III SAB/Kr 61/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie WSA Tadeusz Wołek WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi S. C. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji postanawia: odrzucić skargę Skarżący S. C. złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji, skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego w przedmiocie wypłacenia równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006, 2007, 2008 i 2009 na mocy decyzji ostatecznej Komendanta powiatowego Policji z dnia 5 lutego 1998r. nr [...] o przyznaniu mu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego w wysokości trzech norm zaludnienia. W uzasadnieniu skargi podał, że decyzją z dnia 16 maja 2006r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji stwierdził z dniem 1 stycznia 2006r. wygaśnięcie decyzji Komendanta Powiatowego policji z dnia 5 lutego 1998r. nr [...] o przyznaniu równoważnika za remont lokalu. W wyniku podjętego przez skarżącego postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 maja 2006r. nr [...], w tym złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] 2009r. stwierdził nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia 16 maja 2006r. nr [...]. Jak podaje skarżący stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 maja 2006r. o wygaśnięciu decyzji z dnia 5 lutego 1998r. nr [...] spowodowało, że ta ostatnia decyzja tj decyzja z 5 lutego 1998r. o przyznaniu równoważnika za remont lokalu pozostaje w obrocie prawnym. Stąd też wskazując na tę decyzję z dnia 5 lutego 1998r. jako podstawę prawną żąda od organu wypłaty równoważnika za remont lokalu za lata 2006, 2007, 2008 i 2009. W takich okolicznościach skarżący skierował do Komendanta Powiatowego Policji pismo z dnia 30 maja 2009r. w którym żąda wypłaty równoważnika za wskazany okres czasu. W odpowiedzi , Komendant Powiatowy Policji, pismem z dnia 15 czerwca 2009r odmówił wypłaty równoważnika pieniężnego za remont wskazując na brak podstawy prawnej umożliwiającej wypłatę świadczenia. Uznając, że Komendant Powiatowy Policji pozostaje w bezczynności skarżący wniósł pismem z dnia 9 lipca 2009r.zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji. W odpowiedzi na zażalenie Komendant Wojewódzki stwierdził, że odpowiedź organu I instancji jest prawidłowa. Jak podaje skarżący konsekwencją złożonego zażalenia była wydanie przez Komendanta Powiatowego Policji decyzji z dnia 21 lipca 2009r. nr [...], w której stwierdzono wygaśnięcie z dniem 1 stycznia 2006r. decyzji z dnia 5 lutego 1998r. nr [...] o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Z tym działaniem organu skarżący się nie zgadza podaje, że w obrocie prawnym nadal pozostaje decyzja z dnia 5 lutego 1998r. o przyznaniu równoważnika i żąda jej realizacji, niezrealizowanie postanowień tej decyzji powoduje, że organ pozostaje bezczynny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podniósł, że bezczynność w przedmiotowej sprawie nie występuje, albowiem Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia 21 lipca 2009r. stwierdził wygaśnięcie z dniem 1 stycznia 2006r. swojej decyzji z dnia 5 lutego 1998r. nr [...], od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, a Komendant Wojewódzki decyzja z dnia 8 września 2009r. nr [...] utrzymał w mocy decyzje organu I instancji pouczając o możliwości złożenia skargi do WSA. Stąd też zdaniem organu o bezczynności nie może być mowy i skarga powinna być odrzucona. W dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę przedstawiono rozważania prawne dotyczące sytuacji prawnej emerytów policyjnych i prawa do równoważnika za remont lokalu oraz równoważnika za brak lokalu, która ma przemawiać za ewentualnym oddaleniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) określają art. 3 §2 pkt 1 -4a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia m.in. skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4. Zauważyć należy, że skarga na bezczynność organu jest pochodną dopuszczalności skargi albowiem jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy można ją wnieść jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Jak wynika jednak z art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W § 2 tego przepisu zostało z kolei wyjaśnione, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. w indywidualnych sprawach, Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zatem do czynienia wówczas gdy organ w ustalonym terminie nie podjął określonych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, albo mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub czynności. Natomiast w rozpoznawanej sprawie skarżący złożył skargę, której przedmiot określił jako "bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wypłacenia równoważnika za remont lokalu za lata 2006, 2007, 2008 i 2009. Przedmiotem skargi nie jest zatem akt ani czynność o jakich mowa w art.3 § 2 pkt 1-4a ustawy p.p.s.a. , ale określona czynność faktyczna polegającą na nie wypłaceniu określonych kwot pieniężnych z tytułu równoważnika za remont lokalu.. Stąd też w rozpoznawanej sprawie nie możemy rozważać bezczynności organu, albowiem bezczynność musi dotyczyć aktu lub czynności o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy p.p.s.a.., a nie czynności faktycznej jaką jest wypłata środków pieniężnych. Jednym słowem nie każde zachowanie organów administracji publicznej podlega kontroli sądów administracyjnych. Sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organu, ale tylko wówczas gdy bezczynność organu dotyczy przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy p.p.s.a., a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art.art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. skargę odrzucił.