III SAB/Kr 54/14

Kraków, dnia 27 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 12 czerwca 2014 r. Z. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z treści skargi wynikało, że zarzucana przez skarżącego bezczynność organu administracji dotyczy nierozpatrzenia jego wniosku z dnia 4 grudnia 2011 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów. Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl natomiast art. 52 § 2 P.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Należy zauważyć, że w ramach przedmiotowej sprawy, w przypadku skargi na bezczynność organu, środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 P.p.s.a., jest zażalenie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej zwanej "K.p.a.". Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. jedn., Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) wynika, że samorządowe kolegium odwoławcze jest organem wyższego stopnia, dla którego brak organu wyższego w administracyjnym toku instancji. W związku z tym, przed wniesieniem do sądu skargi na bezczynność SKO, koniecznym w świetle art. 52 § 1 P.p.s.a. było wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Z akt niniejszej sprawy wynika, aby skarżący kierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Za pismem z dnia 13 sierpnia 2014 r. Sąd wezwał skarżącego o podanie, czy wzywał on organ, któremu zarzuca bezczynność, do usunięcia naruszenia prawa. Mimo prawidłowego doręczenia skarżącemu ww. pisma w dniu 19 sierpnia 2014 r., Sąd nie uzyskał od niego informacji wskazujących na dopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. Powtórzyć w związku z tym należy, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu w niniejszej sprawie jest uprzednie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 K.p.a. Warunek ten będzie spełniony niezależnie od zajętego w tym przedmiocie stanowiska organu, do którego wniesiono środek prawny. Tak więc skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej można wnosić w każdym czasie, ale po złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tę ostatnią okoliczność skarżący obowiązany jest udokumentować przy składaniu skargi. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący w niniejszej sprawie, przed wniesieniem skargi do sądu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, co powoduje, że złożona przez niego skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do treści przepisu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn (innych niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Postanowienie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Taką inną przyczyną w rozumieniu przepisów ustawy jest wniesienie skargi do sądu bez wyczerpania toku instancji. Mając zatem powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.