III SAB/Kr 42/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia z dnia 30 maja 2016 r. w dniu 27 czerwca 2016 r. w sprawie ze skargi K. J. bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji jako wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanawia odmówić uzupełnienia postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r. odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji jako wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd uznał, że skarga ta, ze względu na określony przez K. J. przedmiot, nie leży w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Odpis postanowienia z dnia 30 maja 2016 r. wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu 15 czerwca 2016 r. W dniu 16 czerwca 2016 r. K. J. złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia z 30 maja 2016 r., zarzucając, że WSA w Krakowie błędnie odczytał przedmiot jego skargi i dlatego swoim orzeczeniem nie objął całości jego żądania. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "ppsa", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu. Powołany przepis ma odpowiednie zastosowanie do postanowień, co wynika z art. 166 ppsa. W ocenie Sądu wniosek K. J. o uzupełnienie postanowienia z 30 maja 2016 r. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ z treść tego wniosku wyraźnie wynika, że skarżący w istocie kwestionuje stanowisko WSA w Krakowie, który uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego. Podkreślić należy, kwestionowanie takiego stanowiska przez skarżącego może nastąpić jedynie poprzez zastosowanie przewidziany w ppsa środków odwoławczych, a nie w trybie uzupełnienia postanowienia. Jeśli więc skarżący uważa, że Sąd niezasadnie odrzucił jego skargę i błędnie ją odczytał winien wnieść środek odwoławczy stosownie do doręczonego mu pouczenia, a nie domagać się uzupełnienia postanowienia o odrzuceniu skargi. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że kwestionowane postanowienie zawiera wszystkie wymagane elementy i dlatego na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 157 § 3 i art. 166 ppsa oddalił wniosek.