III SAB/Kr 52/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: S WSA Ewa Michna Sędziowie: S WSA Katarzyna Marasek-Zybura ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2022 r. sprawy ze skargi N. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie w przedmiocie wydania decyzji o nałożeniu kwarantanny postanawia: odrzucić skargę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie N. K. (dalej: "skarżąca") zaskarżyła bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie polegającą na niezałatwieniu w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.") lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym w art. 36 § 1 k.p.a. sprawy administracyjnej wynikającej z wniosku skarżącej z dnia 18 stycznia 2022 r. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie do wydania i doręczenia decyzji administracyjnej objętej wnioskiem skarżącej z dnia 18 stycznia 2022 r., stwierdzenie obowiązku wydania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie decyzji o skierowaniu na kwarantannę; stwierdzenie, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dopuścił się bezczynności, a bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie wniósł o oddalenie skargi. Skarga na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Z wydruku z systemu EWP wynika, że w stosunku do skarżącej w dniu 31 grudnia 2021 r. zostało wydane przez lekarza A. U. zlecenie wykonania testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2, z danych wynika również, że skarżąca została poddana kwarantannie od 31 grudnia 2021 r. do 10 stycznia 2022 r. W dniu 18 stycznia 2022 r. skarżąca zwróciła się do Powiatowej Stacji Epidemiologicznej w Krakowie z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej dotyczącej nałożenia na skarżącą kwarantanny stosownie do dyspozycji przepisu art. 33 ust. 1 w zw. z ust. 3a pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1657, dalej: "ustawa o chorobach zakaźnych") oraz wydanie zaświadczenia zawierającego urzędowe potwierdzenie lub wyjaśnienie następujących okoliczności i faktów: kiedy dokładnie i w oparciu o jakie informacje/dane zostało wszczęte wobec skarżącej dochodzenie epidemiologiczne; pod jaką sygnaturą prowadzona była sprawa dotycząca dochodzenia epidemiologicznego i jaka jest dokładna treść metryki stosownie do przepisów art. 66a § 1 i § 2 k.p.a.; jakie konkretnie czynności zostały podjęte przez organ inspekcji sanitarno-epidemiologicznej oraz jakie przez niego zostały poczynione ustalenia w kontekście rzeczywistej styczności skarżącej ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, tj. osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2; kiedy dokładnie i w jaki sposób dane te zostały przekazane do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie; kiedy i w jakiej formie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wykonał względem skarżącej obowiązek informacyjny wynikający z art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) w sprawie ochrony danych osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE; czy, a jeśli tak to kiedy, została wydana decyzja o skierowaniu skarżącej na kwarantannę ze wskazaniem numeru decyzji. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2022 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie odmówił wydania zaświadczenia. W dniu 7 marca 2022 r. skarżąca złożyła ponaglenie do Małopolskiego Wojewódzkiego Państwowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie wskazując, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie nie załatwił w terminie określonym w art. 35 k.p.a. wniosku o wydanie decyzji administracyjnej. Postanowieniem z dnia 22 marca 2022 r. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał ponaglenie w zakresie bezczynności w postępowaniu za nieuzasadnione. Organ wskazał, że obowiązkowa kwarantanna w sprawie wynikała wprost z przepisów prawa, a organ nie podejmował w tym wypadku żadnych czynności, ani nie wydawał decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga zasługiwała na odrzucenie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz zgodnie z punktem 9 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z przepisu art. 149 p.p.s.a. wynika, że istota skargi na bezczynność polega na tym, iż sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., sygn. akt IV SAB/Wa 109/07, CBOSA). Uwzględnienie skargi na bezczynność wymaga zatem uprzedniego ustalenia, że istnieje określony przepis prawa, który w konkretnej sprawie zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub podjęcia czynności. O bezczynności w załatwieniu sprawy można bowiem mówić wówczas, gdy istnieje przepis zobowiązujący organ do określonego działania, zaś organ go nie podejmuje (por. wyrok WSA w Łodzi z 31.07.2018 r., III SAB/Łd 23/17, CBOSA). W sytuacji natomiast, gdy brak jest przepisu prawa, który zobowiązywałby organ do określonego działania niedopuszczalna jest skarga, w której zarzuca się organowi bezczynność w tym zakresie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 19 marca 2021 r., IV SAB/Wr 293/20, CBOSA). W niniejszej sprawie skarżąca została poddana kwarantannie w związku ze zleceniem przez lekarza testu diagnostycznego na obecność SARS-CoV-2. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o chorobach zakaźnych kwarantanna to odosobnienie osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych. Zgodnie natomiast z obowiązującym w dacie skierowania skarżącej na badanie w celu wykonania testu diagnostycznego SARS-CoV-2 § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r., poz. 861 ze zm., dalej: "rozporządzenie") osoba skierowana do diagnostyki laboratoryjnej w kierunku wirusa SARS-CoV-2 zgodnie ze standardem organizacyjnym w przypadku postępowania z pacjentem podejrzanym o zakażenie wirusem SARS-CoV-2, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, jest obowiązana poddać się kwarantannie od dnia wystawienia skierowania do wykonania testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2, chyba że skierowanie na test zostało wystawione przez podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne, w tym opieka zdrowotna w izolatorium, za pośrednictwem systemu, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. W świetle treści powołanego wyżej przepisu rozporządzenia należy stwierdzić, że obowiązek poddania się kwarantannie przez skarżącą powstał z mocy prawa z momentem wydania skierowania na test. Równocześnie zauważyć należy, że czynność kwarantanny podlegała zaskarżeniu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i organy winny były o tym pouczyć skarżącą. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż określone w punkcie 1 do 5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W razie stwierdzenia, że brak jest podstaw do realizacji żądania w jednej z form działania organów administracji określonych w 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. i podlegających kontroli sądów administracyjnych, skarga na bezczynność kontroli takiej również nie może być poddana i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Skoro, zgodnie z obowiązującymi przepisami brak było podstaw do wydania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego decyzji o skierowaniu skarżącej na kwarantannę, ponieważ powstawała ona z mocy prawa z momentem skierowana na test diagnostyczny SARS-CoV-2, należało stwierdzić, że skarga na bezczynność w tym zakresie była niedopuszczalna. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.