III SAB/Kr 46/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 maja 2014 r. K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji polegającą na niezakończeniu postępowania zainicjowanego jego wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2014r. w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i niepodjęciu przez ten organ, mimo ciążących na nim obowiązków, czynności zmierzających do wykonania za okres zaległy prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji Komendanta Rejonowego Policji nr [...]. Skarżący stwierdził również, iż sprawa równoważnika została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który orzekł, że wydana skarżącemu w służbie czynnej decyzja w sprawie równoważnika jest wiążąca, mimo że przestała istnieć podstawa prawna jej wydania. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, iż K. J. pracując w Policji pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji Komendanta Rejonowego Policji nr [...], a następnie decyzji Komendanta Powiatowego Policji nr [...]. Organ dodał, iż eliminacja decyzji nr [...] z obiegu prawnego nastąpiła poprzez umieszczenie stosownego zapisu w decyzji nr [...]. Następnie decyzja nr [...] została wygaszona decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...]. Prawomocnym wyrokiem III SA/Kr 1018/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...]. W związku z powyższym organ uważa, że bezzasadne jest wysuwanie przez skarżącego żądań o podjęcie działań na podstawie decyzji, która została wyeliminowana z obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Natomiast w myśl § 3 art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego albo w przepisach szczególnych w formie: 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a); 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a), czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 p.p.s.a.). Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika również, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a., w tych zatem sprawach skarga służy wyłącznie na wydane akty, a nie na bezczynność w ich wydaniu. Z przytoczonej powyżej regulacji prawną wynika, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest natomiast bezczynność Komendanta Powiatowego Policji polegająca, zdaniem skarżącego, na niepodjęciu przez organ czynności zmierzających do wykonania prawomocnej i ostatecznej decyzji Komendanta Rejonowego Policji nr [...] i wypłacenia skarżącemu zaległego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący nie wziął jednak pod uwagę tego, że decyzja Komendanta Rejonowego Policji z dnia 3 lipca 1998 r. nr [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 listopada 1999 r. nr [...]. Następnie decyzją z dnia 14 lipca 2005 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji stwierdził wygaśnięcie decyzji nr [...] z dnia 2 listopada 1999 r. Na skutek odwołania K. J. decyzja ta została uchylona decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 24 sierpnia 2005 r. nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2006 r., sygn. akt III SA/Kr 1208/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 24 sierpnia 2005 r. nr [...]. Decyzją z dnia 14 lipca 2009 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji po pierwsze przyznał skarżącemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego za okres od 1 do 12 maja 2005 r. w kwocie 122,40 zł, a po drugie - wygasił z dniem 13 maja 2005 r. swoją decyzję z dnia 2 listopada 1999 r. nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania K. J., Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr [...] po pierwsze uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia 14 lipca 2009 r. nr [...], a po drugie - orzekł o wygaśnięciu z dniem 1 maja 2005 r. decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 listopada 1999r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr [...]. Trafnie zatem wskazuje Komendant Powiatowy Policji, że nie ma w obiegu prawnym decyzji uprawniającej skarżącego do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta w postępowaniu administracyjnym i od dnia 1 maja 2005r. skarżącemu nie przysługuje równoważnik za brak lokalu mieszkalnego. Nie ma zatem żadnych podstaw prawnych do rozważania i rozstrzygania kwestii wypłaty skarżącemu zaległych kwot tytułem równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W konsekwencji nie było i nie musiało być prowadzone przez Komendanta Powiatowego Policji żadne konkretne postępowanie, które obligowałoby ten organ do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd zwraca uwagę, że w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce, mimo że miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie. Jeżeli natomiast skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. Skoro zatem Komendant Powiatowy Policji nie miał obowiązku rozpoznać nadesłanego przez skarżącego wniosku o wypłatę zaległego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, to skarga K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w tym zakresie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł – jak w sentencji.