III SAB/Kr 4/17

Kraków, dnia 24 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na bezczynność Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego dla Apelacji [...] p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Z.B. (dalej skarżący ) pismem z dnia 20 grudnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego dla Apelacji [...] polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 5 października 2016 r. w sprawie zapłaty kosztów za sporządzenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa z tego samego dnia. W odpowiedzi na skargę Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego dla Apelacji [...] wniósł o odrzucenie skargi, z powodu jej niedopuszczalności, względnie o jej oddalenie. Wyjaśnił, że skarżący domaga się wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec sędziów Sądu Okręgowego. Postanowieniem, wydanym w dniu 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II S 4/16, Sąd Okręgowy odrzucił skargę skarżącego na przewlekłość postępowania przygotowawczego, nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz.U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności jest zobowiązany do zbadania, czy w przedmiotowej sprawie skarga jest dopuszczalna. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej zwanej w skrócie "P.p.s.a."), określa art. 3 tej ustawy. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 6) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 7) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 6, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 8) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 5; 10) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z treści art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 P.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej w skrócie k.p.a.) albo w przepisach szczególnych w formie opisanej w pkt 1-4 § 2 art. 3 P.p.s.a. Z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 P.p.s.a. wynika również, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 P.p.s.a. W tych zatem sprawach skarga służy wyłącznie na wydane akty, a nie na bezczynność w ich wydaniu. Zwrócić należy uwagę, że w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, które w świetle danych regulacji prawnych organ jest władny i kompetentny wydać lub podjąć. Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce mimo, że miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie. Jeżeli natomiast skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 P.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skarżący w niniejszej sprawie zarzuca w skardze bezczynność Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego dla Apelacji [...], polegającej na niewykonaniu wniosku skarżącego z dnia 5 października 2016 r. o zapłatę według norm przepisanych za sporządzenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa z tego samego dnia. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa było z kolei związane ze staraniem się skarżącego o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec sędziów sądu powszechnego. Kwestie postępowania dyscyplinarnego sędziów sądu powszechnego nie leżą w kognicji sądu administracyjnego. Odpowiedzialność dyscyplinarna sędziów poddana została bowiem regulacji w ustawie z dnia 19 grudnia 2016 r. o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2062), w rozdziale 3. Sądami dyscyplinarnymi są: sądy apelacyjne i Sąd Najwyższy należące do struktury sądów powszechnych. Żaden przepis cytowanej ustawy nie wskazuje właściwości sądu administracyjnego w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów sądu powszechnego. Skoro sąd administracyjny nie jest władny rozstrzygać tych kwestii, to tym bardziej nie może również orzekać w sprawie bezczynności na gruncie odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów sądu powszechnego. W tym stanie rzeczy, skoro sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) skargę odrzucił.