III SAB/Kr 54/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 04 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. Ś. na bezczynność Zakładów A SA w przedmiocie realizacji projektu racjonalizatorskiego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżący J. Ś. wniósł pismem z dnia 03.06.2013 r. skargę na bezczynność Zakładów A SA z siedzibą w S wobec niewydania przez tę spółkę decyzji w sprawie realizacji projektu racjonalizatorskiego opakowań leku [...]. Wyjaśnił w treści skargi, że w dniu 29.04.2013 r. zgłosił spółce projekt racjonalizatorski opakowań leku [...] mogący przynieść w jego ocenie zmniejszenie kosztów produkcji i oszczędności materiałowe. W dniu 08.05.2013r. wniósł do spółki o przesłanie mu decyzji w sprawie zgłoszonego projektu. Z akt sprawy wynika, że skarżący drogą mailową w dniu 29.04.2013 r. "wniósł" projekt racjonalizatorski do Zakładów A SA, który miałby polega na tym, że do jednego opakowania leku [...] wkłada się trzy listki leku po 20 tabletek, w sumie 60, zamiast obecnego stanu polegającego na tym, że do jednego opakowania wkłada się 20 tabletek plus ulotkę dla pacjenta. W odpowiedzi na skargę Zakłady A SA wniosły o zwrot skargi J. Ś., podnosząc, że niniejsze postępowanie sądowe należy uznać za niedopuszczalne, gdyż spółka nie ma legitymacji do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Spółka nie należy bowiem do administracji publicznej, nie wykonuje zadań publicznych i nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga J. Ś. podlega odrzuceniu z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpoznania. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - dalej jako "p.p.s.a.", określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W przypadku skargi na bezczynność organu wskazanej w pkt 8 przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał ustawowy obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyżej przytoczonych przepisów lub przepisów szczególnych zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Istotą zatem rozstrzygnięcia jest czy Zakłady A SA miały obowiązek podjąć w sprawie zgłoszenia przez skarżącego projektu racjonalizatorskiego działania w formach wyżej wskazanych, co implikowałoby możliwość dochodzenia uprawnienia skarżącego przed sądem administracyjnym w sytuacji braku tego działania Spółki. Odpowiedź jest negatywna z uwagi po pierwsze na charakter podmiotu, wobec którego skarżący wnosi skargę – jest nim spółka akcyjna – spółka prywatna, a po drugie odnosząc się do regulacji o projekcie racjonalizatorskim zawartym w przepisach ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U.2003. 119.1117 ze zm.), w art. 3 ust. 1 pkt 6, 7 i 8 ust. 2 ww ustawy , wskazać należy, że charakter prawny projektu, przesłanki od których spełnienia zależy uznanie danego pomysłu za projekt racjonalizatorski należą ściśle do sfery wewnętrznej regulacji danego przedsiębiorcy. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 Przedsiębiorcy mogą przewidzieć przyjmowanie projektów racjonalizatorskich na warunkach określonych w ustalanym przez siebie regulaminie racjonalizacji. 2. Przedsiębiorca może uznać za projekt racjonalizatorski, w rozumieniu ustawy, każde rozwiązanie nadające się do wykorzystania, niebędące wynalazkiem podlegającym opatentowaniu, wzorem użytkowym, wzorem przemysłowym lub topografią układu scalonego. 3. W regulaminie, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca określa co najmniej, jakie rozwiązania i przez kogo dokonane uznaje się w przedsiębiorstwie za projekty racjonalizatorskie, a także sposób załatwiania zgłoszonych projektów i zasady wynagradzania twórców tych projektów. Wynika z powyższego, że kwestia projektów realizatorskich pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego, stąd Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.