III SAB/Kr 59/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe postanawia skargę odrzucić. Komendant Powiatowy Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2011r. zwolnił skarżącego M. B. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, uzasadniając tę decyzję niezgłoszeniem przez niego gotowości niezwłocznego podjęcia służby w Policji, w terminie 7 dni, liczonym od dnia przywrócenia do służby, tj. dnia ogłoszenia wyroku NSA w Warszawie w przedmiocie uchylenia rozkazów o zwolnieniu skarżącego ze służby. Rozkaz ten został utrzymany w mocy przez organ drugiej instancji, które miało miejsce w dniu [...] 2010r. Uznając, że przywrócenie do służby nastąpiło z mocy prawa z dniem ogłoszenia powyższego wyroku przez NSA w Warszawie, Komendant Powiatowy Policji, na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, w dniu [...] 2011r. wydał decyzję nr [...] o przyznaniu skarżącemu za okres pozostawania poza służbą świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy. Nadto rozkazem nr [...], z tego samego dnia, przyznano skarżącemu nagrodę roczną za rok 2010 w wysokości 6/12 jednomiesięcznego uposażenia. W dniu 1 marca 2011 r. sporządzono "Zestawienie okresów nieprzerwanej służby zaliczonej do wysługi lat dla wypłaty odprawy policjanta zwolnionego ze służby w Policji" [...]. Komendant Powiatowy Policji wskazał w nim, że skarżącemu należy wypłacić "uposażenie za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w wymiarze 26 dni za 2010r. oraz 26 dni za rok 2011 oraz nagrodę roczną za 2010 r.(...)". Ponadto w dniu 3 marca 2011 r. wystawiono skarżącemu świadectwo służby, w którym stwierdzono, że "przyznano ekwiwalent pieniężny za 26 dni urlopu wypoczynkowego za 2010 r. oraz za 26 dni urlopu wypoczynkowego za 2011 r.". W konsekwencji, pismem z dnia 22 marca 2011 r. skarżący wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji o wypłatę przyznanego mu ekwiwalentu, które zostało przekazane Naczelnikowi Wydziału Finansów KWP. Pismem z dnia 30 marca 2011 r., [...] poinformowano Komendanta Powiatowego Policji i skarżącego, że Komenda Wojewódzka Policji nie dokona wypłaty ekwiwalentu, argumentując, że skarżący nie podjął służby, podczas gdy pełnienie służby jest warunkiem nabycia prawa do urlopu i tym samym ekwiwalentu za urlop. Traktując powyższe pismo, jako decyzję administracyjną, skarżący złożył w dniu 20 kwietnia 2011 r. odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Postanowieniem z dnia [...] 2011 r. nr [...] Komendant Główny Policji stwierdził jego niedopuszczalność. W związku z tym, skarżący ponownie pismem z dnia 13 czerwca 2011 r. wystąpił z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie decyzji w sprawie należnego mu ekwiwalentu. W odpowiedzi Naczelnik Wydziału Finansów KWP stwierdził, że nie dokona wypłaty z uwagi na niespełnienie warunku podjęcia służby przez skarżącego. Uznał też, że wypłata ekwiwalentu jest czynnością materialno-techniczną, która nie jest załatwiana w formie decyzji administracyjnej. W następstwie powyższego pisma skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji wnosząc o zobowiązanie organu do wypłaty skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w latach 2010 i 2011. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z powodu jej niedopuszczalności. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z pózn. zm. - dalej jako p.p.s.a.) określa art. 3 § 2 pkt 1 - 4a. Zgodnie z powołanym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie oraz na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Nadto zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy organ w ustalonym terminie nie podjął określonych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, albo mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub czynności. Terminy załatwiania spraw zostały określone w art. 35 k.p.a., który stanowi, iż sprawy nie wymagające postępowania wyjaśniającego winny być załatwiane niezwłocznie (§ 1 i § 2), sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego - nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowane - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 3). Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zatem w przypadku skarg na bezczynność organów strona jest zobowiązana jedynie wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., natomiast nie jest związana żadnymi terminami do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stan bezczynności, jako stan naruszenia prawa, trwa tak długo, jak długo organ nie załatwi sprawy lub nie podejmie innej czynności prawem przewidzianej, umożliwiającej kontynuowanie postępowania administracyjnego (vide: m.in. P. Brzozowski, Glosa do postanowienia WSA w Olsztynie z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Ol 68/10, (w:) LEX/el.2010). Skargę do sądu administracyjnego na bezczynność, w myśl art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, organem wyższego stopnia w stosunku do Komendanta Wojewódzkiego Policji jest Komendant Główny Policji. Skarżącemu służył zatem przewidziany art. 37 § 1 kpa środek zaskarżenia w postaci zażalenia do Komendanta Głównego Policji, z którego nie skorzystał przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie, skarżący w odpowiedzi na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30 marca 2011 roku wniósł w dniu 18 kwietnia 2011 roku do Komendanta Głównego Policji odwołanie, traktując przedmiotowe pismo jako decyzję, jednak zdaniem Sądu, nie można traktować tego odwołania, jako zażalenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. Zatem skarżący nie wyczerpał dostępnych mu środków zaskarżenia. Tymczasem skorzystanie z tego środka zaskarżenia (niezależnie od sposobu rozstrzygnięcia o tym zażaleniu przez organ wyższego stopnia), warunkuje dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność. W konsekwencji, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1- 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia