III SAB/Kr 57/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 24 grudnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: skargę odrzucić. Pismem z dnia 24 grudnia 2020 r. K. J. (dalej: skarżący), złożył wniosek do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczenia o treści " Sierż.szt. w stanie spoczynku K. J. nie był przydzielony lokal mieszkalny decyzją administracyjne organu Policji, jak również wymieniony do dnia wystawienia zaświadczenia nie skorzysta z pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego stanowiącego odrębność posiada: 1. Prawo do przydzielenia lokalu mieszkalnego decyzją właściwego w tym przedmiocie organu Policji 2. Prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, a w tym zakresie rzeczone prawo przyznane decyzją administracyjna właściwego organu Policji do dnia datowania zaświadczenia nie zostało stronie cofnięte wobec braku do takiego orzeczenia podstawy prawa materialnego i podstawy faktycznej 3. Posiada prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, lub domu jednorodzinnego stanowiącego odrębność". W odpowiedzi na powyższy wniosek, Komendant Powiatowy Policji wydał postanowienie Nr [...] z dnia 30 grudnia 2020 r., znak sprawy [...], którym na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej: k.p.a.), odmówił wydania zaświadczeń o treści wskazanej przez skarżącego. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W dniu 15 stycznia 2021 r., Komendant Wojewódzki Policji wydał postanowienie Nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Orzeczenie jest ostateczne. Pismem z dnia 11 maja 2022 r., K. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 24 grudnia 2020 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zaznaczył, że wniosek z dnia 24 grudnia 2020 roku o wydanie zaświadczenia został rozstrzygnięty poprzez wydanie w dniu 30 grudnia 2020 roku postanowienia nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia, które zostało odebrane przez skarżącego w dniu 31 grudnia 2020 roku i utrzymanego w mocy postanowieniem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 stycznia 2021 roku. Tym samym zostały zachowane formy nakreślone przez k.p.a. tj. sprawę załatwiono poprzez wydanie postanowienia z zachowaniem instrukcyjnych terminów i w zakresie określonym przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić, ponieważ postępowanie przed organem, którego bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania zostało zaskarżone -zakończyło się przed wniesieniem skargi. Stosownie natomiast do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość ma miejsce, gdy postępowanie trwa dłużej, niż jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Przewlekłość to zatem nie tylko długotrwała bezczynność, ale także sytuacja, w której organ np. mnoży czynności w celu wyjaśnienia sprawy ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. l GSK 631/20, opubl. w CBOSA). W judykaturze i piśmiennictwie przyjmuje się, że z przewlekłością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności - a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Celem skargi na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej, jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy wniosek skarżącego z dnia 24 grudnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia, został rozstrzygnięty poprzez wydanie przez Komendanta Powiatowego Policji w dniu 30 grudnia 2020 roku postanowienia nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia, które zostało utrzymane w mocy postanowieniem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 stycznia 2021 roku. W związku z powyższym skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r. sygn. II OPS 1/21, "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, "że również w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wskazano, że: Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przyjęty w powołanej uchwale pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia bowiem do uznania powołanej wyżej uchwały, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ". Sąd podkreśla, że pogląd o niedopuszczalności rozstrzygania w przedmiocie bezczynności kilkakrotnie został zakwestionowany przez skarżącego w wnoszonych zażaleniach w innych sprawach i Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia te każdorazowo oddalał wskazując, że skoro z akt administracyjnych wynika, że organ przed wniesieniem skargi załatwił wniosek skarżącego to mając na względzie stanowisko wyrażone w uchwale II OPS 5/19, jako prawidłowe należało ocenić zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji i zaprezentowaną w nim ocenę, że wniesiona skarga na bezczynność w przedmiocie niezałatwienia wniosku była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu (por. postanowienia NSA z 24 lutego 2021 r., III OZ 94/21, a także z 16 marca 2021 r., III OZ135/21, CBOSA). Z tych to powodów Sąd uznał, że skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ. W konsekwencji, skoro skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenia postępowania była niedopuszczalna, ponieważ organ administracyjny zakończył postępowanie administracyjne przed jej wniesieniem, Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.