III SAB/Kr 54/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Rektora Uniwersytetu p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 sierpnia 2012r. J. T. wniosła skargę na bezczynność Rektora. Następnie pismem z dnia 21 września 2012r. skarżąca sprecyzowała, iż bezczynność Rektora Uniwersytetu polega na nie umieszczeniu w Regulaminie studiów wyższych w Akademii trybu przeniesienia się z jednolitych studiów magisterskich na studia drugiego stopnia oraz warunków kontynuowania studiów magisterskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przystępując do rozpatrzenia skargi sąd w pierwszej kolejności bada, czy jest ona dopuszczalna z uwagi na zakres spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres spraw objętych kontrolą sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którym: "Art. 3. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a." Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego albo w przepisach szczególnych w formie: 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a); 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a), czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 p.p.s.a.). Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika również, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. W tych zatem sprawach skarga służy wyłącznie na wydane akty, a nie na bezczynność w ich wydaniu. Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest natomiast brak zamieszczenia w Regulaminie studiów wyższych w Akademii trybu przeniesienia się z jednolitych studiów magisterskich na studia drugiego stopnia oraz warunków kontynuowania studiów magisterskich. Regulamin studiów oraz jego zmiany podejmowane są przez senat uczelni w formie uchwały (art. 160 i art. 161 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym). Uchwała senatu uczelni nie jest żadnym z aktów prawnych wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W szczególności nie jest to ani decyzja ani postanowienie, czy też akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Nie jest to również akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, ani też inny akt organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowany w sprawach z zakresu administracji publicznej. Na uchwałę senatu uczelni w sprawie zmiany regulaminu studiów nie przysługuje więc skarga do sądu administracyjnego, a zatem również skarga na bezczynność dotycząca niepodjęcia tej uchwały jest niedopuszczalna. Sąd zwraca uwagę, iż w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce, mimo iż miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie. Jeżeli natomiast skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. Na marginesie Sąd zwraca również uwagę na treść art. 70 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym zapewnia się autonomię szkół wyższych na zasadach określonych w ustawie. Ustawą, o której mowa w tym przepisie jest ustawa z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012r. poz. 572 z późn. zm.), która w art. 4 ust. 1 stanowi, iż uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie. Autonomia szkół wyższych oznacza, że organy uczelni posiadają tzw. władztwo wewnętrzne, które – z woli ustawodawcy – pozwala na wydawanie rozstrzygnięć nie podlegających kontroli sądownictwa administracyjnego i jednocześnie pozwala na ustalanie własnych zasad obowiązujących w działalności uczelni – w ramach zakreślonych ustawą, w tym ustalenia warunków i trybu rekrutacji oraz formy studiów na poszczególnych kierunkach. Mając powyższe na uwadze Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.