III SAB/Kr 46/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie WSA Michał Niedźwiedź (spr.) AWSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 stycznia 2026 r. o zmianę decyzji postanawia: skargę odrzucić. Skarżący K. J. wniósł w dniu 24 stycznia 2026 r. skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 stycznia 2026 r. o zmianę decyzji W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wskazał, że skarżący w dniu 10 stycznia 2026 roku przesłał do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, zwanego dalej KWP w Krakowie, wniosek o zmianę decyzji, który w istocie odnosił się do postanowienia KWP w Krakowie o sygn. Ah1290/3/2009 z dnia 14 września 2009 roku. Wniosek został przesłany za pośrednictwem platformy e-puap W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem nr AH.1290.3.2026.AD z dnia 16 stycznia 2026 roku, poinformowano skarżącego, że nie może zostać on uznany za skutecznie doręczony z uwagi na przesłanie go za pośrednictwem platformy epuap, przez co brak jest podstaw do jego dalszego procedowania, a w konsekwencji czego pozostawiono go bez rozpoznania. Pismo nr AH.1290.3.2026.AD z dnia 16 stycznia 2026 roku zostało K. J. skutecznie doręczone w dniu 23 stycznia 2026 roku. Kolejno K. J. w dniu 24 stycznia 2026 roku przesłał do KWP w Krakowie ponaglenie na podstawie art. 37 k.p.a., wobec nierozpatrzenia jego wniosku z dnia 10 stycznia 2026 roku. Ponaglenie zostało wniesione za pośrednictwem platformy e-puap-DOK246590815. W dniu 29 stycznia 2026 roku organ przesłał ponaglenie z dnia 24 stycznia 2026 roku wraz z aktami sprawy do organu wyższego stopnia - Komendanta Głównego Policji. Brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności czy też przewlekłości po stronie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w zakresie wniosku skarżącego z dnia 10 stycznia 2026 roku o zmianę decyzji. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, przekazując skarżącemu pismem z dnia 16 stycznia 2026 roku, odpowiedź nr AH.1290.3.2026.AD, prawidłowo i w ustawowym terminie rozpoznał jego wniosek z dnia 10 stycznia 2026 roku, nie pozostając w bezczynności w stosunku do rozpoznania sprawy skarżącego ani nie prowadząc przewlekle postępowania z jego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do treści art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 stycznia 2026 r. o zmianę decyzji. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie pismem z dnia 16 stycznia 2026 r. powiadomił o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z dnia 10 stycznia 2026 r., wniesionego za pośrednictwem platformy ePUAP. Zaskarżone zawiadomienie zostało wydane na podstawie art. 63 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 63 § 1 k.p.a. obowiązującego w dacie nadania pisma, tj. 10 stycznia 2026 r., podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. Natomiast w myśl art. 147 ust. 2 ustawy o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. 2026.3), doręczenie korespondencji nadanej przez osobę fizyczną lub podmiot niebędący podmiotem publicznym, będące użytkownikami konta ePUAP, do podmiotu publicznego posiadającego skrzynkę podawczą w ePUAP, w ramach usługi udostępnionej w ePUAP, jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego do dnia 31 grudnia 2025 r. Powyższe oznacza, że po tej dacie ePUAP przestał być równorzędnym kanałem ogólnej korespondencji, a obieg korespondencji elektronicznej dokonywany jest przez system e-Doręczeń. Opisany stan faktyczny wskazuje zatem, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu w/w uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Jakkolwiek powyższa uchwała traktuje bezpośrednio o zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że sformułowana w niej zasada dotyczy także zakończenia czynności przez organ administracji publicznej w inny przewidziany prawem sposób – a takim sposobem jest pozostawienie pisma bez rozpoznania. W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.