III SAB/Kr 38/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Asystent Sędziego Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. O. na bezczynność Starosty w przedmiocie odmowy aktualizacji danych ewidencyjnych I. zobowiązuje Starostę do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 31 marca 2014 r. i wydania stosownego aktu w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt organowi; II. stwierdza, że bezczynność Starosty nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na rzecz adwokat A. M. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. A. O. (dalej skarżący) wniósł pismem z dnia 26 marca 2015 r. skargę na bezczynność Starosty w związku z nierozpoznaniem jego wniosku o aktualizację danych ewidencyjnych, który dotyczył wpisania go w operacie ewidencji gruntów i budynków jako posiadacza samoistnego w jednostce rejestrowej [...], obejmującej działki położone w B, oznaczone numerami: [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 1,60 ha. W skardze zawarty został również wniosek o nałożenie na organ grzywny. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Skarżący zwrócił się w dniu 31 marca 2014 r. do Starosty o ujawnienie go w ewidencji gruntów i budynków jako posiadacza samoistnego w jednostce rejestrowej [...], obejmującej działki położone w B, oznaczone numerami: [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 1,60 ha. Prośbę ponowił w dniu 27 maja 2014 r. Pismem, z datą wpływu do Starosty 11 czerwca 2014 r., skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność tego organu w związku z nierozpoznaniem wniosku o dokonanie aktualizacji operatu ewidencyjnego. Sąd, postanowieniem z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt III SAB/Kr 69/14, odrzucił skargę z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność organu. Pismem z dnia 23 września 2014 r. skarżący złożył skargę na działania Starosty, które nie doprowadziły do załatwienia sprawy z jego wniosku o dokonanie aktualizacji operatu ewidencyjnego. Skarga ta, zgodnie z pismem Starosty (k. 95 akt sądowych), została przekazana do załatwienia zgodnie z właściwością Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i potraktowana jako skarga z Działu VIII "Skargi i wnioski" ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wydał w dniu 13 listopada 2014 r. "zawiadomienie" nr [...], w treści którego uznał skargę z dnia 23 września 2014 r. skarżącego za zasadną, wskazując, że Starosta ma obowiązek załatwić sprawę w drodze decyzji, również gdy uznaje, że należy odmówić aktualizacji operatu ewidencyjnego. Pismem z dnia 13 stycznia 2015 r. Starosta wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o aktualizację operatu ewidencyjnego poprzez doręczenie prawomocnych postanowień sądu w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po zmarłych współwłaścicielach gospodarstwa rolnego położonego w B - M. S. i M. S. - po rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie zostało ponowione pismem z dnia 23 stycznia 2015 r. z uwagi na brak w uprzednim piśmie terminu do wykonania wezwania. Wskazano tym razem termin siedmiodniowy do wykonania wezwania. Skarżący przedstawił organowi pismo Sądu Rejonowego Zamiejscowy Wydział Cywilny, w którym wskazano, że w tym Wydziale nie toczyło się postępowanie spadkowe po M. S. i M. S., na które to pismo organ odpowiedział w dniu 9 marca 2015 r., że nie jest wystarczające dla ustalenia kręgu osób uprawnionych będących stronami postępowania. W odpowiedzi na skargę na bezczynność organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że z dotychczas dokonanych ustaleń wynika, iż osoby wpisane w jednostce rejestrowej [...] jako współwłaściciele gospodarstwa rolnego, obejmującego działki o numerach: [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 1,60 ha na podstawie postanowienia sądu Rejonowego Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w T, sygn. akt [...], w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po J. S. i K. S., to jest M. S. i M. S. – nie żyją. Zachodzi więc konieczność ustalenia osób będących spadkobiercami zmarłych M. S. i M. S., a także ich adresów. Z uzyskanych informacji wynika, że jeden ze spadkodawców zmarł w Niemczech i jego spadkobiercami są osoby również zamieszkałe na terenie Niemiec. W związku z tym, jak organ wyjaśnił, wystosował do skarżącego wezwania dotyczące uzupełnienia braków formalnych wniosku. Skarżący wezwania nie