III SAB/Kr 38/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Starosty w przedmiocie powiadomienia o czynnościach podejmowanych w postępowaniu administracyjnym i doręczenia decyzji postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 1 grudnia 2015r. T. K. wniósł skargę "na naruszenia prawa przez Starostę", tj. przepisów art. 9, 10 § 1, 28, 35, 36 § 1 oraz 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 9 marca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez precyzyjne wskazanie przedmiotu skargi, tj. podanie czy jest nim: decyzja Starosty z dnia 30 czerwca 2015 r. nr [...] o odmowie aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie ewidencyjnym prowadzonym dla obrębu ewidencyjnego: T, jednostka ewidencyjna: T w części dotyczącej działki nr [...], decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 października 2015r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2015 r. nr [...], pismo Kierownika Wydziału Geodezji, Katastru z dnia 22 września 2015r. nr [...], pismo Kierownika Wydziału Geodezji, Katastru z dnia 5 listopada 2015r. nr [...], czy też inny akt, czynność, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wymienione w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dokonane przez Starostę lub Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w niniejszej sprawie. W odpowiedzi skarżący w piśmie z dnia 17 marca 2016r. wskazał, że "przedmiotem skargi są czynności wymienione w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na zaniechaniu Starosty dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu w szczególności poprzez: – niepowiadomienie skarżącego o czynnościach podejmowanych w postępowaniu administracyjnym prowadzonym pod numerem [...], (dotyczącym aktualizacji danych ewidencyjnych w przedmiocie działek nr [...] i [...] położonych w T, jednostka ewidencyjna T, w oparciu o dokumentację geodezyjną przyjętą do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej dnia 17 sierpnia 2012 roku pod numerem [...] sporządzoną przez geodetę uprawnionego mgr inż. M. Z.), oraz o zebraniu w sprawie materiału dowodowego, – niedoręczenie skarżącemu decyzji z dnia 30 czerwca 2015 r. a tym samym uniemożliwienie zapoznania się z jej treścią oraz złożenia odwołania do organu II instancji oraz uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym". Skarżący domaga się w skardze zobowiązania organu w określonym terminie do usunięcia naruszenia prawa poprzez respektowanie praw skarżącego jako strony postępowania, stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przez Starostę oraz zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia, czy jest ona dopuszczalna z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z § 2 tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W rozpatrywanej sprawie skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika sprecyzował swoją skargę jako skargę na czynności Starosty polegające na zaniechaniu dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu w szczególności poprzez: niepowiadomienie go o czynnościach podejmowanych w postępowaniu administracyjnym prowadzonym pod numerem [...] (dotyczącym aktualizacji danych ewidencyjnych w przedmiocie działek nr [...] i [...] położonych w T, jednostka ewidencyjna T) oraz o zebraniu w sprawie materiału dowodowego, a także niedoręczeniu skarżącemu decyzji z dnia 30 czerwca 2015r., a tym samym uniemożliwienie zapoznania się z jej treścią oraz złożenia odwołania do organu II instancji oraz uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym. Analiza treści podniesionych w skardze zarzutów prowadzi zatem do wniosku, że jej przedmiotem jest zaniechanie przez Starostę podjęcia czynności wskazanych przez skarżącego, związanych z jego udziałem w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez ten organ pod numerem [...] z wniosku B. M. i M. M. W skardze T. K. zarzucił zatem Staroście bezczynność polegającą na niepowiadomieniu go o czynnościach podejmowanych w tym postępowaniu administracyjnym, a także niedoręczeniu skarżącemu decyzji z dnia 30 czerwca 2015r. Należy jednak zauważyć, że wskazana przez skarżącego bezczynność pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego. Obowiązująca regulacja prawna przewiduje sądową kontrolę tylko niektórych rodzajów bezczynności organów administracyjnych. Art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje mianowicie, że skarga na bezczynność jest możliwa tylko w odniesieniu do bezczynności organu administracyjnego w podjęciu enumeratywnie wymienionych w tym przepisie form działania organów administracji publicznej wyliczonych w punktach 1-4a, tj. decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także na postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Bezczynność Starosty, której upatruje skarżący w niepowiadomieniu go o czynnościach podejmowanych w postępowaniu administracyjnym i niedoręczeniu skarżącemu decyzji z dnia 30 czerwca 2015r., pozostaje poza wymienionym zakresem form działania podlegających skardze na bezczynność. Zawiadomienie strony o czynnościach podejmowanych w toku postępowania administracyjnego i o zebraniu materiału dowodowego oraz doręczenie decyzji nie następuje w formie decyzji administracyjnej czy postanowienia. Nie jest to również czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w pkt 4 § 2 art. 3 p.p.s.a. Wymienione przez skarżącego czynności są jedynie elementami postępowania administracyjnego, mogącymi mieć co prawda wpływ na ocenę prawidłowości tego postępowania, jednak nie podlegają one odrębnemu zaskarżeniu, gdyż nie przysługuje na nie żaden środek zaskarżenia. Czynności, których niewykonanie skarży T. K., będące czynnościami materialno-technicznymi prowadzonymi w ramach postępowania administracyjnego, pozostają zatem poza wskazanym w art. 3 p.p.s.a. zakresem kognicji sądu administracyjnego. Czynności te nie mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, a tym samym również skarga na bezczynność w wykonaniu tych czynności nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Oznacza to, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, ponieważ jej przedmiotem są czynności nie mieszczące się w zakresie kognicji tego sądu wyznaczonej treścią przytoczonego powyżej art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i z tego powodu została ona odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy zauważyć, że powoływana w uzasadnieniu skargi T. K. okoliczność pozbawienia go statusu strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niezawiadomienie go o czynnościach tego postępowania i niedoręczenie decyzji, może stanowić przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 146 §1 pkt 4 ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Pozostaje to jednak poza zakresem niniejszego postępowania i poza zakresem kognicji sądu administracyjnego, zgodnie bowiem z art. 148 § 2 kpa podanie o wznowienie wnosi się do organu, który wydał decyzję w I instancji, w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.