III SAB/Kr 48/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia skargę odrzucić. Pismem z dnia 20 kwietnia 2021 r. skarżący K. J. złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w związku z niezałatwieniem sprawy dotyczącej wniosku z dnia 22 lutego 2019 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia następującej treści: " czy w okresie mojej służby czynnej akta te w zakresie dla ustalenia prawidłowej wysokości świadczeń za stan spoczynku, ustalonych przez organ właściwy ds. zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, były czy tez nie były prowadzone należycie, w zakresie dowodowym dla potrzeb postępowania przed organem zaopatrzeniowym o uznanie, lub w celu zaprzeczenia prawa strony z art. 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, oraz czy środki dowodowe w tym zakresie zebrane niejawnie, w toku postępowania [...] przez Komendanta Powiatowego Policji, były w tym zakresie i w związku z wybrakowaniem dokumentacji źródłowej w znacznym zakresie, jedynymi zebranymi do akt osobowych w tym przedmiocie środkami dowodowymi, czy też nie, bowiem w aktach faktycznie znajdowały się inne, niezbędne i prawidłowo zebrane w przedmiocie dla postępowania przed zer MSWiA środki dowodowe, umożliwiające strome przeprowadzenie przed organem zaopatrzeniowym postępowanie jurysdykcyjne w administracji". Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Komendant Powiatowy Policji podniósł, że w ustawowym terminie odpowiedział na wniosek skarżącego z dnia 22 lutego 2019 r., wydając stosowne Zaświadczenia nr [...] w dniu 27 lutego 2019 r. Przedmiotowe zaświadczenie zostało doręczonemu skarżącemu w dniu 28 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 20 kwietnia 2021 r. K. J. złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w związku z niezałatwieniem sprawy dotyczącej wniosku z dnia 22 lutego 2019 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia. W tym miejscu wskazać należy, że Sądowi z urzędu jest wiadomym, że wyrokiem z dnia 9 czerwca 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 61/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji z wniosku z dnia 22 lutego 2019 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia. W tych okolicznościach, wbrew twierdzeniu skarżącego, niedopuszczalne było wniesienie kolejnej skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w zakresie nierozpatrzenia jego wniosku z dnia 22 lutego 2019 r. o wydanie zaświadczenia. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność w zakresie wydania zaświadczenia została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet i sądowego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić również należy, że formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ocena zasadności wniesienia skargi na bezczynność może być dokonana jedynie na dzień wniesienia skargi, a zatem nie jest dopuszczalne merytoryczne orzekanie przez sąd w sprawie skargi na bezczynność złożonej w dacie, gdy kwestionowane postępowanie zostało już zakończone. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Stan sprawy w toku (lis pendens) w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu oznacza, że ten sam podmiot już wcześniej wniósł skargę na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu w toku postępowania dotyczącego tej samej materii. Konsekwencją zaś zaistnienia takiej sytuacji jest wyłączenie dopuszczalności skutecznego wniesienia kolejnej skargi. Z taką sytuacją - jak już wcześniej wskazano - mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi skarżący uczynił bezczynność Komendanta Powiatowego Policji dotyczącą niezałatwienia jego wniosku z dnia 22 lutego 2019 r. o wydanie zaświadczenia. Sprawa ta została rozstrzygnięta wyrokiem z dnia 9 czerwca 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 61/20 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który oddalił skargę na bezczynność tego samego organu w sprawie i tego samego wniosku z dnia 22 lutego 2019 r. Z tych to powodów niniejszą skargę Sąd uznał za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.