III SAB/Kr 43/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Barbara Pasternak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. A. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie 100,00 zł (słownie: sto złotych 00/100) 0. M. A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu. Zarządzeniem z dnia 25 maja 2017 r. wezwano skarżącą do wykazania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, że skarga na bezczynność została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 §1 kpa, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na ww. wezwanie, skarżąca podała, że wielokrotnie wzywała organ do udzielenia odpowiedzi na pisma oraz do rozwiązania kwestii spornych wymagających wyjaśnienia, w szczególności wskazując na pisma z dnia 26 stycznia 2016 r. , 16 października 2015 r., 7 listopada 2016 r. 27 kwietnia 2016 r., 13 kwietnia 2015 r. i 29 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej ppsa), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozumieniu tego przepisu środkiem zaskarżenia w przypadku bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania jest zażalenie do organu wyższego stopnia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa składane w trybie art. 37 kpa. W przedmiotowej sprawie skarga nie dotyczy wprawdzie bezczynności organu administracji publicznej, o którym mowa w art.1 k.p.a., lecz bezczynności Rektora Uniwersytetu będącego stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, z późn. zm.) organem reprezentującym uczelnię publiczną utworzoną przez państwo reprezentowane przez właściwy organ władzy lub administracji publicznej. Uczelnia nie jest organem administracji publicznej lecz jednostką organizacyjną nie będącą organem państwowym ani samorządowym, która została powołana do wykonywania zadań publicznych będąc uprawnioną do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA 2521/00, niepubl.). Uniwersytet jest uczelnią państwową. Wobec szczególnej pozycji uczelni państwowej określanej w nauce prawa "zakładem administracyjnym" ustawodawca w art. 207 ustawy o szkolnictwie wyższym zawarł regulację, zgodnie z którą do decyzji określonych w art. 169 ust. 7 i 8 oraz decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich i samorządu studenckiego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego (...). Z ustawy o szkolnictwie wyższym nie wynika, aby nad Rektorem istniał jakikolwiek organ wyższego stopnia w sprawach, o których mowa w art. 207 ust. 1 powołanej ustawy o szkolnictwie wyższym. Zatem przed wniesieniem skargi na bezczynność ww. organu należy stosownie do art. 37 k.p.a. wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie nie został wyczerpany tryb "przedskargowy". Skarżąca nie wykazała bowiem, że skarga na bezczynność została poprzedzona wezwaniem Rektora Uniwersytetu do usunięcia naruszenia prawa, wniesionym w trybie art. 37 kpa. Wskazane przez skarżącą w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 25 maja 2017 r. pisma kierowane do Rektora Uniwersytetu dotyczą w istocie kwestionowania nieprawidłowego zdaniem skarżącej sposobu załatwiania i rozstrzygania szeregu kwestii dotyczących toku studiów (przepisanie zaliczeń z przedmiotu chemia leków, braku zaliczenia przedmiotu farmakokinetyka, braku zaproponowania rozwiązania problemu z "nakładającymi się" przedmiotami, braku zgody na indywidualny tok studiów, oraz kwestii ponoszenia przez skarżącą opłaty za przedmiot chemia leków) przez Dziekana Wydziału [...]. Nadto zważyć należy, że Rektor Uniwersytetu prowadził w sprawie skarżącej postępowanie dwukrotnie - na skutek wniesienia przez skarżącą odwołania od decyzji Dziekana Wydziału [...] z dnia 3 października 2016 r. w sprawie skreślenia skarżącej z listy studentów (odwołanie wpłynęło w dniu 9 listopada 2016 r.), oraz na skutek wniesienia przez skarżącą odwołania od decyzji Dziekana Wydziału [...] z dnia 8 grudnia 2016 r. umarzającej w całości postępowanie w sprawie skreślenia skarżącej z listy studentów(odwołanie z dnia 29 grudnia 2016 r.). Decyzje Rektora zapadły po rozpatrzeniu powyższych odwołań – odpowiednio w dniach 29 listopada 2016 r. i 26 stycznia 2017 r. Z analizy przedstawionych Sądowi akt administracyjnych nie wynika, aby w toku prowadzenia powyższych postępowań przez Rektora Uniwersytetu, skarżąca wzywała ten organ do usunięcia naruszenia prawa celem wyczerpania trybu obowiązującego na podstawie art. 52 ppsa. Z w/w powodów skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, odrzucić. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 ppsa.