III SAB/Kr 5/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków J. J. o stwierdzenie nieważności wezwania z dnia 7 grudnia 2017 r. o uzupełnienie braków oraz o wykładnię postanowienia z dnia 25 lutego 2013 r. w sprawie ze skargi J. J. na bezczynność Sądu Rejonowego w K. Wydział [...] postanawia: oddalić wnioski. Postanowieniem z dnia 16 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie skarżącego J. J. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Pismem z dnia 20 listopada 2017 r. (22 listopada 2017 r. data prezentaty) skarżący przesłał "Uzupełnienie wezwania do działania z dnia 30 stycznia 2017 r. (...)", w którym opisał dotychczasową korespondencję z Sądem. W korespondencji tej m.in. skarżący żądał: - stwierdzenia "(...) na podstawie art. 287.2) ppsa nieważności postanowienia sygn. akt III SAB/Kr 5/13 wydane w dniu 16 października 2017 r. (...)"; - wydania "(...) na podstawie art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1 § 2 k.p.a. postanowienia w uzasadnieniu, którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Wydział III wykaże fakty jakie są motywy, przyczyny nie podjęcia działania (...)". W dalszej części skarżący opisał swoją trudną sytuację majątkową oraz ciąg wydawanych w jego sprawie rozstrzygnięć i korespondencję z Sądem. Powyższe pismo Sąd uznał za zażalenie na postanowienie z dnia 16 października 2017 r. w związku z powyższym wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych ww. zażalenia poprzez przedłożenie jednego odpisu zażalenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. (data prezentaty) wyjaśnił, że "nie złożył w dniu 20 listopada 2017 r. zażalenia do WSA w Krakowie Wydział III, a uzupełnienie wezwania do działania". W piśmie tym wniósł również o: "stwierdzenie na podstawie art. 287.2) p.p.s.a. nieważność wezwania do usunięcia braków zażalenia (...) wydane w dniu 7 grudnia 2017 r. (...)"; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wnioski skarżącego o wydanie postanowienia w uzasadnieniu, którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Wydział III wykaże fakty jakie są motywy, przyczyny nie podjęcia działania i stwierdzenie nieważności wezwania z 7 grudnia 2017 r. nie mogły zostać rozpoznane merytorycznie, dlatego Sąd ze względów formalnych je oddalił. Zgodnie z art. 157 i 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", Sąd może uzupełnić wyrok (jeżeli wniosek zostanie złożony w terminie 14 dni od daty jego ogłoszenia lub doręczenia) bądź może dokonać wykładni wyroku tzn. rozstrzygnąć postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z kolei z art. 166 powołanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto zgodnie z art. 167 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepisy rozdziału 10 ustawy dotyczące orzeczeń sądowych stosuje się również odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego. Sąd zaznacza, że wezwanie z 24 października 2017 r., którego nieważności domagał się skarżący zostało przesłane na podstawie zarządzenia z tej samej daty, wydanego przez sędziego referenta. Przytoczone przepisy nie przewidują więc ani "wydania postanowienia w uzasadnieniu, którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Wydział III wykaże fakty jakie są motywy, przyczyny nie podjęcia działania" ani "stwierdzenia nieważności" wezwania sądowego lub zarządzenia sędziego, na podstawie którego to zarządzenie zostało wysłane. Skarżący występował w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika, dlatego Sąd przyjął, że wnioski w części dotyczył wykładni postanowienia odrzucającego skargę na bezczynność Sądu Rejonowego w K. Skarżący w istocie domagał się wykładni ww. postanowienia z 25 lutego 2013 r., III SAB/Kr 5/13 odrzucającego skargę – do tego zmierzały jego wezwania o wskazanie motywów niedziałania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Potrzeba wyjaśnienia treści (tj. wykładni) sentencji postanowienia, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o taką wykładnię ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji postanowienia lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. Konieczność dokonania wykładni zachodzi zatem wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 stycznia 2015 r., II OZ 22/15 (postanowienie dotyczyło wykładni wyroku, ale z uwagi na ww. art. 166 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może mieć zastosowanie przy wnioskach o wykładnię postanowienia). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 157 oraz art. 158 w związku z art. 166 i 167 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.