosunku do której orzeczono upadłość konsumencką. W takiej sytuacji konieczność wygospodarowania przez skarżącego środków na koszty sadowe jest problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że wnioskodawca nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania Uwzględniając to wszystko, udzielono skarżącemu wnioskowanej pomocy, o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.