wykonał, dlatego nie ma podstaw do wydania decyzji. Nadal zachodzi konieczność zapewnienia wszystkim stronom wzięcia czynnego udziału w postępowaniu poprzez stosowne czynności wyjaśniające. W związku z tym organ uznał, że skarga jest nieuzasadniona. W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 7 października 2015 r. pismem z dnia 9 października 2015 r., skarżący został wezwany przez Sąd do wykazania, że poprzedził skargę na bezczynność zażaleniem złożonym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego z urzędu potwierdził złożenie zażalenia i dołączył do pisma z dnia 22 października 2015 r. przesłaną mu telefaksem kopię ww. zażalenia. Pełnomocnik skarżącego z urzędu okoliczności te potwierdził następnie w piśmie z dnia 10 listopada 2015 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie go przez Sąd, w wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 26 października 2015 r., pismem z dnia 29 października Sąd, czy skarga na bezczynność została poprzedzona stosownym zażaleniem. Z kolei Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, wezwany pismem z dnia 18 grudnia 2015 r. o potwierdzenie wskazanych powyżej okoliczności związanych z wyczerpaniem trybu przedskargowego, w piśmie z dnia 4 stycznia 2016 r. wskazał, że rozpoznawał skargę skarżącego z dnia 23 września 2014 r. i przedłożył w załączeniu potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie dokumentów, w tym zawiadomienia z dnia 13 listopada 2014 r., wydanego w rozpoznaniu wskazanej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w P.p.s.a. określa art. 3 tej ustawy. Zgodnie z § 2 pkt 8 i 9 tego przepisu kontrola sądu administracyjnego obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na: 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl § 3 art. 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest bezczynność Starosty w sprawie z wniosku skarżącego o aktualizację operatu ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu art. 149 P.p.s.a. wynika, że istota skargi na bezczynność polega na tym, iż sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07). Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego możliwe jest natomiast tylko w takim zakresie, w jakim możliwe jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów (art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1-4a P.p.s.a.). Przepisy te bowiem określają przedmioty zaskarżenia, wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga na bezczynność jest zatem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie, a także wówczas, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot. Sąd rozpatrując skargę na bezczynność ogranicza się więc do kontroli, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa i czy przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji strona wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.). W rozpatrywanej sprawie, pomimo wątpliwości, czy zażalenie z dnia 20 września 2014 r., którego kopię przedłożono do akt niniejszego postępowania sądowego jako załącznik do pisma pełnomocnika skarżącego z urzędu z dnia 22 października 2015 r., zostało złożone do organu, Sąd uznał, że skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. W piśmie z dnia 23 września 2014 r., będącym skargą na działania Starosty, rozpatrywanym przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jako skarga z Działu VIII k.p.a., zawarte są bowiem stwierdzenia skarżącego o niezałatwieniu jego wniosku o aktualizację operatu ewidencyjnego, nawiązujące do uprzednio wydanego postanowienia tut. Sądu z dnia 3 września 2014 r. (sygn. akt III SAB/Kr 69/14) o odrzuceniu skargi na bezczynność organu z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia. Sąd w tym postępowaniu, mając zatem na względzie samodzielne działanie skarżącego, nieznającego dogłębnie regulacji prawnych oraz prawo do sądu, uznał że stwierdzenia te stanowią de facto także zażalenie na niezałatwienie wniosku skarżącego przez Starostę w terminie. Wobec tego skarżący spełnił wymóg z art. 52 P.p.s.a. wyczerpując tryb, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Bez wątpienia również skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. i dlatego też podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu. Zdaniem Sądu skarżący zasadnie zarzuca Staroście, że pozostaje on w stanie bezczynności w załatwieniu jego wniosku o aktualizację operatu ewidencyjnego. W sprawie