III SAB/Kr 44/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Karcz Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z 1 kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści postanawia: odrzucić skargę Skarżący K. J. pismem z 25 stycznia 2026 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie załatwienia wniosku skarżącego z 1 kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści. Skarżący kwestionuje, że wydane w odpowiedzi na jego wniosek, postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z 4 kwietnia 2024 r., nr 1/2024/ZSK, stanowiło rozpoznanie wniosku. Zdaniem skarżącego ww. postanowienie to "czynność prawna", która nie spełnia wymogów postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie, wskazując, że w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego z 1 kwietnia 2024 r. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie wydał postanowienie z 4 kwietnia 2024 r. nr 1/2024/ZSK, którym odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Zostało ono doręczone skarżącemu 15 kwietnia 2024 r. Dodatkowo, 22 maja 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wydał postanowienie Nr 38/2024/AH, znak sprawy AH.1290.14.2024.AD, utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 4 kwietnia 2024 r. nr 1/2024/ZSK. Postanowienie to jest ostateczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1 a). Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego z 1 kwietnia 2024 r. został rozpoznany postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 4 kwietnia 2024 r. Następnie 22 maja 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wydał postanowienie Nr 38/2024/AH, utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 4 kwietnia 2024 r. nr 1/2024/ZSK. Postanowienie to jest ostateczne. Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego Komendant Powiatowy Policji w Krakowie rozpoznał wniosek skarżącego z 1 kwietnia 2024 r., a postępowanie administracyjne zostało zakończone. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Podkreślić należy, że choć uchwała dotyczyła sprawy rozstrzygniętej decyzją administracyjną, to zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów czy też do podjęcia określonych czynności. W konsekwencji powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.