III SAB/Kr 49/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. działającej imieniem własnym oraz jako opiekun prawny P. S. na bezczynność Wojewody p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Skarżąca S. T. działając imieniem własnym oraz jako opiekun prawny P. S. pismem z dnia 18 lipca 2012 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z dnia 18 czerwca 2012 r. o uzupełnienie akt postępowania zakończonego decyzją Wojewody z dnia 14 czerwca 2012 r. o akta postępowań prowadzonych przez organ I instancji w sprawach meldunkowych w latach poprzedzających tę decyzję z dnia 14 czerwca 2012 r.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że skarżąca przed wniesieniem rzeczonej na wstępie skargi nie złożyła zażalenia na bezczynność Wojewody do organu administracji publicznej wyższego stopnia . Pismem z dnia 28 sierpnia 2012 roku S. T. podała, że pismem z dnia 16 sierpnia 2012 r. wezwała organ odwoławczy do zaprzestania naruszania prawa, przy czym pomimo twierdzeń w piśmie, że w załączeniu przedstawia kopię powyższego pisma –pismo z dnia 28 sierpnia 2012 r. zostało złożone w jednym egzemplarzu (co wynika z prezentaty Sądu) i żadnego załącznika nie zawiera. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 .), dalej jako p.p.s.a., który stanowi: Art. 3. (...) § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego albo w przepisach szczególnych w formie: 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a); 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a), czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 p.p.s.a.). Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika również, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. W tych zatem sprawach skarga służy wyłącznie na wydane akty, a nie na bezczynność w ich wydaniu. Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest natomiast nierozpoznaniu wniosku S. T. z dnia 18 czerwca 2012 r. o uzupełnienie akt postępowania zakończonego decyzją Wojewody z dnia 14 czerwca 2012 r. o akta postępowań prowadzonych przez organ I instancji w sprawach meldunkowych w latach poprzedzających tę decyzję z dnia 14 czerwca 2012 r. Skoro organ wydał decyzję w sprawie w dniu 14 czerwca 2012 r., to nie ma obowiązku rozstrzygać wniosków dowodowych zgłoszonych po wydaniu decyzji. Wniosek S. T. złożony po wydaniu rozstrzygnięcia nie dotyczy materii przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., organ, a zatem nie może być tez przedmiotem skargi na bezczynność organu. Sąd zwraca uwagę, że w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce mimo, że miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie. Jeżeli natomiast skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. Skoro więc Wojewoda nie miał obowiązku rozpoznać wniosku dowodowego złożonego po wydaniu decyzji, to skarga S. T. na bezczynność Wojewody w tym zakresie w tym zakresie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł - jak w sentencji.