III SAB/Kr 40/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2012 r. sprawy ze skargi K. J. z dnia 17 czerwca 2012 r. na przewlekłość postępowania Komendanta Powiatowego Policji postanawia: odrzucić skargę Wniesioną dnia 19 czerwca 2012 r. za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji, a datowaną na 17 czerwca 2012 r. skargą, skarżący zarzucił temu organowi przewlekłość postępowania w sprawach: 1. postępowania administracyjnego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. II SA/Wa 1032/08 "w kontynuacji postępowania i jego zakończenia zgodnie z prawem po merytorycznym wyroku WSA w Warszawie", 2. "postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania zainicjowanego przez skarżącego wnioskiem o wycofanie i umorzenie postępowania w przedmiocie przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu z uwagi na rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego decyzją administracyjną [...] w K". Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 10 lipca 2012 r. wydanym w trybie art. 57 § 3 P.p.s.a. rozłączono skargi do oddzielnych akt SAB, przy czym sprawa z pkt ad. 2 otrzymała sygnaturę III SAB/Kr 44/12. Uzasadniając skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w zakresie przewlekłości postępowania po wyroku WSA w Warszawie, skarżący podnosił, że organ był związany wykładnią, po tym "merytorycznym" wyroku WSA i pozostaje w przewlekłości załatwienia postępowania administracyjnego wszczętego przed nim z urzędu w kontynuacji postępowania i jego merytorycznym zakończeniu. Skarżący wskazywał, że wniesienie skargi poprzedził zażaleniem z dnia 28.05.2012 r. wniesionym do Komendanta Wojewódzkiego Policji, którego odpis oraz otrzymaną odpowiedź przedstawił. W przedstawionej wraz ze skargą odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, wskazując m.in., że: - decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji stwierdził wygaśnięcie z dniem 30 kwietnia 2005 r. (tj. z dniem zwolnienia ze służby), decyzji Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 1999 r. przyznającej skarżącemu – wówczas funkcjonariuszowi w służbie czynnej – prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, - skarżący nie złożył odwołania od tej decyzji i stała się ostateczna, natomiast wnioskiem z 18 listopada 2007 r. złożonym do Wojewódzkiego Komendanta Policji domagał się stwierdzenia nieważności decyzji KPP Nr [...] z [...] 2005 r., - Komendant Główny Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] 2008 r., rozpatrując odwołanie skarżącego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji KPP Nr [...] z [...] 2005 r., - rozpatrując skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2008 r. Nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji Nr [...] z dnia [...] 2008 r., - ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Komendant Policji, decyzją Nr [...] z dnia [...] 2009 r., stwierdził nieważność decyzji Nr [...] z [...] 2005 r. Komendanta Powiatowego Policji, - Komendant Powiatowy Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] 2009 r. przyznał skarżącemu równoważnik za brak lokalu za okres 1-12 maja 2005 r. oraz wygasił od dnia 13 maja 2005 r. decyzję własną z dnia [...] 1999 r. Nr [...], - rozpatrując odwołanie od tej decyzji, Komendant Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] 2009 r.: 1. uchylił w całości decyzję Nr [...] z dnia [...] 2009 r., 2. wygasił z dniem 1 maja 2005 r. decyzję Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 1999 r., - skargę K. J. na powyższą decyzję Komendanta Policji Nr [...] z dnia [...] 2009 r., oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. III SA/Kr 1018/09. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone skargą kasacyjną i jest prawomocne. Zarządzeniem Przewodniczącego skarżący wezwany został o uzupełnienie braków formalnych skargi na "przewlekłość Komendanta Powiatowego Policji w sprawie postępowania administracyjnego po wyroku WSA w Warszawie sygn. II SA/Wa 1032/08 poprzez jej sprecyzowanie. W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braków skargi przez jej sprecyzowanie wyjaśnił, że faktycznie dotyczy ona niewykonania wyroku WSA w Warszawie sygn. II SA/Wa 1032/08 z 14 stycznia 2009 r., a przewlekłości postępowania upatruje w tym, że organ po tym wyroku nie podjął kontynuacji sprawy i "odrzucił" ten wyrok stanowiący merytoryczne zakończenie zagadnienia wstępnego, tj. uprawnienia do comiesięcznego świadczenia finansowego - równoważnika pieniężnego za brak lokalu w stanie spoczynku i zaprzestał wykonywania decyzji administracyjnej nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga ulega odrzuceniu. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej "P.p.s.a.", kontrolą działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., obejmuje orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4a. Oznacza to, że przedmiotem wniesionej do sądu administracyjnego skargi pod adresem oznaczonego organu opartej na zarzucie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania może być tylko taka sprawa, której załatwienie następuje przez jedno z rozstrzygnięć określonych art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może być wniesiona zatem tylko w takiej sprawie, której załatwienie następuje poprzez podjęcie; 1) decyzji administracyjnej; 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) innego niż określony w pkt 1-3 aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarżący upatruje przewlekłości w kontynuacji prowadzenia postępowania przez organ w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08. W następstwie powyższego wyroku, ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Komendant Policji, decyzją Nr [...] z dnia [...] 2009 r., stwierdził nieważność decyzji Nr [...] z [...] 2005 r. Komendanta Powiatowego Policji. Następnie Komendant Powiatowy Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] 2009 r. przyznał skarżącemu równoważnik za brak lokalu za okres 1-12 maja 2005 r. oraz wygasił od dnia 13 maja 2005 r. decyzję własną z dnia [...] 1999 r. Nr [...]. Z kolei Komendant Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] 2009 r. uchylił w całości zaskarżoną przez K. J. decyzję Nr [...] z dnia [...] 2009 r. i wygasił z dniem 1 maja 2005 r. decyzję Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 1999 r. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego, organy nie pozostawały w bezczynności, a wydawały decyzje dążąc do załatwienia przedmiotowej sprawy, czego dokonał ostatecznie WKP decyzją Nr [...] z dnia [...] 2009 r. Decyzja ta w pełni zakończyła postępowanie administracyjne będące następstwem wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. III SA/Kr 1018/09 oddalił skargę K. J. na powyższą decyzję Nr [...] z dnia [...] 2009 r. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone skargą kasacyjną i jest prawomocne. Właśnie wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. III SA/Kr 1018/09, a nie WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08, ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnął sporne zagadnienie, a zatem i całą sprawę administracyjną. Jednocześnie wskazać należy, że postanowieniem z dnia 28 maja 2010 r. WSA w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 106/10 odrzucił skargę K. J. w przedmiocie niewykonania przez KPP wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08. Z kolei postanowieniem z dnia 18 lipca 2012 r. WSA w Krakowie sygn. akt III SAB/Kr 27/12 odrzucił skargę K. J. na bezczynność KPP w przedmiocie przewlekłości postępowania po wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08. Należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie skarga, mimo pewnych różnic w sposobie określania przedmiotu zaskarżenia, jest kolejną z licznych skarg nakierowanych na wypłacenie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący taki obowiązek organu błędnie wywodzi z wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08. Jako, że jak wskazano wyżej, sprawa ta została rozstrzygnięta ostatecznie i prawomocnie wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. III SA/Kr 1018/09, od którego skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a należało orzec jak w sentencji.