bowiem zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 31 marca 2014 r. Starosta, jako kompetentny i właściwy do tego organ w świetle art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn., Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym) oraz § 44 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t. jedn., Dz. U. z 2015 r., poz. 542 ze zm.), nie wydał żadnego aktu administracyjnego. Argumenty organu, że skarga na bezczynność jest niezasadna, bo brak było podstaw do wydania decyzji w niniejszej sprawie z uwagi na nieusunięcie przez skarżącego braków formalnych wniosku i nie przedłożenie prawomocnych postanowień sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłych współwłaścicielach gospodarstwa rolnego, do czego był zobowiązany wezwaniem organu, nie są do końca trafne. Po pierwsze, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa pogląd, że postępowanie administracyjne jest wszczęte z chwilą doręczenia żądania pochodzącego od strony organowi (art. 61 § 3 k.p.a.). Po drugie, kwestia związana z wymogiem przedłożenia prawomocnych postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku nie należy do kwestii formalnych wniosku o aktualizację operatu ewidencyjnego. W świetle art. 63 § 3 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, a takich dodatkowych wymogów, dodać należy formalnych, Prawo geodezyjne i kartograficzne w tym zakresie nie przewiduje. Wszystkie te wymogi spełniał zatem wniosek skarżącego. Żądane przez organ dokumenty są więc w świetle art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego dodatkowymi, niezbędnymi do dokonania ewentualnej aktualizacji operatu ewidencyjnego dokumentami, ale z pewnością nie należą do wymogów formalnych wniosku o aktualizację danych ewidencyjnych. Wobec powyższego doszło z chwilą doręczenia żądania skarżącego z dnia 31 marca 2014 r. do wszczęcia postępowania w sprawie aktualizacji operatu ewidencyjnego. Ograniczenie się natomiast organu w swoim działaniu jedynie do wezwania skarżącego o uzupełnienie wniosku nie podejmując innych czynności, zmierzających do wydania na tym etapie postępowania stosownego aktu administracyjnego, tamującego dalszy jego bieg, było wobec tego pozbawione procesowych racji. Przyznać należy jedynie rację organowi w tym, że kwestia ustalenia następców prawnych zmarłych współwłaścicieli gospodarstwa rolnego w B (jednostka rejestrowa [...], obejmującego działki o numerach [...], [...] i [...]) powinna nastąpić na podstawie prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia mającego skutki prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku (obowiązujący od dnia 2 października 2008 r. art. 95j ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 2014 r., poz. 164 ze zm.). Stosownie do art. 1025 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380, zwanej dalej w skrócie – k.c.), domniemywa się, że osoba, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku albo poświadczenie dziedziczenia, jest spadkobiercą, natomiast zgodnie z art. 1025 § 3 k.c. przeciwko domniemaniu wynikającemu ze stwierdzenia nabycia spadku nie można powoływać się na domniemanie wynikające z zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia. I choć spadkobierca nabywa spadek z chwilą śmierci spadkodawcy (art. 924, 925-926 k.c.), to jednak dopiero prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia wykazują jego dziedziczenie. Stąd, kierunek działań organu w celu pozyskania w poczet materiału dowodowego w tej sprawie żądanych dokumentów w postaci postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku był prawidłowy, z tym jednak zastrzeżeniem, że ich nie przedstawienie nie mogło pociągać dla skarżącego negatywnych skutków w postaci pozostawienia jego wniosku bez rozpoznania, skoro nie należą one do kwestii formalnych wniosku, do którego formalnie, jak się wydaje z tego powodu nie doszło. Stwierdzenie zatem organu (w aspekcie stanu jego bezczynności), że w tym stanie rzeczy nie było podstaw do wydania decyzji, gdyż zachodziła konieczność ustalenia kręgu stron i zapewnienia im czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, jest tylko częściowo trafne. O ile z postanowień art. 10 k.p.a. wynika, że na organie ciąży obowiązek prawidłowego ustalenia kręgu stron i zapewnienia im czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, a chybienia w tym zakresie mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania, to