III SAB/Kr 43/08

Kraków, 19 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. i M. K. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanawia odrzucić skargę Skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a wniesioną dnia 28 października 2008 roku skargą, skarżący J. i M. K. zarzucili bezczynność Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Skarżący upatrują bezczynność tego organu w braku od dnia 14 maja 2007r. odpowiedzi na pisma przedmiotem, których miało być wyjaśnienie co stało się z protokołami granicznymi z operatu [...] dot. działki [...]. Uzasadniając skargę skarżący podnosili, że w 1972 geodeta dał skarżącemu i sąsiadowi do podpisu protokół graniczny dotyczący działki [...], na podstawie którego wyodrębniono działkę i wpisano ją do ksiąg wieczystych. Skarżący podnosił, że brak tych dokumentów w "archiwach kartograficznych w W." spowodował, iż przegrał sprawę w sądzie. Przedstawiając akta postępowania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi, zarzucając, iż zarzut bezczynności nie dotyczy tej kategorii spraw, w których służy skarga na bezczynność do sądu administracyjnego. Z przedstawionych akt postępowania wynika, że wniesienie skargi poprzedziły następujące okoliczność; Datowanym na 20.08.2006roku pismem, zatytułowanym "skarga" adresowanym do Urzędu Wojewódzkiego, J. i M. K. zwrócili się o wyciągniecie konsekwencji wobec geodetów wykonywających czynności i wydających opinie w zakończonej prawomocnie sprawie sygn. akt. [...] Sądu Rejonowego. W piśmie tym zawarli także wniosek o wyjaśnienie sprawy zaginionego protokołu granicznego działki [...] z operatu [...], który zaginął lub został skradziony. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego pismem z dnia 14 listopada 2006 roku poinformował skarżących, iż ocena dowodów, opinii biegłych i ich wynagrodzenia należy do sądu. W kolejnym piśmie z dnia 13.03.2007roku skarżący m. in. podnosili, że nie wyjaśniono sprawy zaginięcia operatu z 1973 roku. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zwrócił się do Starosty o zbadanie tej sprawy, pismem z dnia 13.04.2007r., o czym poinformował skarżących. Starosta pismem z dnia 14.05.2007r. skierowanym do Zarządcy Dróg, a przesłanym do wiadomości skarżących zwrócił się o sprawdzenie czy instytucja ta posiada protokoły graniczne związane z ustalaniem drogi "[...]". Pismem z dnia 27.08.2007r. skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz do wiadomości skarżących, Starosta poinformował, iż z operatu granicznego nie wynika by zawarte w nim były kiedykolwiek protokoły graniczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Równocześnie, zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poz. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. W okolicznościach niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż skarżący skorzystali z zagwarantowanego każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa do składania petycji, skarg i wniosków do organów jednostek samorządu terytorialnego. Tryb ten został uregulowany w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Natomiast zasady rozpatrywania sprawy w postępowaniu wnioskowym z którego skorzystali w niniejszej sprawie skarżący zostały szczegółowo określone w art. 221 do 247 KPA i nie jest w nich przewidziana droga sądowa. Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do rozpoznania skargi w tym przedmiocie. Wskazać także należy, iż uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny może tylko zobowiązać organ do zachowań opisanych w art. 3§1 pkt 1 - 4a w/w ustawy ppsa, czyli zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji (postanowienia, innego aktu), interpretacji przepisów prawa podatkowego, dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 ppsa. Należy podkreślić, że nawet wówczas, gdy skarga obejmuje zarzut bezczynność dotyczący wydania aktu innego niż decyzja (postanowienie) lub uchylania się od dokonania czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3§2 pkt 4 ppsa), to przedmiotowy akt lub czynność musi mieć charakter publicznoprawny; bezczynność musi dotyczyć aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Skarżący natomiast domagają się stwierdzenia bezczynności w postępowaniu z wniosku, który co prawda regulują przepisy KPA ale nie zostało ono przypisane kognicji sądu zgodnie z art. 3§1 i §2 w/w ustawy. W tej kategorii spraw nie mieści się tzw. skarga popularna, określona w art. 221-256 Kpa, którą to instytucją posłużyli się skarżący. Oznacza to, iż w tym przypadku nie można mówić o bezczynności organu w rozumieniu powołanych wyże przepisów prawa, tym bardziej, że skarżący zostali poinformowani o sposobie załatwienia ich interwencji. Skargę na bezczynność uznać zatem należy za niedopuszczalną, konsekwencją czego jest jej odrzucenie w oparciu o art. 58§1 pkt. 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poz. zm.).