III SAB/Kr 53/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 września 2011 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postanawia: odrzucić skargę A. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na przewlekłe prowadzenie postępowania oraz nie załatwienie sprawy w terminie przez Komendę Wojewódzką Policji z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny określonej w art. 154 § 6 oraz o zobowiązanie organu do wydania orzeczenia w określonym terminie (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Podniósł, że wzywał Komendę Wojewódzką Policji do zapłaty za wykonaną przez niego usługę w zakresie parkowania samochodu [...] nr rej. [...] zabezpieczonego na jego parkingu na zlecenie Policji, lecz ta nie uznała zasadności jego roszczenia i odmówiła zapłaty. Ponadto stwierdził, że wnosił do KWP o wydanie postanowienia ustalającego jego wynagrodzenie za przechowywanie tego samochodu (nieodebranego przez jego właściciela z jego parkingu), a ta stwierdziła, że nie jest organem uprawnionym do wydania takiego postanowienia, z czym się nie zgadza. Wskazał również, że w sprawie złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa do Komendy Głównej Policji, lecz ta również wskazała, że nie przysługuje mu żadne roszczenie, a ponadto nie zajęto się w ogóle kwestią obowiązku wydania postanowienia ustalającego wynagrodzenie ewentualnie wydania decyzji odmawiającej wydania takiego postanowienia. Skarżący powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. l OPS1/10 z dnia 29.11.2010r. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji, wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, podnosząc, że sprawa ma charakter cywilnoprawny i nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z ostrożności procesowej wniósł o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. Wskazał, że kwestia zapłaty za parkowanie samochodu zabezpieczonego do celów procesowych nie leży w zakresie kognicji sądu administracyjnego, bowiem zapłata należności wynikającej ze stosunków umownych podlega w tego rodzaju sprawach właściwości sądów powszechnych. Ponadto wskazał, że skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie gdzie nie mają zastosowania przepisy o wydaniu postanowienia ustalającego wynagrodzenie za przechowywanie samochodu na parkingu - samochód nie był, bowiem usunięty w trybie art. 130a ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym. Komenda Wojewódzka Policji nie była, więc właściwa do wydania takiego postanowienia. W dniu 1 września 2006 r. na zlecenie Komisariatu Policji zabezpieczono do celów procesowych samochód marki [...] [...] (pojazd spalony) na parkingu prowadzonym przez A. C. Dnia 28 lutego 2007r. Policja wydała zezwolenie właścicielowi pojazdu na odbiór powyższego pojazdu, o czym poinformowano A. C. z informacją, że koszt dalszego przechowywania będzie obciążał właściciela samochodu. Ponadto Komenda uznała zasadność faktury wystawionej za okres 1 września 2006r. - 27 lutego 2007r. i dokonała przelewu kwoty, na którą opiewała faktura na konto wskazane przez skarżącego. Pismem procesowym z dnia 31.08.2011 r. skarżący podtrzymał skargę ponownie odwołując się do uchwały NSA sygn. l OPS1/10 z dnia 29.11.2010r. Z dołączonych do tego pisma dokumentów wynika, że przed Sądem Rejonowym, Wydział l Cywilny w sprawie do sygn. [...] z wniosku A. C. przeciwko Komendzie Powiatowej Policji o zawezwanie do próby ugodowej przeprowadzona została rozprawa w dniu 16 lutego 2011 r., na której nie doszło do zawarcia ugody. Z przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę dokumentów wynika, że zgodnie z umową z dnia 10.01. 2010 r. nr [...] zawartą w wyniku przetargu nieograniczonego, między Komendantem Wojewódzkim Policji a A. C., skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej-firmy Usługi [...] "A", przyjął do wykonywania zamówienie publiczne polegające na holowaniu i zabezpieczaniu na parkingu pojazdów samochodowych zatrzymanych dla celów procesowych (dowodowych) na koszt Komendy Wojewódzkiej Policji. Z treści umowy wynika, że: - z tytułu świadczonych usług wykonawcy przysługiwać będzie wynagrodzenie, - strony umowy ustaliły zasady rozliczenia i dokonywania płatności, na podstawie faktur wystawianych przez wykonawcę umowy, - do rozpoznawania sporów wynikających z umowy właściwy jest sąd powszechny. Umowa powyższa została zmieniona umową z dnia 9 lipca 2007 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie zważył, co następuje. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. określają właściwość sądów administracyjnych. Art. 3. § 1. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Artykuł 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przewiduje wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w wypadkach przewidzianych w pkt 1-4a. Na podstawie tego przepisu skarga ta przysługuje, zatem tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3), oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4. Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Należy jednoznacznie podkreślić, że skarżący nie wskazywał, że przechowanie przedmiotowego pojazdu nastąpiło w trybie i na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o- ruchu drogowym. Z kolei organ wskazywał, że samochód nie był usunięty w trybie tego przepisu.. Zdarzenie będące podstawą roszczeń skarżącego, a więc zabezpieczenie na parkingu pojazdu na zlecenie policji, nastąpiło w wykonaniu umowy nr [...] zawartej 10 stycznia 2004r. zawartej między Komendantem Wojewódzkim Policji a A. C. przedłużonej następnie kolejna umową z dnia 9 lipca 2007 r. nr [...]. Treść umowy jednoznacznie wskazuje, że do rozpoznawania sporów wynikających z umowy właściwy jest sąd powszechny. Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącego dotyczące niezastosowania przez WKP uchwały NSA sygn. l OPS 1/10. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 29 listopada 2010 r. o sygn. akt l OPS 1/10 (publ. ONSAiWSA 2011/1/3, LEX nr 621105) przyjął, że jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, póz. 908 ze zm.), nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 110, póz. 968 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449). Wskazana uchwała ta dotyczy, więc sytuacji, w których pojazdy zabezpieczane są na podstawie przepisów art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Na zaistnienie takiej okoliczności ani organ ani skarżący nie wskazywali. Nie jest możliwe stosowanie tych regulacji do umownie realizowanego zabezpieczania pojazdów dla celów procesowych (dowodowych). Sprawa dotycząca roszczeń skarżącego wynikających z wykonania umowy zawartej z Komendantem Wojewódzkim Policji, nie podlega kognicji sądów administracyjnych, a zatem skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w tym przedmiocie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.