z pewnością kwestia wykazania następstwa prawnego nie ciążyła na organie, lecz leżała po stronie skarżącego, jako inicjatora postępowania o aktualizację operatu ewidencyjnego. Przypomnieć bowiem należy, że zawarte w ewidencji dane o charakterze podmiotowym jak i przedmiotowym, wskazane w art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, mogą być aktualizowane z urzędu jak i na wniosek (art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Dane o charakterze podmiotowym obejmują, w świetle postanowień art. 20 ust. 2 pkt 1 m. in.: "...1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku: a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania...." Skoro więc skarżący zwrócił się do organu z żądaniem o ujawnienie go w operacie ewidencyjnym jako samoistnego posiadacza przedmiotowego gospodarstwa rolnego, to następstwo prawne powinien był wykazać wskazanymi powyżej dokumentami: postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku, czy też zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia. W sytuacji więc, gdy skarżący tego skutecznie nie uczynił, mimo, iż prawidłowo, co przyznać należy, zareagował na wezwanie organu zwracając się do właściwego sadu powszechnego, to dalsze już obowiązki wynikające z postanowień art. 10 k.p.a. spoczywały na organie. Do momentu wydania przez sąd powszechny orzeczenia (postanowienia) o stwierdzeniu nabycia spadku zachodzi dla organu administracji publicznej niemożliwość wezwania spadkobierców strony do udziału w postępowaniu. Wskazana przeszkoda ma charakter prawny. Taki stan rzeczy występuje też, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 30 § 5 k.p.a. (kwestia ewentualnego ustalenie kuratora spadku nieobjętego; spadek uważa się za nie objęty, jeżeli spadkobiercy nie sprawują nad majątkiem spadkowym faktycznej pieczy). Wobec tego Starosta powinien był zawiesić przedmiotowe postępowanie aktualizacyjne, do czasu ustalenia następców prawnych, zgodnie z postanowieniami art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie wydanie w takim stanie rzeczy postanowienia o zawieszeniu lub też nie skorzystanie z możliwości wskazanej w art. 30 § 5 k.p.a., gdy były ku temu podstawy, jest stanem bezczynności organu, gdyż strona ma prawo domagać się zakończenia postępowania uruchomionego żądaniem strony w przewidziany prawem sposób bądź to poprzez wydanie merytorycznej decyzji, stosownego postanowienia, bądź też aktu w inny sposób kończącego postępowanie, czy też podjęcia innej stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., sygn. akt IV SAB/Wa 109/07). Zaaprobowanie poglądu, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności, jak to podniesiono w odpowiedzi na skargę, niweczyłoby po pierwsze sens skargi na bezczynność organu, a po drugie, pozbawiałoby strony skutecznego środka zaskarżenia zwalczającego nie podejmowanie działań, czy też podejmowanie działań dla pozoru, doprowadzając do sytuacji, że stan taki mógłby trwać w nieskończoność, a strona nie miałaby żadnego środka prawnego, by temu zapobiec. Mając powyższe na uwadze Starosta, po prawidłowym ustaleniu kręgu stron, powinien zatem wydać stosowny akt, mając na względzie treść wyżej przytoczonego ust. 2 pkt 1 lit. b art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, pozytywny, bądź negatywny dla skarżącego - gdy brak jest ku temu przesłanek (tj. gdy w świetle obowiązujących przepisów nie można wpisać samoistnego posiadacza). Skoro w niniejszej sprawie administracyjnej Starosta nie wydał żadnego aktu administracyjnego ani też nie podjął innej stosownej czynności, skarga na bezczynność musiała zostać uznana za zasadną. Działania jednakże Starosty z uwagi obrany właściwy kierunek ustalania kręgu stron (dwoistość obowiązków), perspektywę ewentualnego obrotu z zagranicą oraz długotrwałość czynności z tym związanych, nie nosiły znamion kwalifikowanych – rażącego naruszenia prawa. Stąd też i wniosek skarżącego o ukaranie organu grzywną, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w brzmieniu sprzed nowelizacji tej ustawy, dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., z uwagi na datę złożenia skargi – 27 marzec 2015 r. - orzekł jak w punktach I i II sentencji wyroku. Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego – koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości wynikającej z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), orzekając, jak w punkcie III sentencji wyroku.