III SAB/Kr 48/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie: WSA Janusz Bociąga NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w przedmiocie podania dotyczącego przywrócenia dotychczasowej organizacji ruchu na ul. U w K postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100,00 zł (słownie: sto złotych 00/100). Pismem z dnia 14 maja 2015r. G. K. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu domagając się zobowiązania organu do merytorycznego ustosunkowania się do jego żądania wyrażonego w piśmie z dnia 28 stycznia 2015r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 28 stycznia 2015r. zwrócił się do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z wnioskiem o przywrócenie dotychczas obowiązującej organizacji ruchu na ul. U w K poprzez usunięcie posadowionego w listopadzie 2014r. znaku drogowego B-35 (znak zakazu postoju) na odcinku pomiędzy numerami 8-36 tejże ulicy i umożliwienie postoju pojazdów na wymienionym odcinku bez ograniczeń, bądź w razie gdyby okazało się to niemożliwe, pozostawienie istniejącego oznakowania, jednakże z zastrzeżeniem, iż nie dotyczy ono mieszkańców – bez ograniczenia czasowego. Skarżący powołał się na treść art. 35 § 1-3 Kodeksu postępowania administracyjnego i stwierdził, że pomimo upływu czterech miesięcy nadal nie otrzymał odpowiedzi na swoje pismo z dnia 28 stycznia 2015r. Poza tym organ nie tylko nie podjął żadnych czynności w przepisanym ustawą terminie, ale również nie podał przyczyn zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia, co jest naganne i sprzeczne z zasadami wyrażonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, gdyż udzielił odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 28 stycznia 2015r. Organ wyjaśnił, że w/w pismo skarżącego wpłynęło do organu w dniu 2 lutego 2015r. Natomiast odpowiedź na to pismo organ udzielił w piśmie z dnia 27 lutego 2015r. i wysłał ją pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 mara 2015r. Oznacza to, zdaniem organu, że odpowiedź na pismo skarżącego została mu wysłana w ciągu miesiąca, a zatem nie uchybiono żadnemu terminowi załatwienia sprawy, zaś organ nie pozostaje w bezczynności. Równocześnie Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu wyjaśnił, że nie zmienił istniejącej organizacji ruchu na wniosek mieszkańców ul. U z dnia 27 grudnia 2014r., gdyż brak było ku temu przesłanek. Organizacja ruchu została wprowadzona na wniosek Straży Miejskiej ze względów bezpieczeństwa ruchu drogowego po uzyskaniu opinii Komendy Miejskiej Policji i zatwierdzeniu przez ZIKiT. Wprowadzenie organizacji ruchu poprzedzone zatem było procedurą opiniowania i zatwierdzania organizacji ruchu zgodnie z obowiązującymi aktami prawnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), w brzmieniu dotychczasowym, zgodnie z treścią art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei w myśl § 2 art. 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika zatem, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego albo w przepisach szczególnych w formie: 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a.); 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a.), 3) postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a.), 4) innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a.), czy też 5) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 p.p.s.a.). Z treści skargi wynika, że skarżący bezczynności organu upatruje w niezatwierdzeniu zmiany organizacji ruchu na ul. U w K poprzez usunięcie posadowionego w listopadzie 2014r. znaku drogowego B-35 (znak zakazu postoju) na odcinku pomiędzy numerami 8-36 tejże ulicy i umożliwienie postoju pojazdów na wymienionym odcinku bez ograniczeń, bądź w razie gdyby okazało się to niemożliwe, pozostawienie istniejącego oznakowania, jednakże z zastrzeżeniem, iż nie dotyczy ono mieszkańców – bez ograniczenia czasowego. Należy jednak zauważyć, że zatwierdzenie organizacji ruchu jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Potwierdza to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale z dnia 26 czerwca 2014r., sygn. akt I OPS 14/13: "Zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)". W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zatwierdzenie organizacji ruchu drogowego należy do materii publicznoprawnej, nie następuje w drodze decyzji, postanowienia ani aktu prawa miejscowego, a ponadto ma charakter władczy. NSA podkreślił, że zatwierdzenie organizacji ruchu ma charakter ogólny i abstrakcyjny, tworzy nową sytuację prawną podmiotów korzystających z dróg i czyni to generalnie - na zasadzie powszechności dostępu. Tymczasem akty i czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. to akty lub czynności o charakterze indywidualnym, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akty realizujące zadania administracji drogowej są zaś aktami władztwa publicznego, bo ingerują w materię korzystania z dróg publicznych, precyzując ich sieć, sposób finansowania, jakość, parametry, utrzymywanie w zdatności do używania. Dlatego też, zdaniem NSA, zatwierdzenie organizacji ruchu należy uznać za akt z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela. Skoro więc zatwierdzenie organizacji ruchu nie następuje w formie któregokolwiek z aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 1-4a p.p.s.a., to zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – orzeczono jak w pkt 1 postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – jak w pkt 2 postanowienia.