III SAB/Kr 48/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Tadeusz Wołek NSA Krystyna Kutzner (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia podania o wydanie zaświadczenia żądanej treści postanawia: odrzucić skargę Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 123 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2000.1071) postanowieniem nr [...] z dnia 13 czerwca 2013r. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia 8 maja 2013 r. o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej tj. "w związku ze zwolnieniem ze służby czynnej w Policji, rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. i przeniesieniem w stan spoczynku, K. J. nabył z mocy przepisów konstytutywnych ustawy o Policji prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jako funkcjonariusz zwolniony ze służby czynnej w Policji, jak również rzeczone prawo istnieje nadal i nie zostałem o żadnym wykonalnym orzeczeniem organu , wydanym na podstawie i w oparciu o przepisy prawa pozbawiony". Organ pierwszej instancji odmawiając wydania skarżącemu zaświadczenia żądanej treści stwierdził, że skoro ostateczną decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji zweryfikowaną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (sygn. akt III SA/Kr 1018/09) ostatecznie rozstrzygnięto, że skarżącemu nie przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2005 r., tj. od dnia zwolnienia go ze służby w Policji , to w konsekwencji brak było podstaw prawnych do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Od powyższego postanowienia skarżący w ustawowym terminie złożył zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji, domagając się wydania zaświadczenia o żądanej treści , gdyż – jak twierdził - posiada w tym interes prawny. Skarżący zarzucił , że organ nie wyjaśnił okoliczności faktycznych i prawnych w sprawie , a nadto , że organ nie przeprowadził w pełnym zakresie postępowania wyjaśniającego i wybiórczo potraktował dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Komendant Wojewódzki Policji utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie stwierdził, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ drugiej instancji wyjaśnił , że wydawanie zaświadczeń przez organy administracji reguluje Dział VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art.217 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub też osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z przepisem art. 218 § 2 pkt 2 kpa , organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Sformułowanie "może" oznacza więc, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego jest fakultatywne, a nie obligatoryjne. W ocenie organu , w przedmiotowej sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia wyjaśniającego, gdyż stan faktyczny i prawny jest już zweryfikowany sądownie, a organy Policji są związane zapadłym w tej sprawie ostatecznym wyrokiem WSA w Krakowie III SA/Kr 1018/09 z dnia 14 kwietnia 2011 r. Dodatkowo, organ I instancji nie mógł wydać skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści, gdyż zgodnie z ostateczną decyzją nr [...] KWP z dnia 26 sierpnia 2009 r. skarżący nie posiada już uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od dnia zwolnienia ze służby. Wydanie zaświadczenia o treści żądanej byłoby więc w oczywisty sposób sprzeczne z istniejącym stanem faktycznym i prawnym i naruszałoby powagę rzeczy osądzonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 14 maja 2013 r. o odrzuceniu skargi K. J. na bezczynność KPP potwierdził stanowisko organów Policji, że decyzja nr [...] KPP, z której zainteresowany wywodzi swoje uprawnienia do równoważnika za brak lokalu, nie wywołuje już skutków prawnych, bowiem została wyeliminowana z obrotu prawnego . Wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego było więc niedopuszczalne. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga na Komendanta Powiatowego Policji na niezałatwienie podania w sprawie wydania zaświadczenia żądanej treści. W skardze skarżący oświadczył , że w sprawie zostały wyczerpane środki zaskarżenia poprzez wniesienie zażalenia do Komendanta Policji z dnia 16 maja 2013r. , który to organ nadrzędny – w ocenie skarżącego – nie podjął czynności prawnych zmierzających do załatwienia jego wniosku w żądanym zakresie przez Komendanta Powiatowego Policji. Skarżący zarzucił , że wskazany organ nie podjął stosownych czynności naruszając swym postępowaniem art. 7 i art. 77 kpa , a szczególnie art.9 kpa. Na wniesione zażalenie skarżący otrzymał odpowiedź z dnia 13 czerwca 2013r. , że zażalenie to jest bezzasadne . Nie zgadzając się z tym stanowiskiem skarżący stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy "do zobowiązania Komendanta Powiatowego Policji orzeczeniem sądowym do ponownego rozpoznania tej sprawy", gdyż – w jego ocenie – organ ten pozostaje w bezczynności. W dalszej części skargi przedstawiono argumentację dotyczącą uprawnień skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego . W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie i i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 24 lipca 2013r. skarżący podtrzymał skargę " w zakresie nierozpatrzenia mojego (tj. skarżącego – przyp.własny ) wniosku o wydanie zaświadczenia żądanej treści...". W kolejnych pismach procesowych tj. z dnia 23 sierpnia 2013r. , z dnia 29 września 2013r. i z dnia 30 września 2013r. skarżący modyfikował zakres skargi , jednak na rozprawie w dniu 24 października 2013r. oświadczył , że należy je traktować " jak korespondencję w sprawie skargi na niezałatwienie przez Komendanta Powiatowego Policji wniosku z dnia 25.04.2013r.". Ponadto skarżący oświadczył , że wyczerpał środki określone w art.37 § 1 kpa i w jego ocenie stanowi to zażalenie na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 8 maja 2013r. " bowiem rozpatrzenie tego zażalenia postanowieniem Komendanta Policji stanowiło rozstrzygnięcie innej sprawy a nie tej wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 25.04.2013r." . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Stosownie do art.52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia , jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie , chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 ww. ustawy , przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację , w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia , taki jak zażalenie , odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy , przewidziany w ustawie. Skarga na bezczynność organu dotyczy sytuacji , gdy organ administracji nie zajął stanowiska w sprawie w formie nakazanej przez prawo np. w formie decyzji , czy postanowienia . W takim przypadku wyczerpanie środków zaskrzenia następuje poprzez wniesienie środka określonego w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi , że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 , w przepisach szczególnych , ustalonym w myśl art.36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia , a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wyjaśnić należy , że zażalenie , o którym mowa w przytoczonym przepisie , jest środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy , że wniesienie skargi na bezczynność organu musi poprzedzać zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia lub – jeżeli takiego organu nie ma – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zachowanie procedury nakazanej przez przytoczone przepisy warunkuje skuteczne wniesienie skargi . Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić , że skarżący nie poprzedził skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji zażaleniem wniesionym do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze oraz złożonym przed tut. Sądem , że skarżący wyczerpał tryb wnoszenia skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji należy stwierdzić, że wniesione w tej sprawie zażalenie na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia 08 maja 2013r. nie jest zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie , o którym mowa w art.37 § 1 kpa, lecz stanowi zażalenie na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści , o którym mowa w art. 219 kpa. Wyjaśnić należy, że ustawodawca wyraźnie rozróżnia dwa środki zaskarżenia : jeden z art. 37 § 1 kpa dotyczący niezałatwienia sprawy w terminie oraz drugi – z art.219 kpa dotyczący odmowy wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegająca się o nie. Oba środki nazwane zażaleniami mają jednak różne podstawy prawne i nie są tożsame. W rozpatrywanej sprawie złożone przez skarżącego zażalenie dotyczyło postanowienia Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia 08 maja 2013r , co wynika z wprost z treści postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia 13 czerwca 2013r. W związku z powyższym nie można uznać , że zażalenie wniesione w trybie art.219 kpa , jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie , stanowi zażalenie , o którym mowa w art. 37 § 1 kpa. , a w konsekwencji należy stwierdzić że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracyjnego. W aktach sprawy brak jest takiego dowodu. Tryb wniesienia skargi na bezczynność organu administracyjnego w niniejszej sprawie nie został zachowany , co oznacza , że skarga jest niedopuszczalna i z tego powodu została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt.6 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.