III SAB/Kr 40/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. na bezczynność Dyrektora Instytutu [...] Państwowego Instytutu Badawczego w przedmiocie wydania decyzji o przyjęciu na studia doktoranckie postanawia: skargę odrzucić W dniu 3 sierpnia 2010r. za pośrednictwem Dyrektora Instytutu [...] Państwowego Instytutu Badawczego, P. T. wniósł skargę na bezczynność tego organu w sprawie wydania decyzji dotyczącej "przyjęcia na studia doktoranckie w 2004r.". do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W uzasadnieniu skargi podnosił, że podstawa odmowy przyjęcia na studia doktoranckie w 2004r. była niezgodna z prawem i nastąpiła pismami [...] i [...] nie mającymi przymiotu decyzji. Wniesienie skargi, poprzedził skarżący złożonym dnia 21 czerwca 2010r., a datowanym na 17 czerwca 2010r., wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, przez wydanie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ Dyrektor Instytutu [...] wniósł o odrzucenie skargi, jako wniesionej bez uprzedniego wyczerpania dostępnych środków odwoławczych. Organ zarzucił, że stanowi Państwowy Instytut Badawczy, nad którym funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 pkt 3 kpa sprawuje obecnie - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zdaniem organu, wniesienie skargi na bezczynność Dyrektora nie zostało poprzedzone dostępnym skarżącemu zażaleniem w trybie art. 37 § 1 kpa do organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu niedopuszczalnaści. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku skargi na bezczynność organu, przed jej wniesieniem do Sądu strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz.U z 1980r, nr 9, poz. 26 ze zm. zwanej dalej k.p.a.), zgodnie z którym na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a., stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony. Skarga na bezczynność została bowiem złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach bez uprzedniego wniesienia zażalenia do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w trybie art. 37 kpa. na bezczynność Dyrektora Instytutu [...] Państwowego Instytutu Badawczego. Niewyczerpanie przez stronę przed wniesieniem skargi sądowej środka zaskarżenia (zażalenia na bezczynność organu) w postępowaniu administracyjnym, skutkuje niedopuszczalnością skargi. Zastosowanie przez skarżącego art. 52 § 3 i wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa nie mogło w tym przypadku przynieść zamierzonych skutków, jako że przysługiwało mu prawo do zażalenia na bezczynność z art. 37 kpa. Instytutu [...] Państwowego Instytutu Badawczego był nadzorowany w przedmiotowym okresie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zgodnie z pkt 2 ust.6. załącznika do obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lutego 2003 r. (MP z 2003r, nr 10 poz. 148),. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 2 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3, orzeczono jak w sentencji.