III SAB/Kr 42/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie: WSA Hanna Knysiak-Sudyka ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wypłaty nagrody jubileuszowej postanawia: skargę odrzucić. Skarżący pismem z 15 kwietnia 2021 r. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wypłaty należności nagrody jubileuszowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że wniosek skarżącego z 8 lutego 2021 r. przesłał w trybie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) – dalej "k.p.a" - do Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji, o czym skarżącego poinformował pismem z 9 lutego 2021 r. Organ zaznaczył również, że skarżący został pismem z 3 czerwca 2020 r. poinformowany przez właściwe służby Komendy Wojewódzkiej Policji o przysługujących mu należnościach, w tym wysokości nagrody jubileuszowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skargę należało odrzucić ponieważ postępowanie przed organem, którego bezczynność została zaskarżona – zakończyło się przed wniesieniem skargi. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący został niezwłocznie poinformowany o przeslaniu jego wniosku do organu właściwego (ww. pismo z 9 lutego 2020 r. – k.12), a także zapoznany z wysokością przysługujących mu należności (ww. pismo z 3 czerwca 2020 r. – k.15). W powołanym piśmie Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że należności zostały skarżącemu wypłacone 12 maja 2005 r. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Niemniej jednak Sąd zwraca uwagę, że "bezczynność" została zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Powołany przepis wskazuje, że bezczynnością jest niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Zasadniczo, art. 53 § 2b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza wniesienie skargi na bezczynność "w każdym czasie". W ocenie Sądu przepis ten należy jednak odnosić do "czasu" niezakończonego postępowania administracyjnego. Skoro więc organ rozstrzygnął postępowanie w przedmiocie wniosku i zawiadomił o sposobie załatwienia sprawy (pismem z 9 lutego 2020 r.) tj. przed wniesieniem skargi to sąd administracyjny nie może merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność. Pogląd o niemożności merytorycznego rozpoznania sprawy wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 (dostępna na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla innego typu postępowań administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności". Sąd podkreśla, że pogląd o niedopuszczalności rozstrzygania w przedmiocie bezczynności kilkakrotnie został zakwestionowany przez skarżącego w wnoszonych zażaleniach w innych sprawach i Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia te każdorazowo oddalał wskazując, że skoro z akt administracyjnych wynika, że organ przed wniesieniem skargi załatwił wniosek skarżącego to mając na względzie stanowisko wyrażone w uchwale II OPS 5/19, jako prawidłowe należało ocenić zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji i zaprezentowaną w nim ocenę, że wniesiona skarga na bezczynność w przedmiocie niezałatwienia wniosku była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu (por. postanowienia NSA z 24 lutego 2021 r., III OZ 94/21, a także z 16 marca 2021 r., III OZ135/21). Z tych to powodów Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ. W konsekwencji, skoro skarga na bezczynność była niedopuszczalna ponieważ organ administracyjny zakończył postępowanie administracyjne przed jej wniesieniem Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.