III SAB/Kr 39/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w T. na bezczynność Starosty p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia 29 maja 2009r. A Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w T. wniosła skargę na bezczynność Starosty polegającą na bezzasadnym pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej spółki z dnia 16 stycznia 2009r.o zatwierdzenie projektu prac geologicznych i nie wydaniu decyzji w przedmiotowej sprawie w ustawowym 30-dniowym terminie. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi z powodu nie wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, względnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W § 2 tego przepisu zostało z kolei wyjaśnione, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność – zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – możliwe jest wniesienie zażalenia skierowanego do organu wyższego stopnia. W przedmiotowej zatem sprawie ze skargi na bezczynność Starosty przysługiwało zażalenie skierowane do organu wyższego stopnia – w tym wypadku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Stronie skarżącej służył zatem środek zaskarżenia, którego zastosowanie było koniecznym warunkiem umożliwiającym wniesienie skargi na bezczynność Starosty. A zatem z powodu tego, że skarżący nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia, skarga musiała zostać odrzucona jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.