III SAB/Kr 41/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Pismem z dnia 8 czerwca 2011r. skarżący M. B. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący zarzucił Kolegium, iż nie rozpatrzyło jego odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2010r. Nr [...] o odmowie wyrażenia zgody na zlokalizowanie schodów w pasie drogowym ulicy A – działka nr [...] w sposób zgodny ze złożonym przez niego szkicem. Tym samym, zdaniem skarżącego, organ nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku pomimo upływu terminu określonego w art. 35 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosło o odrzucenie skargi, gdyż skarżący nie poprzedził jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku nie uwzględnienia przez Sąd wniosku o odrzucenie skargi, Kolegium podniosło, iż postępowanie sądowe winno zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż w dniu 9 czerwca 2011r. zostało rozpatrzone odwołanie skarżącego od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 k.p.a. albo w przepisach szczególnych w formie: 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a); 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a), czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 p.p.s.a.). W myśl przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka), przy czym – zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. – przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie – taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwany dalej k.p.a.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011r., przewiduje, że: "Art. 37. § 1. Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa." Ponieważ przepisy prawa nie przewidują organu wyższego stopnia nad samorządowym kolegium odwoławczym, skarga na bezczynność tego organu winna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym jest mowa w powołanym art. 37 § 1 k.p.a. jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który strona musi wyczerpać, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, pod warunkiem jednak, że środek ten przysługiwał stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W aktach niniejszej sprawy brak jest jakiegokolwiek pisma, które mogłoby być uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Należy zatem zauważyć, że skarżący nie spełnił warunku określonego w art. 37 § 1 k.p.a., albowiem przed wniesieniem skargi nie wezwał Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa. Skarga do sądu administracyjnego złożona bez wyczerpania przewidzianego ustawą środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu przed właściwymi organami, jest skargą niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i jako taka podlega odrzuceniu. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, iż nie uwzględnił argumentu Kolegium, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie winno zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., albowiem nie jest możliwe merytoryczne badanie takiego wniosku przed zbadaniem prawidłowości wniesionej skargi. Umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. może mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, czyli gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Natomiast wniesienie skargi bez wyczerpania przewidzianego ustawą środka zaskarżenia stanowi istotny brak uniemożliwiający nadanie skardze biegu i prowadzenia dalszego postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1 – 5 art. 58 § 1 p.p.s.a.) wniesienie skargi jest niedopuszczalne – orzekł jak w sentencji.