III SAB/Kr 6/17

Kraków, dnia 3 lipca 2017 r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia z dnia 25 maja 2017 r. w sprawie ze skargi Z. B. na bezczynność Prokuratora Okręgowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia z dnia 25 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 6/17 utrzymał w mocy zaskarżone przez Z. B. postanowienie Referendarza Sądowego z dnia 20 kwietnia 2017 r. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o nieprzysługiwaniu na nie środka zaskarżenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 czerwca 2017 r. Pismem z dnia 12 czerwca 2017 r., skarżący wniósł sporządzoną osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 maja 2017 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, że została wyrządzona mu szkoda na skutek niezwrócenia kosztów postepowania i niewypłacenia wynagrodzenia mimo błędnych działań organu administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Zgodnie natomiast z art. 285f § 3 P.p.s.a. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 P.p.s.a. oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Z kolei w myśl art. 175 § 1 P.p.s.a, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli skargę sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku została sporządzona i podpisana przez skarżącego osobiście. Z treści skargi nie wynika także, aby wnoszący ją był adwokatem lub radcą prawnym, jak również nie wynika, aby był jedną z osób, o których mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a. Należało zatem uznać, że nie miał on wymaganej ustawowo zdolności do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Wobec powyższego, wniesiona skarga, jako niespełniająca wymogu określonego w art. 175 § 1 i 2 P.p.s.a., jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 285f § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 285a § 1 i § 2 w związku z art. 285l i art. 175 § 1 w związku z art. 285f § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.