III SAB/Kr 4/09
PostanowienieWSA w Krakowie2009-03-18
Skład orzekający: Bożenna Blitek
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu w sprawie przyznania świadczenia socjalnego z funduszu socjalnego dla emerytów i rencistów policyjnych mieści się w kognicji sądu administracyjnego?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu w sprawie przyznania świadczenia socjalnego z funduszu socjalnego dla emerytów i rencistów policyjnych nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego, ponieważ organ nie był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej w tej sprawie. Wniosek o świadczenie socjalne nie miał charakteru żądania administracyjnoprawnego, a zatem nie można mówić o bezczynności organu w rozumieniu przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Stan faktyczny
K. J. złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie przyznania świadczenia socjalnego – dopłaty do wypoczynku – z funduszu socjalnego dla emerytów i rencistów policyjnych. Skarżący zarzucił organowi niewydanie decyzji w przedmiocie jego wniosku z dnia 11 września 2007 roku. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi, argumentując, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie przyznania świadczenia socjalnego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę
Pismem opatrzonym datą 20 stycznia 2009r. K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji mającą polegać na nie wydaniu decyzji w sprawie jego wniosku z dnia 11 września 2007 roku w przedmiocie świadczenia socjalnego - dopłaty do wypoczynku - z funduszu socjalnego dla emerytów i rencistów policyjnych.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta według art. 3 § 2 p.p.s.a.: "obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a."
Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Mając na względzie treść wyżej przytoczonego art. art. 3 § 2 p.p.s.a. Sąd zwraca uwagę, że punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a".
Wobec powyższego, istotą sprawy jest zatem ocena, czy na organie tj. na Komendancie Wojewódzkim Policji ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zdaniem Sądu, żaden z wyżej wymienionych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie, na co wskazuje analiza treści wniesionego przez skarżącego wniosku do Wydziału Inwestycji Komendy Wojewódzkiej Policji, a dotyczącego przyznania świadczenia socjalnego – dopłaty do kosztów wypoczynku w 2007 roku. Wniosek ten nie ma charakteru żądania administracyjnoprawnego, albowiem w przedmiotowej sprawie organ nie był uprawniony do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego, a więc do wydania decyzji administracyjnej, której domaga się skarżący. Należy także zauważyć, że Komenda Wojewódzka Policji udzieliła skarżącemu stosownego wyjaśnienia w piśmie z dnia 13 września 2007 roku pouczając o konieczności złożenia konkretnych dokumentów i wskazując na podstawę prawną tego pouczenia. Organ administracyjny - Komendant Wojewódzki Policji nie jest w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie wniosku złożonego przez skarżącego w przedmiocie przyznania świadczenia socjalnego, a zatem nie można mówić o bezczynności organu administracji publicznej. W tym stanie rzeczy zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 p.p.s.a. Sąd nadto zauważa, że zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.:
"Art. 58. § 1. Sąd odrzuca skargę:
1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;
(...)
§ 3. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym."
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o przytoczone wyżej przepisy orzekł - jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło